woensdag 9 augustus 2017

Les sapins

De jaren 70 van vorige eeuw. Mijn eerste kennismaking met Normandië. Ik vergezelde mijn ouders. Ze zouden een roadtrip doen, de hele streek verkennen, elke dag een ander hotel.  Het laatste hotel in de reeks was het meest memorabele.

Bron: www.delcampe.net

We komen aan rond 17 uur. Een mooie oprijlaan, een pittoresk hotel boven op de klif. We willen voor het avondeten nog even naar het strand. De eigenares verzekert ons dat we dit perfect te voet kunnen. Er is een klein wegje: door het privébos van de buren, door een valleitje en dan via een trap. We kunnen binnen het kwartier op het strand staan. 
Het is een idyllische wandeling. We zijn enthousiast. Na het avondeten keren we zeker terug.  



Enkele uren later staan we terug op het strand. We genieten van de ondergaande zon en vergeten de tijd. In het schemerdonker wandelen we terug. Eerst de trap, dan het valleitje en ter hoogte van het privébos valt de nacht bijna. In de verte blaft een hond. Mama heeft een hondenfobie. “En wat als de buren ’s nachts hun honden los laten om het privébos te bewaken?”  Ze weigert nog door het bos te stappen.  Papa is een uitstekend kaartlezer, maar de stafkaart ligt in de hotelkamer. 
We stappen langs de weg verder … tot … die afbuigt in een richting die zeker niet naar het hotel voert. Nu houdt papa voet bij stuk. We keren terug op onze stappen en gaan toch via het wegje door het privébos. In het maanlicht dan maar. Hij geeft niet toe aan die onzin over honden.  Mama en ik gaan schoorvoetend mee. Onze oren staan gespitst. Horen we daar het gesnuif van een enorme waakhond? Worden we beslopen door een bende bloeddorstige wolfachtige wezens? We stappen snel door en bereiken veilig het hotel.
Maar… het hotel blinkt eenzaam in het maanlicht. Geen lichtje meer te bemerken. De  inkom deur is op slot, niemand meer aan de balie… Mama stopte bij het vertrek de kamersleutels in haar handtas. Die passen niet op de buitendeur. Tja, aanbellen dan maar.
Er gebeurt niets … enkel stilte en donkere nacht…
We bellen nog eens… Plots gaat boven onze hoofden een raam open. Een hoofd, omlijst door krulspelden piept naar buiten. We leggen het probleem uit. Enkele minuten later komt de eigenares in kamerjas en mét krulspelden naar beneden. Ze is niet blij! Als we het hotel verlaten moeten we ALTIJD de sleutels afgeven, ook al keren we nog terug! Zoniet kan ze geen hulp sturen als er iets met ons gebeurt op het strand. Schuldbewust zoeken we onze kamers op…

Ik kwam al vaak met mijn gezin in dezelfde buurt. Ik speurde de streek af naar het hotel van toen. Zonder succes. Aan papa kan ik het niet meer vragen. Hij zou het adres nog wel hebben geweten.
Deze zomer reserveerde ik in dezelfde buurt. Ik wou nog eens op zoek naar het hotel van toen. Misschien zou ik het nog wel herkennen… Ik had weinig aanknopingspunten. Tenzij… de dia’s uit het ouderlijke huis. Bij de opruim had een broer ze meegenomen. Hij haalde er alle dia’s van mensen uit. De rest zou weggegooid worden. De dia's kwamen eerst nog naar mij: een grote berg in mijn garage. Ik wil alle dia’s nog eens één keertje bekijken vooraleer ze onherroepelijk weggaan. Ik zocht in de berg naar de dia’s uit de jaren 70. De reis naar Normandië. En ja hoor, ik vond een dia van het bewuste hotel. Papa had zelfs heel secuur de naam genoteerd: “hotel des sapins”.
De rest was kinderspel. Na een halfuurtje zoeken op Google lokaliseerde ik het hotel.
Het gebouw bestaat nog. Het is geen hotel meer. De eigenaars hebben alles afgesloten voor nieuwsgierige blikken. Maar toch loerde ik door het struikgewas. Even vertoefde ik in de sfeer van toen.





dinsdag 25 juli 2017

Hôtel de charme

Een lang weekend door onze nationale feestdag.
We trokken naar  Frankrijk.
Een romantisch weekendje Normandië.
Een paar jaar geleden ontdekten we er een leuk valleitje.
Volop bossen om in te wandelen.
Langs een paadje tussen de kliffen kan je naar het strand.
Rustig, weg van alle drukke badplaatsen.
De hemel op aarde dus.


Toen huurden we er een leuke gîte.
Maar nu is het hoogseizoen.
Dan kan je geen gîte huren voor een paar dagen.
Wacht eens even...
Was daar in het valleitje ook geen hotel?
Ja, maar...
een oud familiehotel...
twee sterren...
omschreven als 'hotel de charme'...
veel zou dat niet zijn...

Ik boekte toch voor 3 nachten.
Ik moest verplicht half pension nemen.
Veel verwachtingen hadden we niet.
Maar we hadden ons voorgenomen
positief naar het hotelletje te kijken.
En dat deden we.



De ontvangst was correct maar heel koel.
Geen vriendelijk welkom, geen vraag of we een goede reis hadden gehad.
We kregen een sleutel in de handen, er werd ons meegedeeld dat we op de eerste verdieping zouden logeren en dat het avondeten tussen 19 en 20.30 uur geserveerd werd.
Punt uit!
Een lift was er niet.
Maar ach,
We hadden voor drie nachten geen zware valiezen mee,
één trap konden we nu wel te voet nemen,
we moesten niet echt vriendjes worden met de hoteliers
én de kamer had uitzicht op zee!




De kamer was typisch Frans.
Jaren geleden werd een badkamer in de kamer plots noodzakelijk.
Wat deden de meeste Franse hoteliers?
Ze maakten in elke kamer een hokje en propten daar een mini-badkamertje in.
Zo ook in dit hotel.
Maar ach,
daardoor had ik een gezellig en romantisch leeshoekje met zicht op zee.
CeT kon er zitten genieten van de mooie lichtinval op het water.


Het hotel was oud.
Heel oud!
Geen betonnen vloeren, maar nog een gezellig krakende houten vloer.
Bovendien kon je de gesprekken in de kamers naast en boven je volgen.
Maar ach, 
ze hadden heel hard hun best gedaan om de kamers een frisse toets te geven.
En die was echt wel ok.


Het bed was een beetje doorgelegen.
We kregen er rugpijn van.
Maar ach, 
overdag konden we lange wandelingen maken.
Daar werden onze stramme spieren terug soepel van.


Het eten was geen 'haute cuisine'.
Ik kreeg er diepvriesvis voorgeschoteld.
Diepvriesvis op 12 km. van een vissershaven?
Maar ach,
hij was wel lekker klaargemaakt,
we aten er drie avonden regionale Franse keuken
en dronken Normandische cider en lekkere wijn.


Ook het afrekenen gebeurde heel koeltjes.
Geen vraag of we een fijn verblijf hadden gehad,
geen goede reis.
Maar ach,
we hadden een heel fijn lang weekend.
We genoten van de wandelingen,
de mooie uitzichten
en het prachtige weer.
Het begon pas te regenen
op onze vertrekdag.
We picknickten met knappend verse baguette.
CeT zwom zelfs in de zee.
We kwamen helemaal ontspannen terug thuis.
En dat is toch het doel van een weekendje weg,
is het niet?

woensdag 19 juli 2017

De confronterende foto

Dit jaar is het 40 jaar geleden.
40 jaar al!
We zwaaiden onze leraren en onze school uit.
Wat voelden we ons volwassen.
We zouden uitzwermen.
De meesten onder ons gingen verder studeren in een andere stad.
Enkelen zochten al werk.
De wereld lag voor ons open!
We hadden duizenden plannen!


Enkele maanden geleden kreeg ik een Doodle.
Er werd een datum gezocht voor een reünie.
Ik vulde braaf de Doodle in.
Toch wel met gemengde gevoelens.
Zouden we nog iets gemeen hebben?

Ik hield door de jaren heen contact met één klasgenootje van toen.
Mijn 'beste vriendin'.
Zij bleef in de geboortestad wonen.
Ik verhuisde naar een andere streek.
Toch deelden we nog steeds lief en leed.
Maar de anderen?
Geen idee wat er van hen geworden was.

Zou ik gaan?
Ik kon achteraf bij de vriendin blijven slapen.
Dan maakte ik er meteen een heel weekend van.
Het lot besliste er anders over.
Er werd een datum geprikt.
Hij paste niet voor mij.
De 'beste vriendin' ging wel en zou me achteraf alles vertellen.
Binnenkort komt ze een dagje langs.

Maar gisteren kreeg ik 'de foto'.
24 oud-leerlingen waren aanwezig.
Nieuwsgierig klikte ik het bestand open.
Ik zag ...
... een groep 'middelbare dames'.

Best wel confronterend.
Ik had niet echt de 18-jarige snoetjes verwacht.
Maar wat was iedereen oud geworden.
Oei, dat betekent...
dat ook ik oud ben geworden...
Zonder het ooit te beseffen.
Ik zag mezelf helemaal nog niet als middelbare dame.
Ik maakte er soms wel grapjes over.
Maar nu ik die klasgenootjes zie.........

Ik had niet echt verwacht dat ik nog iemand zou herkennen.
Dat kan ook niet door mijn prosopagnosia.
De foto van een Wenen-reis uit die tijd hielp ook niet echt.
En toch,
naast mijn vriendin herkende ik nog drie klasgenootjes.
Nee, laat ik eerlijk zijn, 'herkennen' was het niet.
Ik 'googelde' hun namen gewoon .
Ik vergeleek de gevonden foto's.

Maar confronterend blijft het wel.
Heel even voel ik me volop een 'middelbare dame'...


PS: omwille van de privacywetgeving deel ik 'de foto' hier niet op mijn blog.


dinsdag 11 juli 2017

De middagen

Op een vrije zomermiddag trek ik zo vaak mogelijk naar de naburige stad.
Sinds enkele jaren hebben ze daar
'de zomer van Sint Pieter'.
Tijdens de week in juli en augustus
kan je er elke middag gedurende 45 minuten
naar een kamermuziek concertje luisteren.


De middagen zijn bedoeld voor werkende mensen
die even komen verpozen tijdens hun middagpauze.
Ze worden vooral bijgewoond door ouderen
die van klassieke muziek willen genieten.
Als CeT tijd heeft
spreken we af aan de schouwburg.
Dan gaan we samen naar zo'n middagconcertje
en eten we achteraf snel ergens en hapje.
Daarna kan hij terug aan het werk
en ik aan de huishoudelijke taken.

Het is een fijn intermezzo
in een drukke zomerse werkweek.
We genieten ervan!

vrijdag 7 juli 2017

Ze zijn er terug!

De hele maand juni zag ik er geen.
Of toch bijna geen.
Ik maakte me zorgen.
We gebruiken geen gif in onze tuin.
Maar misschien hebben we niet de juiste planten?
Nochtans ... de vorige jaren waren ze er wel...

En toen las ik de nieuwsbrief van 'Natuurpunt'.
'Klassiek wordt juni beschouwd als een minder interessante maand voor dagvlinders. De vliegtijd van de lentesoorten zit er op en op de echte zomersoorten is het nog even wachten. Volstrekt normaal dus dat je even wat minder vlinders zag in je tuin. Zet je schrap voor de zomervlinders die eraan komen!'


Op deze leutige vrijdag zag ik er al eentje.
Vanaf nu weer volop vlimbouters in onze tuin.
Je raadde het natuurlijk al: 'vlimbouter' is een dialectwoord voor 'vlinder'.
Ik vind het lieflijker klinken
en ook een beetje mysterieuzer.
Het doet denken aan de sprookjeswereld van kabouters en elfjes.

Vele talen hebben een leuk woord voor het diertje, vind ik.
Wat dacht je van papillon, farfalla, mariposa, schmetterling.

Ik kijk er in elk geval naar uit om mijn lievelingsdiertjes weer volop te zien fladderen.
Jij ook?

Ik wens jullie een fijn weekend met veel zon en veel vlimbouters!



vrijdag 30 juni 2017

Door het bos

Er zijn werken op de weg naar mijn weekboodschappen.
Jammer, nu moet ik omrijden.
Hoewel, met de wagen voel je daar niet zo veel van.
En ik maak er iets fijns van.

Ik kies voor de weg door het bos.
Ik hou van die weg.
Je rijdt er tussen de bomen.
Het is een rustige weg, er is niet veel verkeer.


Dus kan ik doen wat ik op die weg graag doe.
Ik ga dan heel traag rijden.
Echt heel erg traag.
Ik zet alle raampjes open.
Dan hoor ik de vogeltjes fluiten en snuif ik de heerlijke bosgeur op.


Nee hoor, mijn weekboodschappen kan ik niet op de fiets doen.
In het weekend is het altijd heel druk in hotel mama.
Dan heb ik veel boodschappen nodig.
Heel veel boodschappen.
Dat kan echt niet op de fiets.
(bovendien is die bosweg écht niet vlak, ik moet enkele pittige heuvels op)
Maar door het bos rijden is leutig.
(en er stond zowaar nog een aardbeiverkoper op mijn weg)
Een goed begin van mijn weekend.

Fijn weekend aan alle bloglezers!

vrijdag 23 juni 2017

Ruimtelijk inzicht

Ik heb het niet. Echt niet!
Dat is jammer, want het speelt me vaak parten.
Deze week bijvoorbeeld.

Woensdagochtend, midden in een hittegolf.
Ik ben heel vroeg opgestaan.
Om 6 uur 's ochtends kan ik ons huis nog koel krijgen.
Hét perfecte ogenblik om enkele manden strijk weg te werken.
Tegen 9 uur zijn de meeste huishoudelijke taken gebeurd.
Tijd voor de weekboodschappen.
Die wil ik vandaag eens in een andere winkel doen.
Naast die winkel is er immers een Brico.
Daar wil ik absoluut naar toe.
Het onkruid schiet weer welig op tussen mijn terrasstenen.
Ik las een artikel over de efficiëntie van onkruid wegbranden.
Af en toe doe ik mezelf een cadeautje.
Vandaag wordt het een elektrische onkruidbrander.

Ik vind de ultieme onkruidbrander én er is nog 15 % afslag op.
Jochei!
Onkruid, here I come!

En dan ... zie ik hem....
... dé perfecte tuintafel ...
... helemaal bijpassend bij de 4 stoelen
die ik eens in een opwelling (want een koopje) kocht.
Ze hebben hem zowaar in de grootste afmeting: 110cm diameter.
Daar kan je gemakkelijk met 4 personen aan eten.
Net gepast voor de dagen waarop hotel mama niet volzet is.


Een vriendelijke jongeman zoekt de tafel voor me op in het magazijn.
Hij deponeert een groot pak  bij de kassa terwijl ik een winkelkarretje haal.
Dolgelukkig rijd ik met mijn vondst naar mijn auto.
Ik wil de verpakking in mijn koffer tillen.
En dan pas besef ik dat dit helemaal niet zal  lukken.
Hoe ik het pak ook draai of keer,
ik kom dik 5 cm. te kort...

De zon brandt ongenadig op deze parking.
Het pak is loodzwaar.
Een 'stalen' tuintafel.
Waar zat mijn verstand toen ik dit kocht?
Had ik dan gedacht dat dit een lichtgewicht zou zijn?
Het zweet breekt me uit.
En in de wijde omtrek geen enkele jonge held te zien
die een middelbaar vrouwtje ter hulp wil schieten.
Dit probleem zal ik zelf moeten klaren...

Ondanks de hitte  tracht ik probleemoplossend te denken.
Hoe krijg ik dat ding thuis?
Als ik nu eens...
Maar natuurlijk! Dat is dé oplossing!
Die tafel is ROND, maar zit in een VIERKANTE verpakking!
Met mijn autosleutel breek ik de verpakking open.
Ik til het zware pak weer omhoog
en laat voorzichtig de ronde tafel in de kofferopening glijden.
GELUKT!!!
Een uurtje later kom ik mét weekboodschappen én een leuke tuintafel thuis.



En nu geniet ik van mijn leutige nieuwe tuintafel
en kijk uit naar een minder heet
maar toch zonnig weekend.

Fijn weekend aan iedereen!


vrijdag 9 juni 2017

Vrouwenmantel

Deze morgen werd ik wakker met donderslagen en bliksemschichten.
De hele voormiddag regende het pijpenstelen.
Maar kijk, nu trekt de hemel helemaal open en komt de zon terug piepen.
De tuin ziet er terug helemaal fris en blij uit door dit extra water.
Hoe leutig is dat om het weekend te beginnen!

Ik maakte meteen een wandelingetje door de tuin, het foto-apparaat in aanslag.
het allermooiste vond ik de vrouwenmantel.
Duizenden druppeltjes stralen de zon tegemoet.


En dan denk ik aan een verhaal uit mijn jeugd.
Ik ken de titel niet meer.
Maar het ging over een arme man.
Hij beweerde dat hij steenrijk was.
Hij had een veld vol diamanten bij zijn huisje.
Je moest er wel vroeg voor opstaan.
Heel wat gegadigden stonden de volgende morgen al vroeg aan zijn huisje.
Wat bleek?
De diamanten waren de dauwdruppels aan de grassprietjes.
De menigte keerde teleurgesteld terug.
Toch was die man heel rijk, want hij genoot van de eenvoudige dingen....

Ik weet niet meer waar ik het verhaal hoorde of las.
Misschien op een bezinningsdag of in de catecheseles op school.
Maar het is me wel altijd bij gebleven.
Toen ik daarnet de vrouwenmantel zag, dacht ik er terug aan.

Een fijn en zonnig weekend voor  jullie allemaal!

dinsdag 6 juni 2017

De Nederlandse studenten

Het stond vorige week in de krant.
In acht jaar tijd is het aantal Nederlandse studenten aan de Vlaamse universiteiten verdubbeld.
Ze zijn ondertussen met bijna 10.000.

Reden? “ Vlaanderen is dichtbij en de kosten zijn relatief laag. Zo bedraagt het collegegeld – vanaf 890 euro – minder dan de helft van in Nederland, ontbreekt een langstudeerboete en vind je in de Vlaamse studentensteden makkelijker een kamer. Maar dé reden om de overstap te maken, is dat studenten niet ingeloot worden in Nederland, waar voor geneeskunde en diergeneeskunde een numerus clausus geldt.”
(Bron: http://www.standaard.be/cnt/dmf20170529_02903343 )


Wat er verder in het artikel stond?
Die arme Nederlandse studentjes komen onwetend en onvoorbereid in een totaal andere cultuur terecht.
De cultuurshock blijkt immens.
Een Nederlandse krant nam hierrond een enquête af  en liet er een sociaal psycholoog op los.
Hij ontdekte 12 culturele verschillen.
In een infografiek toonde de krant 7 culturele verschillen die tot ‘problemen’ kunnen leiden.

Ik woon dicht bij een universiteitsstad.
Ik hoor de laatste jaren inderdaad veel meer ‘Hollands’ (zoals wij verkeerdelijk zeggen)  spreken en ik zie veel meer auto’s met Nederlandse nummerplaten.
Maar of die studenten nu echt helemaal het noorden kwijt raken in Vlaanderen?
Dat zou me toch verwonderen.
Zo onoverkomelijk lijken die ‘culturele verschillen’ me toch niet.
De studentjes zijn jong, praten (ongeveer) dezelfde taal en hebben een gelijkaardige vooropleiding.
Veel problemen zou dat toch niet mogen geven.

En onwelkom zijn ze ook al niet.
Op de website van de universiteit zie ik zowaar een aparte pagina voor Nederlandse studenten.
Naast de noodzakelijke info over de opleidingen, huisvesting en studiebegeleiding,
vind je er ook een woordenlijst van Vlaamse woorden.
Die memoriseren studenten maar best vooraleer ze hier hun studies aanvatten.

Een greep hieruit:
Willen ze iets eten, dan bestellen ze  ‘friet’, ‘croque monsieur’ of een ‘club’.
Als ze niet genoeg ‘blokken’, zouden ze wel eens kunnen ‘buizen’.
’s avonds kunnen ze naar de ‘facbar’, waar ze aan de ‘toog’ een ‘pint’ bestellen.
En als ze dan niet te veel ‘fuiven’ op hun ‘kot’ organiseren, moet het hen wel lukken hier in Vlaanderen.

PS: Begrijp je deze ‘Vlaamse’ woorden niet? Laat het me weten, dan plaats ik een vertaling op mijn blog ;-)

vrijdag 2 juni 2017

De oude matras

Wat ik op deze vrijdag leutig vind?
Het prachtige weer, uiteraard.

Maar ook: ik kan niets weggooien.
 “Of ik daar dan blij mee ben?”, hoor ik je vragen.
Nee, uiteraard niet.
Dat is zelfs heel vervelend en oorzaak van onenigheid met CeT.
Hij kan immers wel goed weg gooien.
Maar ik bewaar al vele jaren (echt héél vele jaren)
 een dunne éénpersoonsmatras.
De matras hoorde oorspronkelijk op een zetel
(onze eerste  dure aankoop als jong koppeltje).
Daarna gebruikten we hem als slaapplaats voor vriendjes die bleven slapen.
Daartoe verstopte ik hem onder het bed van één van de zonen.
Uiteindelijk kwam de matras, goed opgerold,  in de garage terecht.
CeT legde hem af en toe  stiekem bij de stapel die naar het containerpark moest.
Even stiekem haalde ik hem weer weg en gaf hem een plaatsje in de garage.

Deze week had ik een plan.
Een plan voor een mini-projectje.
Op mijn romantische buitenbank hoorde iets zachts om op te zitten, vond ik.
Het stofje ervoor had ik al.
Op de kop getikt voor 3 euro in de kringloopwinkel.
Ik wou zelf iets in elkaar knutselen.
Mijn matras kwam uitstekend van pas.
Ik mat alles goed na.
Met een grote schaar sneed ik zorgvuldig een stuk uit de matras.
Hoewel ik een heel onervaren naaister ben, was ik wel blij met mijn resultaat.
(en onze billen zijn ook heel blij met het zachte matrasje)


Ik heb nog twee bijhorende stoelen, maar net niet genoeg stof.
Daar moet ik me nog even grondig  over beraden…
Misschien iets ineen flansen met patchwork?


En wat er deze week nog leutig was?
Ik kreeg een prachtige bos pioenen van de vriendin van één van de zonen.
Bij haar thuis hebben ze een hele pioenenhaag.
‘Boerenrozen’ noemen ze de bloemen.
Ik kende het woord niet, maar vind het wel een leuke benaming.
Het doet denken aan een oud boerenhof,
waar de hond en de poes en de kippen je vrolijk tegemoet trippelen.
De pioenen ruiken heerlijk en ik ben er super blij mee.
Ik heb met haar mama al afgesproken dat ik in het najaar een stukje pioenstruik krijg.


Een mooi  begin van het weekend, dus.
Aan elk van jullie wens ik een heerlijk lang Pinksterweekend!



woensdag 31 mei 2017

Procrastineren

“Morgen moet ik een verhandeling van twee bladzijden afgeven.
Ik weet dit al een  maand.
Waarom ik er nog niet aan begon?
Te veel andere dingen te doen...
Maar deze avond begin ik er écht aan!
Morgenvroeg geef ik een meesterwerkje af!”


Herkenbaar?
In mijn jeugdjaren beleefde ik het vaak.
Ik schreef toen al graag. Maar toch begon ik er niet op tijd aan.
Er waren zo vele verlokkingen.
Een spannend boek dat erom smeekte uitgelezen te worden.
Een belevenis die ik ABSOLUUT eerst moest in geuren en kleuren
beschrijven in mijn dagboek.
Die leuke serie die net die avond op TV was.
Dat afspraakje met de vriendinnen in de bib.
Honderd en één redenen had ik. 
Eigenlijk was het gewoon uitstelgedrag.
Schrijven was leuk.
Maar over een verplicht saai onderwerp?
Ik dacht het niet.
Ik bande de taak zo lang mogelijk uit mijn gedachten.
Het lukte me toch altijd om die verhandeling op tijd in te dienen. 
Elke keer gaf het me zowaar een kick. Ik had het toch mooi weer gehaald...

Vele, vele jaren later hoef ik geen verhandelingen meer te schrijven.
Ik kies nu zelf mijn schrijfonderwerp.
Toch heb ik er (als ik heel eerlijk ben) nog steeds een beetje last van.
Ik stel saaie, huishoudelijke taken uit.
Ik weet altijd wel iets leukers te doen:
sociale media en internet en  ...
(Gelukkig bestonden die in mijn jeugd nog niet.)
'Procrastineren' is het moderne, chique  woord.
Het blijft natuurlijk gewoon uitstelgedrag.
Ik heb ondertussen wel geleerd ermee om te gaan.
Ik gebruik to do-lijstjes.
Die moet ik afwerken. 
Als ik enkele saaie klussen heb afgevinkt,
beloon ik mezelf met een leuke activiteit.
Stel ik dan nooit meer iets uit? 
Jawel hoor, soms doe ik het nog. 
Iets tegen de tijd moeten afwerken blijft nog altijd aantrekkelijk. 
Het gevoel dat ik krijg als het dan ook gelukt is … daar kan niets tegen op!

Procrastineer jij ook?

vrijdag 26 mei 2017

Ze zijn er terug!

De inlandse aardbeien.
Ik kan er niet aan weerstaan.
Dit jaar zijn ze superlekker!


Hotel mama wordt druk bezocht in dit lange weekend.
Ik heb deze week al elke dag aardbeien gekocht.
Ze verdwijnen telkens als sneeuw voor de zon.
Daar geniet ik extra van op deze leutige vrijdag.

Ik eet ze puur.
Zonder suiker of slagroom.
Of in een schaaltje yoghurt.
Of als broodbeleg.
Gewoon de zalige smaak van een zongerijpte aardbei.


Het is ook nog eens ecologisch.
In deze streek staan overal aardbeistalletjes langs de weg.
Aardbeien kopen genereert dus een hele kleine voetafdruk.

En ... ze zijn één van de weinige inlandse vruchten die ik volop kan eten.
Sinds 20 jaar heb ik een kruisallergie: berkenpollen en alle steen- en pitvruchten.
Voor mij dus nooit meer appelen, peren, kersen, pruimen, perziken, nectarines.
Maar aardbeien kan ik wél.
Hoera!

Een fijn weekend voor iedereen!

dinsdag 23 mei 2017

Gebroken vleugels

Ik had dezer dagen een vrolijk geboortekaartje verwacht…
Het komt er niet…
Het kleine prinsje was zo welkom.
Grote zussen, mama en papa hadden zijn komst liefdevol voorbereid.
En toen … ging er in de laatste dagen nog iets mis.
Prinsje mocht maar even in hun midden blijven.
Hij vocht, maar kon het niet halen.
Met gebroken vleugels kan je niet vliegen.
Er rest een grote leegte en een immens verdriet voor zijn familie.
Wie achterblijft kan zich enkel koesteren in de warmte van het vele medeleven.
En medeleven is het enige wat ik hen kan bieden.
Vaarwel, kleine prins…




dinsdag 16 mei 2017

Een verhaal uit Polen


Groot, breedgeschouderd, rosse baard en haren, doordringende staalgrijze ogen,
ongeveer midden de 30.
Thomas, onze Poolse gids.
Twee dagen al, stappen we achter hem aan.
Hij vertelt honderduit over de Poolse geschiedenis.
Laat ons kennis maken met Poolse lekkernijen.
Toont ons de mooiste plekjes van Krakau.
We hangen aan zijn lippen.

Nu zitten we gezellig samen in een cafeetje. Buiten regent het pijpenstelen. We genieten van een warme koffie. Sommigen wagen zich aan de wodka. De tongen komen los. We willen alles weten over het leven van alledag in Polen. Herinnert onze gids zich nog iets van het communisme?

Thomas was nog jong toen de Berlijnse muur viel. Een jaar of zeven, schat hij. Maar toch heeft hij  nog herinneringen aan die tijd. Sommige zijn vaag. Hij staat hongerig in de rij aan de hand van zijn mama. Ze hopen dat de kruidenier nog iets lekkers in voorraad heeft als zij aan de beurt komen. Soms is er enkel azijn. Soms hebben ze meer geluk.

Eén duidelijke herinnering heeft hij nog wel. Die wil hij met ons delen.
In die tijd is er in Krakau één winkel waar je Westerse waren kan kopen.
Je betaalt er niet in zloty, maar in Amerikaanse dollars of Duitse marken.
De doorsnee Pool moet lang sparen vooraleer hij hier iets kan bemachtigen.
De ouders van Thomas spaarden vanaf zijn geboorte.
Vandaag wordt hij zes jaar.
Zijn ouders hebben een heel speciale traktatie voor hem.

Ze nemen hem mee naar de Westerse winkel.
Daar verkopen ze lego.
Thomas mag een doos lego kiezen.
Een enorme traktatie in zijn jonge leventje!

Zijn ouders zijn erin geslaagd om 6,5 dollar te sparen.
Een hele som voor een jong Pools gezin.
Niet zo heel veel geld in Westerse normen...
De grote legodozen zijn te duur.
Maar zijn ouders vinden wel twee kleinere doosjes waaruit hij mag kiezen.
Een brandweerwagen of een boerderij.
Na lang wikken en wegen kiest hij voor de boerderij.
Dolgelukkig stapt hij de Westerse winkel buiten.

Dertig jaar later heeft hij zelf kinderen. Ook zij spelen met lego. Van één stuk moeten ze afblijven. Dat ligt niet tussen het ander speelgoed. Het staat als een pronkstuk op de kast. Als herinnering...
Dochterlief werd dit jaar 6. Ze namen haar mee naar het reusachtige moderne winkelcentrum. Werkelijk alles is daar te krijgen. Ze mag er zelf haar cadeau kiezen in een speelgoedwinkel. De keuze is enorm. Maar dochterlief weet wat ze wil. Ze sleept een enorme legodoos uit het rek. Een boerderij!
 
Bron: brickshop.be

zondag 14 mei 2017

Moeder

Een fijne dag.
Vandaag word ik in de bloemetjes gezet door mijn 4 kinderen.
De tijd van de zelf geknutselde cadeautjes is al heel lang voorbij.
Maar ik hoef geen grote cadeaus.
Eventjes laten weten dat ze aan mij denken.
Meer moet dat niet zijn.


Een zoetzure dag.
Breng ik  een bloemetje naar haar graf?
Hiervoor moet ik 280 km rijden …
Misschien liever een bloemetje bij haar foto?
Aan haar denken zal ik vandaag zeker.
Mijn kranige moeke.
Twee jaar lang vocht ze verbeten tegen een onbehandelbare kanker.
Winnen kon ze dit gevecht niet.
We missen haar al bijna 4 jaar…


Een gezellige dag.
En toch zal ze een beetje in ons midden zijn.
Vandaag hebben we een familiedag.
Haar kinderen zullen er allemaal zijn.
Ook zo veel mogelijk klein- en achterkleinkinderen.
Met zijn allen naar de dierentuin.
Het wordt een gezellig samen zijn.
Ons moeke had dit vast en zeker super gevonden!


Een fijne en gezellige moederdag aan alle moeders en dochters onder jullie!

dinsdag 9 mei 2017

Polen, vakantieland?

Ik beken. Het was nog nooit in me opgekomen om naar Polen op vakantie te gaan.
Wat wist ik over dat land?
Uit de jaren 80 herinnerde ik me de man met de grote snor in Gdansk.
Hij sprak stoere taal, vocht voor solidariteit en werd later president.
In die jaren kwam ook de paus uit Polen, een heel katholiek land.
Veel recenter zag ik de Poolse bouwvakkers in onze straat.
Een vriendin had een Poolse poetsvrouw.
De hoofdstad kon ik  ook nog wel benoemen.
Maar verder?
Nee, Polen was voor mij een grijze vlek.


En toen kreeg CeT een nieuwe jonge collega.
Een heel charmante jonge man,
die vlot verschillende talen spreekt.
Hij woont nog maar enkele jaren in België, want hij is ... Pool.
Hij is heel erg trots op zijn geboorteland.
Zo trots dat hij het wou tonen aan zijn nieuwe collega's.
Dus trokken we met een groepje Belgen onder zijn leiding naar Krakau en Zakopane.

Polen is een heerlijk  land!
Cultuur, mooie gebouwen, natuur, veel groen...
Een aanrader!















vrijdag 5 mei 2017

Lekker in mijn eigen bed!

Na een weekje Polen (waarover later meer)
vind ik het leutig om vandaag terug in mijn eigen bed wakker te worden.
Echt waar! Daar heb ik deze nacht zo erg van genoten!
Slapen op  mijn eigen Tempur-matras.


Niet dat ik op reis niet goed slaap.
Meestal hebben we overdag zo veel bezichtigd
en daarvoor vele kilometers gestapt.
Dan val ik als een blok in slaap.
Maar op reis slaap ik toch niet helemaal zo lekker.
Vaak word ik 's morgens wakker met rugpijn.
Dan verlang ik naar mijn eigen comfortabele bedje,
waar ik geen rugpijn in krijg.

De laatste dag van een reis ben ik altijd een beetje verdrietig
omdat er aan die mooie tijd een einde is gekomen.
Tegelijkertijd ben ik ook blij.
Blij dat ik die nacht op mijn goede matras slaap.

Hebben jullie dat ook?

vrijdag 21 april 2017

Nachtvorst

Ik ben een beetje verdrietig.
Deze morgen ging ik de schade opmeten van één nachtje late nachtvorst.
We zullen deze lente heel wat bloempjes moeten missen.

Onze blauwe regen stond net in bot. Hij beloofde een zee van bloemen.
Ik vrees dat er niets van over blijft.
Alle bloemen zijn bevroren:


De azalea, die ik elk jaar zo vertroetel, stond net volop in bloei.
Nu blijft er nog een bruine massa over:


Mijn zelf-gestekte hydrangea's beloofden voor het eerst een prachtige bloei dit jaar.
Ik vrees dat het een beetje minder wordt:


Maar we laten het hoofd niet hangen!
Op vrijdag gaan we op zoek naar 'leutige' dingen.
En in de tuin is niet alles kommer en kwel!
De seringen hielden stand:


Net als de kerria japonica:


En laten we de vergeetmenietjes niet vergeten!


Dus toch nog een leutige vrijdag!
Beste lezer, ik wens je een leutige vrijdag en een fijn weekend!

vrijdag 14 april 2017

Maar niet zo lief als jij

Zijn muziek deint al mijn hele leven met me mee.
... spelen gouden druppels zonlicht op het koude tegelpad ...
vanaf mijn kindertijd
... je lacht en je zwaait naar een zwaan ...
door mijn jeugd
... en dan hoor je meeuwen schreeuwen, je hebt steeds van haar gehouden ...
tot mijn kinderen klein waren
... hij kwekt voor jou en hij kwakt voor haar ...

Maar één lied is mijn absolute favoriet.
Eén lied is mijn lied.
Ik weet nog perfect waar ik was toen ik het voor het eerst hoorde:
Vier dagen  al ben ik moeder. 
Voor het eerst. 
Onvoorbereid op de emoties die door mijn kop gieren.
Onvoorbereid op de hormonen die door mijn lichaam gieren.

Hier in dit grote ziekenhuis zijn weinig eenpersoonskamers.
Ik moest wachten tot er eentje vrij kwam.

De eerste dagen waren zo druk: 
mijn bezoek en haar bezoek,
mijn huilende baby en haar huilende baby. 

Ondertussen herstellen van een operatie. 
Doodmoe ben ik ervan.
Maar deze morgen ben ik eindelijk alleen met mijn meisje.
Eindelijk in alle rust wennen aan elkaar.
Zonder overleg kiezen of de radio  aan gaat.
Ik zoek een zacht muziekprogramma.
En daar hoor ik een lied dat wel voor mij geschreven lijkt:
Er waren mooie baby’s bij, maar niet zo lief als jij….

Gisterenavond trad hij op in de stad.
De tickets lagen al maanden klaar.
Ik had nog nooit een optreden van hem meegemaakt.
De recensies waren lovend:
"deze man moet je eenmaal in je leven gezien hebben, als je een beetje een liefhebber bent van het Nederlandstalige lied, van melancholie en clownerie, van fratsen en mooie woorden."
En hij stelde niet teleur:
zo mooi, zo poëtisch, zo grappig
En wat is die man vitaal en soepel!
Kortom: ik genoot en samen met mij de hele zaal!

Deze morgen geniet ik stillekes een beetje na.
en om deze leutige vrijdag te vieren, laat ik jullie meegenieten van ‘mijn’ lied.
Ja hoor, hij zong het gisterenavond!


dinsdag 11 april 2017

Komt hij nog?

Tussen 10 en 12 uur, beweerde de mail.
Ik sta op uitkijk.
De straat kan ik nauwelijks  zien vanuit mijn living.
Het pad naar onze voordeur wel.
Mijn strijkplank heb ik op een strategische plaats gezet.
Niemand kan bij ons aanbellen vooraleer ik hem al lang in de gaten heb.
Ik heb vijf wasmanden vol strijk.
Die houden me wel een paar uurtjes zoet.
11.30 uur … nog niemand gezien…
12 uur … waar blijft hij nu?
12.30 uur … mijn strijk is af. Ik ga toch even de vaatwas leegmaken.
Ik laat alle deuren open zodat ik de bel zeker hoor...


12.40 uur … even de post uit de brievenbus halen.
Dan kan ik meteen de straat afspeuren of ik geen bestelwagen van een koeriersbedrijf zie.
De straat is rustig en vooral ... leeg!
Ik vind een briefje in mijn brievenbus.
“We kwamen langs om 12.30 u., we vonden niemand thuis. Gelieve het pakketje op te halen in ons afhaalpunt…”

Online bestellen is een gemak, zeggen ze.
Je krijgt je pakje aan huis besteld, zeggen ze.
Je hoeft er niet eens de deur voor uit.

Vaak is dat ook zo.
Maar af en toe gaat het mis bij mij.
Dan bots ik toevallig op een koeriersbedrijf dat weinig geduld heeft,
of dat niet de moeite doet om tot aan de voordeur te komen
en het pakje ook niet bij de buren afgeeft.
Dan moet ik toch nog zelf op weg…

Worden jouw pakjes vlot afgeleverd door een koeriersbedrijf?

vrijdag 7 april 2017

Is dit écht een kwarteeuw geleden?

Ik kan het bijna niet geloven!
Zo lang al geleden.
25 hele jaren!
En toch lijkt het alsof het gisteren was.

De geboorte van mijn tweeling…
Nee, ik ga jullie niet vervelen met bevallingsverhalen.
Het was trouwens een keizersnee…


Maar ik herinner me nog heel goed mijn gevoelens van toen.
Blijdschap om deze kerngezonde, voldragen brokjes lawaai
met alles erop en eraan.
Verwondering omdat mijn lichaam twee volmaakte wezentjes had kunnen produceren.
Een beetje angst ook. Hoe moest ik dit klaarspelen met 2 levendige kleuters die ook nog aandacht opeisten?
Dankbaarheid omdat deze zwangerschap (hoe zwaar ook) toch goed was verlopen.
En vermoeidheid. Ik voelde me zo intens moe.
Die tweelingzwangerschap had me heel veel van mijn reserves gekost ...

Nu, 25 jaar later ben ik vooral trots.
Trots op mijn twee volwassen zonen,
die elk hun eigen pad bewandelen
en elk hun weg in het leven vinden.
En dat maakt deze vrijdag extra leutig!

dinsdag 4 april 2017

De bucketlist

Je kan er niet om heen.
Elk tijdschrift vermeldt hem met de regelmaat van de klok.
Je ziet hem voorbijkomen op elke blog.
Iedereen praat over hem...

... de Bucketlist...

Of ik er eentje heb?
Je bedoelt toch zo'n mooi gestructureerd to do-lijstje
van al wat ik in mijn leven nog wil doen?

Nee, niet echt ...
of toch wel
maar dan vaag en in mijn achterhoofd.

Na mijn reis naar Argentinië dacht ik:
"Nu wil ik ook nog naar Canada en naar Nieuw-Zeeland en..."
Maar of die reizen er ooit zullen komen?
Wie weet...
Of ik ongelukkig zal sterven als die er niet gekomen zijn?
Nee, ik denk het niet!

Soms wordt iets in mijn schoot geworpen
waarvan ik achteraf denk:
"Hé, dat wou ik nu al zo lang eens doen!"
Pas dan realiseer ik me:
"Dit kan ik afstrepen op mijn vage bucketlist."


Vorig weekend kon ik er eentje afstrepen.
Met een werkgroep hadden we dit maandenlang voorbereid.
Wanneer de datum naderde
werden de voorbereidingen intenser.
Vorige week waren we elke dag in de weer.
Geen tijd om te ontspannen.
Geen tijd om te bloggen.

Zaterdagmorgen werd de zaal in gereedheid gebracht.
We zouden 450 mensen ontvangen.
Een klassiek concert, enkele sprekers en een grote receptie.

Wat stond hiervan op mijn bucketlist?
Ik mocht de avond presenteren!
Mijn hele jeugd volgde ik dictie- en voordrachtlessen.
Af en toe mocht ik optreden.
Dat was leuk!
De zaal van de academie zat nooit helemaal vol.
Jammer, maar ooit zou ik optreden voor veel mensen.
Ooit....


Het heeft enkele decennia geduurd.
En ik had er ook nooit meer aan gedacht.
Ik was zelfs zenuwachtig.
Zou dit me wel lukken?
Maar zaterdag stond ik voor een mooie bomvolle zaal.
Het lukte zonder zenuwen.
En ik vond het heerlijk!

Heb jij een échte bucketlist?






vrijdag 24 maart 2017

Zwijgende vogels?

“Een mens in de stad kan nooit tot rust komen. 
Dat komt omdat je er te weinig vogels hoort.”

Dit las ik gisteren in een column in de krant.
De schrijfster kende de bron van haar bewering niet meer.
Ze verklaarde het zo:
het menselijk brein is sinds de oertijd geprogrammeerd
om zwijgende vogels als gevaar te zien.
In een stad zwijgen de vogels vaak,
dus dat geeft stress aan de inwoners.

Hmmm, ik weet het toch zo niet.
Columnisten hanteren natuurlijk dichterlijke vrijheden.
Maar of je stress krijgt door te weinig vogels in je omgeving?
Ik riep mister Google ter hulp.
Ik vond niets over stress door zwijgende vogels...


Wat ik wel weet?
Ik ben dolblij dat het lente is.
Ook al is het nog donker wanneer ik naar mijn werk vertrek,
toch word ik onthaald op een vrolijk vogelconcert.
Luidkeels en vol enthousiasme.
Het maakt het vroege opstaan meteen heel wat draaglijker.
Ik geniet ervan.

Zelfs koerende duiven vind ik fijn.
Dat heeft te maken met herinneringen uit mijn kindertijd.
Ik groeide op in een streek vol duivenmelkers.
Op zondagmorgen zaten er altijd duiven
op de elektriciteitsdraden aan mijn slaapkamerraam.
Ik luisterde lekker warm onder mijn dekentjes naar die roekoeënde vogels.
Ik voelde me veilig en geborgen.
Ik krijg nog steeds dat gevoel bij duiven.
Duiven zingen wel niet….


Maar of de vogels nu luidkeels zingen op het platteland
of stilletjes zwijgen in de stad.
Eén ding weet ik zeker.
De vogels in mijn tuin zoeken al volop nestplaats
of zijn al met hun nest begonnen.
De lente is er!
Hoera!!!

Ik wens elk van jullie een leutige vrijdag!

PS: Nog op zoek waaruit de quote kwam?
 "She will sing at me! She always sings at me!"
Emmet, de buurman zegt dit over Hyacint Bucket (The Bouquet residence, the lady of the house speaking) in de serie’ Keeping Up Appearances’. Zalige reeks vond ik dat!
Jij ook?