dinsdag 10 oktober 2017

Magneetbloem

Een voorwerp met een verhaal.
Een recent verhaal dit keer.
Moederdag 2017.
Mijn kinderen weten dat ik geen grote cadeaus wil.
Iets kleins, waarmee ze tonen dat ze aan me hebben gedacht.
Meer moet dat niet zijn.

Oudste zoon zocht grondig naar iets origineels.
En dat vond hij ook.
Een magnetisch bloempotje.
In mijn lievelingskleur.
Het kon aan de diepvriesdeur.
Tussen de magneten die de kinderen van hun reizen voor me meenemen.
Hij kocht er een schattig bloempje bij.


Ik was superblij.
Ik vertroetelde het bloempje.
Als ik in de keuken werkte,
zag ik het bloempje
en dacht ik aan oudste zoon.

Een zomerse zondag.
Hotel mama was volzet.
Barbecue met de hele bende.
Volle schalen en potten moesten naar buiten.
Iedereen hielp.
Het was druk in de keuken.

Ik stond aan  het aanrecht.
Toen gebeurde het.
Het geluid van brekend vaatwerk.
Daarna doodse stilte.
Had iemand een volle schaal laten vallen?

Ik draaide me om.
De hele bende keek beteuterd...
... naar ...
mijn mooie originele bloempotje
in stukken op de grond.


Het was een ongelukje.
Niemand trof schuld.
Maar ik was wel verdrietig.

Kwam ik in een tuincentrum,
dan zocht ik stiekem
naar net zo'n bloempotje.
Tevergeefs.

Tot vorige zondag.
Oudste zoon kwam eten in hotel mama.
Hij had een cadeautje voor me mee.
Net hetzelfde bloempotje!
"Het was het laatste, hoor!" waarschuwde hij me.
"Wees er zuinig op".
Hij kocht zelfs een nieuw bloempje.


Het hangt niet meer op mijn diepvriesdeur.
Ik gaf het een plaatsje op mijn eigen plekje.
Nu zie ik het nog vaker.
(tja, ik zit eigenlijk wel meer op mijn PC-plekje
dan in de keuken)
En elke keer denk ik aan oudste zoon.

dinsdag 3 oktober 2017

Eenzame sokken

In hotel mama gaan elke week vele sokken door mijn handen.
Ook de zonen die niet meer in huis wonen,
kunnen nog bij mij terecht met hun vuile was.
(een wasmachine kost geld en neemt veel plaats in
en in een wasserette ben je veel tijd kwijt)
Ik vind wassen en strijken wel fijne klussen.
Tot grote vreugde van de zonen.


Maar... de sokken...
Sokken wassen vind ik niet erg.
Sokken uitzoeken vind ik een stomme klus.
Ik hou er niet van, écht niet!
Mijn mannen dragen vaak zwarte sokken.
Bij het uitzoeken heb ik een hele tafel vol zwarte sokken.
Raak daar maar eens wijs uit.


Ik  nam nochtans mijn voorzorgen.
Ik ben een strikt georganiseerde wasvrouw.
Ik naai merktekens in de sokken.
Vier mannen in huis.
Vier kleuren.
Elk zijn eigen kleur.
Het maakt de klus iets makkelijker.


En toch...
elke week heb ik weer eenzame sokken.
Ik heb een hele zak vol eenzame sokken.
Af en toe vind ik een partner voor een sok.
Maar even vaak ook helemaal niet.
Waar die sokken gebleven zijn?
Ik zou het niet weten...
Ergens onder een bed?
Bij hun vriendin?
In de ingewanden van mijn wasmachine?
Wie weet...


vrijdag 29 september 2017

23° C

23° voorspelt het weerbericht voor vandaag!
Dat is gewoon super leutig!
Eind september en nog zo'n mooi weer.
Daar wil ik vandaag extra van genieten.
Ik heb wel op de middag een vergadering.
Maar die is slechts op een dikke kilometer van thuis.
Daar kan ik toch gewoon te voet door de velden heen.


En woensdag was het ook al zo'n mooie dag.
Ik had een vrije dag.
Ik reed voorbij mijn favoriete tuincentrum.
Daar maakten ze reclame voor herfstbloeiers.
Ik kon niet weerstaan.
Ik ben bescheiden gebleven.
Ik kocht maar enkele plantjes.
Asters.
Daar  geniet ik vandaag van!


Een leutige vrijdag 
en een fijn weekend aan alle lezers!!!

dinsdag 26 september 2017

Terug op post

We zijn terug in het land.
Een hoofd vol indrukken.
Een hart vol fijne herinneringen.


Onze vakantie was top!
Er reisden een paar van onze volwassen kinderen mee.
Die hadden  vrienden uitgenodigd.
Een gezellige, vrolijke bende!

Een heerlijke gîte,
midden in de wijngaarden,
met schatten van eigenaars.


Elke morgen openden we de rolluiken
en zagen
een stralende, diepblauwe hemel.
Echt elke morgen! (of toch bijna)
Dan kan je alleen maar vrolijk zijn.


Viel er dan niets tegen?
Jawel.
De autorit is lang.
Heel erg lang.
Ik hou niet van lange autoritten.
De 'autoroute du soleil' is druk.
Heel erg druk.
Zelfs in september.
Ik hou niet van accordeonfiles.

Maar mijn batterijen zijn terug opgeladen.
We kunnen er weer een tijdje tegenaan.
Deze week is het zelfs hier nog mooi weer!

En nu wachten jullie blogs op me.
Ik heb zoveel leuke verhalen in te halen.
Ik ben benieuwd wat ik zoal zal lezen.
Ik kan bijna niet wachten...




dinsdag 5 september 2017

RUST

Het is eventjes stil op mijn blog.
CeT en ik zijn neergestreken in de Provence.
We huren een leuke gite tussen de wijngaarden en genieten van de warmte, de rust, de natuur en de cultuur.
Binnen een paar weken hoop ik terug te keren met volop inspiratie voor deze blog.
Tot binnenkort!


vrijdag 18 augustus 2017

Mijn eigen plekje

De dag is nog niet ten einde.
Ik kan jullie nog net vertellen wat mijn vrijdag vandaag leutig maakt.

In april ging ik met CeT naar een meubelwinkel.
We zochten nieuwe zitmeubelen voor ons salon.
Onze zetels waren écht aan vervanging toe.
Begin deze maand werd alles geleverd.

Die dag stond ik vroeg op en begon met meubels te zeulen.
Ik had een stiekem ideetje.
Van tevoren had ik alles uitgemeten.
Tussen de piano en de muur,
net voor het kleine venster,
met zicht op mijn geliefde tuin.
Mijn eigen computerplekje.


Ik zonder me niet graag af.
Ik hou van de animatie in mijn hotel mama
als er wat jong volk rond mij zit.

En zeg nu zelf
zo'n eigen plekje
aan de rand van het salon:
dat is toch ideaal!


Ik heb het aangekleed met enkele dierbare cadeautjes
en nog wat prulletjes die ik zelf kocht.
Een heel klein beetje rommel mag.
Dat vind ik gezellig.
Helemaal vlimbouter!
Is dat niet gewoon super leutig?


Een fijn weekend aan alle lezers!

woensdag 9 augustus 2017

Les sapins

De jaren 70 van vorige eeuw. Mijn eerste kennismaking met Normandië. Ik vergezelde mijn ouders. Ze zouden een roadtrip doen, de hele streek verkennen, elke dag een ander hotel.  Het laatste hotel in de reeks was het meest memorabele.

Bron: www.delcampe.net

We komen aan rond 17 uur. Een mooie oprijlaan, een pittoresk hotel boven op de klif. We willen voor het avondeten nog even naar het strand. De eigenares verzekert ons dat we dit perfect te voet kunnen. Er is een klein wegje: door het privébos van de buren, door een valleitje en dan via een trap. We kunnen binnen het kwartier op het strand staan. 
Het is een idyllische wandeling. We zijn enthousiast. Na het avondeten keren we zeker terug.  



Enkele uren later staan we terug op het strand. We genieten van de ondergaande zon en vergeten de tijd. In het schemerdonker wandelen we terug. Eerst de trap, dan het valleitje en ter hoogte van het privébos valt de nacht bijna. In de verte blaft een hond. Mama heeft een hondenfobie. “En wat als de buren ’s nachts hun honden los laten om het privébos te bewaken?”  Ze weigert nog door het bos te stappen.  Papa is een uitstekend kaartlezer, maar de stafkaart ligt in de hotelkamer. 
We stappen langs de weg verder … tot … die afbuigt in een richting die zeker niet naar het hotel voert. Nu houdt papa voet bij stuk. We keren terug op onze stappen en gaan toch via het wegje door het privébos. In het maanlicht dan maar. Hij geeft niet toe aan die onzin over honden.  Mama en ik gaan schoorvoetend mee. Onze oren staan gespitst. Horen we daar het gesnuif van een enorme waakhond? Worden we beslopen door een bende bloeddorstige wolfachtige wezens? We stappen snel door en bereiken veilig het hotel.
Maar… het hotel blinkt eenzaam in het maanlicht. Geen lichtje meer te bemerken. De  inkom deur is op slot, niemand meer aan de balie… Mama stopte bij het vertrek de kamersleutels in haar handtas. Die passen niet op de buitendeur. Tja, aanbellen dan maar.
Er gebeurt niets … enkel stilte en donkere nacht…
We bellen nog eens… Plots gaat boven onze hoofden een raam open. Een hoofd, omlijst door krulspelden piept naar buiten. We leggen het probleem uit. Enkele minuten later komt de eigenares in kamerjas en mét krulspelden naar beneden. Ze is niet blij! Als we het hotel verlaten moeten we ALTIJD de sleutels afgeven, ook al keren we nog terug! Zoniet kan ze geen hulp sturen als er iets met ons gebeurt op het strand. Schuldbewust zoeken we onze kamers op…

Ik kwam al vaak met mijn gezin in dezelfde buurt. Ik speurde de streek af naar het hotel van toen. Zonder succes. Aan papa kan ik het niet meer vragen. Hij zou het adres nog wel hebben geweten.
Deze zomer reserveerde ik in dezelfde buurt. Ik wou nog eens op zoek naar het hotel van toen. Misschien zou ik het nog wel herkennen… Ik had weinig aanknopingspunten. Tenzij… de dia’s uit het ouderlijke huis. Bij de opruim had een broer ze meegenomen. Hij haalde er alle dia’s van mensen uit. De rest zou weggegooid worden. De dia's kwamen eerst nog naar mij: een grote berg in mijn garage. Ik wil alle dia’s nog eens één keertje bekijken vooraleer ze onherroepelijk weggaan. Ik zocht in de berg naar de dia’s uit de jaren 70. De reis naar Normandië. En ja hoor, ik vond een dia van het bewuste hotel. Papa had zelfs heel secuur de naam genoteerd: “hotel des sapins”.
De rest was kinderspel. Na een halfuurtje zoeken op Google lokaliseerde ik het hotel.
Het gebouw bestaat nog. Het is geen hotel meer. De eigenaars hebben alles afgesloten voor nieuwsgierige blikken. Maar toch loerde ik door het struikgewas. Even vertoefde ik in de sfeer van toen.





dinsdag 25 juli 2017

Hôtel de charme

Een lang weekend door onze nationale feestdag.
We trokken naar  Frankrijk.
Een romantisch weekendje Normandië.
Een paar jaar geleden ontdekten we er een leuk valleitje.
Volop bossen om in te wandelen.
Langs een paadje tussen de kliffen kan je naar het strand.
Rustig, weg van alle drukke badplaatsen.
De hemel op aarde dus.


Toen huurden we er een leuke gîte.
Maar nu is het hoogseizoen.
Dan kan je geen gîte huren voor een paar dagen.
Wacht eens even...
Was daar in het valleitje ook geen hotel?
Ja, maar...
een oud familiehotel...
twee sterren...
omschreven als 'hotel de charme'...
veel zou dat niet zijn...

Ik boekte toch voor 3 nachten.
Ik moest verplicht half pension nemen.
Veel verwachtingen hadden we niet.
Maar we hadden ons voorgenomen
positief naar het hotelletje te kijken.
En dat deden we.



De ontvangst was correct maar heel koel.
Geen vriendelijk welkom, geen vraag of we een goede reis hadden gehad.
We kregen een sleutel in de handen, er werd ons meegedeeld dat we op de eerste verdieping zouden logeren en dat het avondeten tussen 19 en 20.30 uur geserveerd werd.
Punt uit!
Een lift was er niet.
Maar ach,
We hadden voor drie nachten geen zware valiezen mee,
één trap konden we nu wel te voet nemen,
we moesten niet echt vriendjes worden met de hoteliers
én de kamer had uitzicht op zee!




De kamer was typisch Frans.
Jaren geleden werd een badkamer in de kamer plots noodzakelijk.
Wat deden de meeste Franse hoteliers?
Ze maakten in elke kamer een hokje en propten daar een mini-badkamertje in.
Zo ook in dit hotel.
Maar ach,
daardoor had ik een gezellig en romantisch leeshoekje met zicht op zee.
CeT kon er zitten genieten van de mooie lichtinval op het water.


Het hotel was oud.
Heel oud!
Geen betonnen vloeren, maar nog een gezellig krakende houten vloer.
Bovendien kon je de gesprekken in de kamers naast en boven je volgen.
Maar ach, 
ze hadden heel hard hun best gedaan om de kamers een frisse toets te geven.
En die was echt wel ok.


Het bed was een beetje doorgelegen.
We kregen er rugpijn van.
Maar ach, 
overdag konden we lange wandelingen maken.
Daar werden onze stramme spieren terug soepel van.


Het eten was geen 'haute cuisine'.
Ik kreeg er diepvriesvis voorgeschoteld.
Diepvriesvis op 12 km. van een vissershaven?
Maar ach,
hij was wel lekker klaargemaakt,
we aten er drie avonden regionale Franse keuken
en dronken Normandische cider en lekkere wijn.


Ook het afrekenen gebeurde heel koeltjes.
Geen vraag of we een fijn verblijf hadden gehad,
geen goede reis.
Maar ach,
we hadden een heel fijn lang weekend.
We genoten van de wandelingen,
de mooie uitzichten
en het prachtige weer.
Het begon pas te regenen
op onze vertrekdag.
We picknickten met knappend verse baguette.
CeT zwom zelfs in de zee.
We kwamen helemaal ontspannen terug thuis.
En dat is toch het doel van een weekendje weg,
is het niet?

woensdag 19 juli 2017

De confronterende foto

Dit jaar is het 40 jaar geleden.
40 jaar al!
We zwaaiden onze leraren en onze school uit.
Wat voelden we ons volwassen.
We zouden uitzwermen.
De meesten onder ons gingen verder studeren in een andere stad.
Enkelen zochten al werk.
De wereld lag voor ons open!
We hadden duizenden plannen!


Enkele maanden geleden kreeg ik een Doodle.
Er werd een datum gezocht voor een reünie.
Ik vulde braaf de Doodle in.
Toch wel met gemengde gevoelens.
Zouden we nog iets gemeen hebben?

Ik hield door de jaren heen contact met één klasgenootje van toen.
Mijn 'beste vriendin'.
Zij bleef in de geboortestad wonen.
Ik verhuisde naar een andere streek.
Toch deelden we nog steeds lief en leed.
Maar de anderen?
Geen idee wat er van hen geworden was.

Zou ik gaan?
Ik kon achteraf bij de vriendin blijven slapen.
Dan maakte ik er meteen een heel weekend van.
Het lot besliste er anders over.
Er werd een datum geprikt.
Hij paste niet voor mij.
De 'beste vriendin' ging wel en zou me achteraf alles vertellen.
Binnenkort komt ze een dagje langs.

Maar gisteren kreeg ik 'de foto'.
24 oud-leerlingen waren aanwezig.
Nieuwsgierig klikte ik het bestand open.
Ik zag ...
... een groep 'middelbare dames'.

Best wel confronterend.
Ik had niet echt de 18-jarige snoetjes verwacht.
Maar wat was iedereen oud geworden.
Oei, dat betekent...
dat ook ik oud ben geworden...
Zonder het ooit te beseffen.
Ik zag mezelf helemaal nog niet als middelbare dame.
Ik maakte er soms wel grapjes over.
Maar nu ik die klasgenootjes zie.........

Ik had niet echt verwacht dat ik nog iemand zou herkennen.
Dat kan ook niet door mijn prosopagnosia.
De foto van een Wenen-reis uit die tijd hielp ook niet echt.
En toch,
naast mijn vriendin herkende ik nog drie klasgenootjes.
Nee, laat ik eerlijk zijn, 'herkennen' was het niet.
Ik 'googelde' hun namen gewoon .
Ik vergeleek de gevonden foto's.

Maar confronterend blijft het wel.
Heel even voel ik me volop een 'middelbare dame'...


PS: omwille van de privacywetgeving deel ik 'de foto' hier niet op mijn blog.


dinsdag 11 juli 2017

De middagen

Op een vrije zomermiddag trek ik zo vaak mogelijk naar de naburige stad.
Sinds enkele jaren hebben ze daar
'de zomer van Sint Pieter'.
Tijdens de week in juli en augustus
kan je er elke middag gedurende 45 minuten
naar een kamermuziek concertje luisteren.


De middagen zijn bedoeld voor werkende mensen
die even komen verpozen tijdens hun middagpauze.
Ze worden vooral bijgewoond door ouderen
die van klassieke muziek willen genieten.
Als CeT tijd heeft
spreken we af aan de schouwburg.
Dan gaan we samen naar zo'n middagconcertje
en eten we achteraf snel ergens en hapje.
Daarna kan hij terug aan het werk
en ik aan de huishoudelijke taken.

Het is een fijn intermezzo
in een drukke zomerse werkweek.
We genieten ervan!

vrijdag 7 juli 2017

Ze zijn er terug!

De hele maand juni zag ik er geen.
Of toch bijna geen.
Ik maakte me zorgen.
We gebruiken geen gif in onze tuin.
Maar misschien hebben we niet de juiste planten?
Nochtans ... de vorige jaren waren ze er wel...

En toen las ik de nieuwsbrief van 'Natuurpunt'.
'Klassiek wordt juni beschouwd als een minder interessante maand voor dagvlinders. De vliegtijd van de lentesoorten zit er op en op de echte zomersoorten is het nog even wachten. Volstrekt normaal dus dat je even wat minder vlinders zag in je tuin. Zet je schrap voor de zomervlinders die eraan komen!'


Op deze leutige vrijdag zag ik er al eentje.
Vanaf nu weer volop vlimbouters in onze tuin.
Je raadde het natuurlijk al: 'vlimbouter' is een dialectwoord voor 'vlinder'.
Ik vind het lieflijker klinken
en ook een beetje mysterieuzer.
Het doet denken aan de sprookjeswereld van kabouters en elfjes.

Vele talen hebben een leuk woord voor het diertje, vind ik.
Wat dacht je van papillon, farfalla, mariposa, schmetterling.

Ik kijk er in elk geval naar uit om mijn lievelingsdiertjes weer volop te zien fladderen.
Jij ook?

Ik wens jullie een fijn weekend met veel zon en veel vlimbouters!



vrijdag 30 juni 2017

Door het bos

Er zijn werken op de weg naar mijn weekboodschappen.
Jammer, nu moet ik omrijden.
Hoewel, met de wagen voel je daar niet zo veel van.
En ik maak er iets fijns van.

Ik kies voor de weg door het bos.
Ik hou van die weg.
Je rijdt er tussen de bomen.
Het is een rustige weg, er is niet veel verkeer.


Dus kan ik doen wat ik op die weg graag doe.
Ik ga dan heel traag rijden.
Echt heel erg traag.
Ik zet alle raampjes open.
Dan hoor ik de vogeltjes fluiten en snuif ik de heerlijke bosgeur op.


Nee hoor, mijn weekboodschappen kan ik niet op de fiets doen.
In het weekend is het altijd heel druk in hotel mama.
Dan heb ik veel boodschappen nodig.
Heel veel boodschappen.
Dat kan echt niet op de fiets.
(bovendien is die bosweg écht niet vlak, ik moet enkele pittige heuvels op)
Maar door het bos rijden is leutig.
(en er stond zowaar nog een aardbeiverkoper op mijn weg)
Een goed begin van mijn weekend.

Fijn weekend aan alle bloglezers!

vrijdag 23 juni 2017

Ruimtelijk inzicht

Ik heb het niet. Echt niet!
Dat is jammer, want het speelt me vaak parten.
Deze week bijvoorbeeld.

Woensdagochtend, midden in een hittegolf.
Ik ben heel vroeg opgestaan.
Om 6 uur 's ochtends kan ik ons huis nog koel krijgen.
Hét perfecte ogenblik om enkele manden strijk weg te werken.
Tegen 9 uur zijn de meeste huishoudelijke taken gebeurd.
Tijd voor de weekboodschappen.
Die wil ik vandaag eens in een andere winkel doen.
Naast die winkel is er immers een Brico.
Daar wil ik absoluut naar toe.
Het onkruid schiet weer welig op tussen mijn terrasstenen.
Ik las een artikel over de efficiëntie van onkruid wegbranden.
Af en toe doe ik mezelf een cadeautje.
Vandaag wordt het een elektrische onkruidbrander.

Ik vind de ultieme onkruidbrander én er is nog 15 % afslag op.
Jochei!
Onkruid, here I come!

En dan ... zie ik hem....
... dé perfecte tuintafel ...
... helemaal bijpassend bij de 4 stoelen
die ik eens in een opwelling (want een koopje) kocht.
Ze hebben hem zowaar in de grootste afmeting: 110cm diameter.
Daar kan je gemakkelijk met 4 personen aan eten.
Net gepast voor de dagen waarop hotel mama niet volzet is.


Een vriendelijke jongeman zoekt de tafel voor me op in het magazijn.
Hij deponeert een groot pak  bij de kassa terwijl ik een winkelkarretje haal.
Dolgelukkig rijd ik met mijn vondst naar mijn auto.
Ik wil de verpakking in mijn koffer tillen.
En dan pas besef ik dat dit helemaal niet zal  lukken.
Hoe ik het pak ook draai of keer,
ik kom dik 5 cm. te kort...

De zon brandt ongenadig op deze parking.
Het pak is loodzwaar.
Een 'stalen' tuintafel.
Waar zat mijn verstand toen ik dit kocht?
Had ik dan gedacht dat dit een lichtgewicht zou zijn?
Het zweet breekt me uit.
En in de wijde omtrek geen enkele jonge held te zien
die een middelbaar vrouwtje ter hulp wil schieten.
Dit probleem zal ik zelf moeten klaren...

Ondanks de hitte  tracht ik probleemoplossend te denken.
Hoe krijg ik dat ding thuis?
Als ik nu eens...
Maar natuurlijk! Dat is dé oplossing!
Die tafel is ROND, maar zit in een VIERKANTE verpakking!
Met mijn autosleutel breek ik de verpakking open.
Ik til het zware pak weer omhoog
en laat voorzichtig de ronde tafel in de kofferopening glijden.
GELUKT!!!
Een uurtje later kom ik mét weekboodschappen én een leuke tuintafel thuis.



En nu geniet ik van mijn leutige nieuwe tuintafel
en kijk uit naar een minder heet
maar toch zonnig weekend.

Fijn weekend aan iedereen!


vrijdag 9 juni 2017

Vrouwenmantel

Deze morgen werd ik wakker met donderslagen en bliksemschichten.
De hele voormiddag regende het pijpenstelen.
Maar kijk, nu trekt de hemel helemaal open en komt de zon terug piepen.
De tuin ziet er terug helemaal fris en blij uit door dit extra water.
Hoe leutig is dat om het weekend te beginnen!

Ik maakte meteen een wandelingetje door de tuin, het foto-apparaat in aanslag.
het allermooiste vond ik de vrouwenmantel.
Duizenden druppeltjes stralen de zon tegemoet.


En dan denk ik aan een verhaal uit mijn jeugd.
Ik ken de titel niet meer.
Maar het ging over een arme man.
Hij beweerde dat hij steenrijk was.
Hij had een veld vol diamanten bij zijn huisje.
Je moest er wel vroeg voor opstaan.
Heel wat gegadigden stonden de volgende morgen al vroeg aan zijn huisje.
Wat bleek?
De diamanten waren de dauwdruppels aan de grassprietjes.
De menigte keerde teleurgesteld terug.
Toch was die man heel rijk, want hij genoot van de eenvoudige dingen....

Ik weet niet meer waar ik het verhaal hoorde of las.
Misschien op een bezinningsdag of in de catecheseles op school.
Maar het is me wel altijd bij gebleven.
Toen ik daarnet de vrouwenmantel zag, dacht ik er terug aan.

Een fijn en zonnig weekend voor  jullie allemaal!

dinsdag 6 juni 2017

De Nederlandse studenten

Het stond vorige week in de krant.
In acht jaar tijd is het aantal Nederlandse studenten aan de Vlaamse universiteiten verdubbeld.
Ze zijn ondertussen met bijna 10.000.

Reden? “ Vlaanderen is dichtbij en de kosten zijn relatief laag. Zo bedraagt het collegegeld – vanaf 890 euro – minder dan de helft van in Nederland, ontbreekt een langstudeerboete en vind je in de Vlaamse studentensteden makkelijker een kamer. Maar dé reden om de overstap te maken, is dat studenten niet ingeloot worden in Nederland, waar voor geneeskunde en diergeneeskunde een numerus clausus geldt.”
(Bron: http://www.standaard.be/cnt/dmf20170529_02903343 )


Wat er verder in het artikel stond?
Die arme Nederlandse studentjes komen onwetend en onvoorbereid in een totaal andere cultuur terecht.
De cultuurshock blijkt immens.
Een Nederlandse krant nam hierrond een enquête af  en liet er een sociaal psycholoog op los.
Hij ontdekte 12 culturele verschillen.
In een infografiek toonde de krant 7 culturele verschillen die tot ‘problemen’ kunnen leiden.

Ik woon dicht bij een universiteitsstad.
Ik hoor de laatste jaren inderdaad veel meer ‘Hollands’ (zoals wij verkeerdelijk zeggen)  spreken en ik zie veel meer auto’s met Nederlandse nummerplaten.
Maar of die studenten nu echt helemaal het noorden kwijt raken in Vlaanderen?
Dat zou me toch verwonderen.
Zo onoverkomelijk lijken die ‘culturele verschillen’ me toch niet.
De studentjes zijn jong, praten (ongeveer) dezelfde taal en hebben een gelijkaardige vooropleiding.
Veel problemen zou dat toch niet mogen geven.

En onwelkom zijn ze ook al niet.
Op de website van de universiteit zie ik zowaar een aparte pagina voor Nederlandse studenten.
Naast de noodzakelijke info over de opleidingen, huisvesting en studiebegeleiding,
vind je er ook een woordenlijst van Vlaamse woorden.
Die memoriseren studenten maar best vooraleer ze hier hun studies aanvatten.

Een greep hieruit:
Willen ze iets eten, dan bestellen ze  ‘friet’, ‘croque monsieur’ of een ‘club’.
Als ze niet genoeg ‘blokken’, zouden ze wel eens kunnen ‘buizen’.
’s avonds kunnen ze naar de ‘facbar’, waar ze aan de ‘toog’ een ‘pint’ bestellen.
En als ze dan niet te veel ‘fuiven’ op hun ‘kot’ organiseren, moet het hen wel lukken hier in Vlaanderen.

PS: Begrijp je deze ‘Vlaamse’ woorden niet? Laat het me weten, dan plaats ik een vertaling op mijn blog ;-)

vrijdag 2 juni 2017

De oude matras

Wat ik op deze vrijdag leutig vind?
Het prachtige weer, uiteraard.

Maar ook: ik kan niets weggooien.
 “Of ik daar dan blij mee ben?”, hoor ik je vragen.
Nee, uiteraard niet.
Dat is zelfs heel vervelend en oorzaak van onenigheid met CeT.
Hij kan immers wel goed weg gooien.
Maar ik bewaar al vele jaren (echt héél vele jaren)
 een dunne éénpersoonsmatras.
De matras hoorde oorspronkelijk op een zetel
(onze eerste  dure aankoop als jong koppeltje).
Daarna gebruikten we hem als slaapplaats voor vriendjes die bleven slapen.
Daartoe verstopte ik hem onder het bed van één van de zonen.
Uiteindelijk kwam de matras, goed opgerold,  in de garage terecht.
CeT legde hem af en toe  stiekem bij de stapel die naar het containerpark moest.
Even stiekem haalde ik hem weer weg en gaf hem een plaatsje in de garage.

Deze week had ik een plan.
Een plan voor een mini-projectje.
Op mijn romantische buitenbank hoorde iets zachts om op te zitten, vond ik.
Het stofje ervoor had ik al.
Op de kop getikt voor 3 euro in de kringloopwinkel.
Ik wou zelf iets in elkaar knutselen.
Mijn matras kwam uitstekend van pas.
Ik mat alles goed na.
Met een grote schaar sneed ik zorgvuldig een stuk uit de matras.
Hoewel ik een heel onervaren naaister ben, was ik wel blij met mijn resultaat.
(en onze billen zijn ook heel blij met het zachte matrasje)


Ik heb nog twee bijhorende stoelen, maar net niet genoeg stof.
Daar moet ik me nog even grondig  over beraden…
Misschien iets ineen flansen met patchwork?


En wat er deze week nog leutig was?
Ik kreeg een prachtige bos pioenen van de vriendin van één van de zonen.
Bij haar thuis hebben ze een hele pioenenhaag.
‘Boerenrozen’ noemen ze de bloemen.
Ik kende het woord niet, maar vind het wel een leuke benaming.
Het doet denken aan een oud boerenhof,
waar de hond en de poes en de kippen je vrolijk tegemoet trippelen.
De pioenen ruiken heerlijk en ik ben er super blij mee.
Ik heb met haar mama al afgesproken dat ik in het najaar een stukje pioenstruik krijg.


Een mooi  begin van het weekend, dus.
Aan elk van jullie wens ik een heerlijk lang Pinksterweekend!



woensdag 31 mei 2017

Procrastineren

“Morgen moet ik een verhandeling van twee bladzijden afgeven.
Ik weet dit al een  maand.
Waarom ik er nog niet aan begon?
Te veel andere dingen te doen...
Maar deze avond begin ik er écht aan!
Morgenvroeg geef ik een meesterwerkje af!”


Herkenbaar?
In mijn jeugdjaren beleefde ik het vaak.
Ik schreef toen al graag. Maar toch begon ik er niet op tijd aan.
Er waren zo vele verlokkingen.
Een spannend boek dat erom smeekte uitgelezen te worden.
Een belevenis die ik ABSOLUUT eerst moest in geuren en kleuren
beschrijven in mijn dagboek.
Die leuke serie die net die avond op TV was.
Dat afspraakje met de vriendinnen in de bib.
Honderd en één redenen had ik. 
Eigenlijk was het gewoon uitstelgedrag.
Schrijven was leuk.
Maar over een verplicht saai onderwerp?
Ik dacht het niet.
Ik bande de taak zo lang mogelijk uit mijn gedachten.
Het lukte me toch altijd om die verhandeling op tijd in te dienen. 
Elke keer gaf het me zowaar een kick. Ik had het toch mooi weer gehaald...

Vele, vele jaren later hoef ik geen verhandelingen meer te schrijven.
Ik kies nu zelf mijn schrijfonderwerp.
Toch heb ik er (als ik heel eerlijk ben) nog steeds een beetje last van.
Ik stel saaie, huishoudelijke taken uit.
Ik weet altijd wel iets leukers te doen:
sociale media en internet en  ...
(Gelukkig bestonden die in mijn jeugd nog niet.)
'Procrastineren' is het moderne, chique  woord.
Het blijft natuurlijk gewoon uitstelgedrag.
Ik heb ondertussen wel geleerd ermee om te gaan.
Ik gebruik to do-lijstjes.
Die moet ik afwerken. 
Als ik enkele saaie klussen heb afgevinkt,
beloon ik mezelf met een leuke activiteit.
Stel ik dan nooit meer iets uit? 
Jawel hoor, soms doe ik het nog. 
Iets tegen de tijd moeten afwerken blijft nog altijd aantrekkelijk. 
Het gevoel dat ik krijg als het dan ook gelukt is … daar kan niets tegen op!

Procrastineer jij ook?

vrijdag 26 mei 2017

Ze zijn er terug!

De inlandse aardbeien.
Ik kan er niet aan weerstaan.
Dit jaar zijn ze superlekker!


Hotel mama wordt druk bezocht in dit lange weekend.
Ik heb deze week al elke dag aardbeien gekocht.
Ze verdwijnen telkens als sneeuw voor de zon.
Daar geniet ik extra van op deze leutige vrijdag.

Ik eet ze puur.
Zonder suiker of slagroom.
Of in een schaaltje yoghurt.
Of als broodbeleg.
Gewoon de zalige smaak van een zongerijpte aardbei.


Het is ook nog eens ecologisch.
In deze streek staan overal aardbeistalletjes langs de weg.
Aardbeien kopen genereert dus een hele kleine voetafdruk.

En ... ze zijn één van de weinige inlandse vruchten die ik volop kan eten.
Sinds 20 jaar heb ik een kruisallergie: berkenpollen en alle steen- en pitvruchten.
Voor mij dus nooit meer appelen, peren, kersen, pruimen, perziken, nectarines.
Maar aardbeien kan ik wél.
Hoera!

Een fijn weekend voor iedereen!

dinsdag 23 mei 2017

Gebroken vleugels

Ik had dezer dagen een vrolijk geboortekaartje verwacht…
Het komt er niet…
Het kleine prinsje was zo welkom.
Grote zussen, mama en papa hadden zijn komst liefdevol voorbereid.
En toen … ging er in de laatste dagen nog iets mis.
Prinsje mocht maar even in hun midden blijven.
Hij vocht, maar kon het niet halen.
Met gebroken vleugels kan je niet vliegen.
Er rest een grote leegte en een immens verdriet voor zijn familie.
Wie achterblijft kan zich enkel koesteren in de warmte van het vele medeleven.
En medeleven is het enige wat ik hen kan bieden.
Vaarwel, kleine prins…




dinsdag 16 mei 2017

Een verhaal uit Polen


Groot, breedgeschouderd, rosse baard en haren, doordringende staalgrijze ogen,
ongeveer midden de 30.
Thomas, onze Poolse gids.
Twee dagen al, stappen we achter hem aan.
Hij vertelt honderduit over de Poolse geschiedenis.
Laat ons kennis maken met Poolse lekkernijen.
Toont ons de mooiste plekjes van Krakau.
We hangen aan zijn lippen.

Nu zitten we gezellig samen in een cafeetje. Buiten regent het pijpenstelen. We genieten van een warme koffie. Sommigen wagen zich aan de wodka. De tongen komen los. We willen alles weten over het leven van alledag in Polen. Herinnert onze gids zich nog iets van het communisme?

Thomas was nog jong toen de Berlijnse muur viel. Een jaar of zeven, schat hij. Maar toch heeft hij  nog herinneringen aan die tijd. Sommige zijn vaag. Hij staat hongerig in de rij aan de hand van zijn mama. Ze hopen dat de kruidenier nog iets lekkers in voorraad heeft als zij aan de beurt komen. Soms is er enkel azijn. Soms hebben ze meer geluk.

Eén duidelijke herinnering heeft hij nog wel. Die wil hij met ons delen.
In die tijd is er in Krakau één winkel waar je Westerse waren kan kopen.
Je betaalt er niet in zloty, maar in Amerikaanse dollars of Duitse marken.
De doorsnee Pool moet lang sparen vooraleer hij hier iets kan bemachtigen.
De ouders van Thomas spaarden vanaf zijn geboorte.
Vandaag wordt hij zes jaar.
Zijn ouders hebben een heel speciale traktatie voor hem.

Ze nemen hem mee naar de Westerse winkel.
Daar verkopen ze lego.
Thomas mag een doos lego kiezen.
Een enorme traktatie in zijn jonge leventje!

Zijn ouders zijn erin geslaagd om 6,5 dollar te sparen.
Een hele som voor een jong Pools gezin.
Niet zo heel veel geld in Westerse normen...
De grote legodozen zijn te duur.
Maar zijn ouders vinden wel twee kleinere doosjes waaruit hij mag kiezen.
Een brandweerwagen of een boerderij.
Na lang wikken en wegen kiest hij voor de boerderij.
Dolgelukkig stapt hij de Westerse winkel buiten.

Dertig jaar later heeft hij zelf kinderen. Ook zij spelen met lego. Van één stuk moeten ze afblijven. Dat ligt niet tussen het ander speelgoed. Het staat als een pronkstuk op de kast. Als herinnering...
Dochterlief werd dit jaar 6. Ze namen haar mee naar het reusachtige moderne winkelcentrum. Werkelijk alles is daar te krijgen. Ze mag er zelf haar cadeau kiezen in een speelgoedwinkel. De keuze is enorm. Maar dochterlief weet wat ze wil. Ze sleept een enorme legodoos uit het rek. Een boerderij!
 
Bron: brickshop.be

zondag 14 mei 2017

Moeder

Een fijne dag.
Vandaag word ik in de bloemetjes gezet door mijn 4 kinderen.
De tijd van de zelf geknutselde cadeautjes is al heel lang voorbij.
Maar ik hoef geen grote cadeaus.
Eventjes laten weten dat ze aan mij denken.
Meer moet dat niet zijn.


Een zoetzure dag.
Breng ik  een bloemetje naar haar graf?
Hiervoor moet ik 280 km rijden …
Misschien liever een bloemetje bij haar foto?
Aan haar denken zal ik vandaag zeker.
Mijn kranige moeke.
Twee jaar lang vocht ze verbeten tegen een onbehandelbare kanker.
Winnen kon ze dit gevecht niet.
We missen haar al bijna 4 jaar…


Een gezellige dag.
En toch zal ze een beetje in ons midden zijn.
Vandaag hebben we een familiedag.
Haar kinderen zullen er allemaal zijn.
Ook zo veel mogelijk klein- en achterkleinkinderen.
Met zijn allen naar de dierentuin.
Het wordt een gezellig samen zijn.
Ons moeke had dit vast en zeker super gevonden!


Een fijne en gezellige moederdag aan alle moeders en dochters onder jullie!

dinsdag 9 mei 2017

Polen, vakantieland?

Ik beken. Het was nog nooit in me opgekomen om naar Polen op vakantie te gaan.
Wat wist ik over dat land?
Uit de jaren 80 herinnerde ik me de man met de grote snor in Gdansk.
Hij sprak stoere taal, vocht voor solidariteit en werd later president.
In die jaren kwam ook de paus uit Polen, een heel katholiek land.
Veel recenter zag ik de Poolse bouwvakkers in onze straat.
Een vriendin had een Poolse poetsvrouw.
De hoofdstad kon ik  ook nog wel benoemen.
Maar verder?
Nee, Polen was voor mij een grijze vlek.


En toen kreeg CeT een nieuwe jonge collega.
Een heel charmante jonge man,
die vlot verschillende talen spreekt.
Hij woont nog maar enkele jaren in België, want hij is ... Pool.
Hij is heel erg trots op zijn geboorteland.
Zo trots dat hij het wou tonen aan zijn nieuwe collega's.
Dus trokken we met een groepje Belgen onder zijn leiding naar Krakau en Zakopane.

Polen is een heerlijk  land!
Cultuur, mooie gebouwen, natuur, veel groen...
Een aanrader!