vrijdag 23 juni 2017

Ruimtelijk inzicht

Ik heb het niet. Echt niet!
Dat is jammer, want het speelt me vaak parten.
Deze week bijvoorbeeld.

Woensdagochtend, midden in een hittegolf.
Ik ben heel vroeg opgestaan.
Om 6 uur 's ochtends kan ik ons huis nog koel krijgen.
Hét perfecte ogenblik om enkele manden strijk weg te werken.
Tegen 9 uur zijn de meeste huishoudelijke taken gebeurd.
Tijd voor de weekboodschappen.
Die wil ik vandaag eens in een andere winkel doen.
Naast die winkel is er immers een Brico.
Daar wil ik absoluut naar toe.
Het onkruid schiet weer welig op tussen mijn terrasstenen.
Ik las een artikel over de efficiëntie van onkruid wegbranden.
Af en toe doe ik mezelf een cadeautje.
Vandaag wordt het een elektrische onkruidbrander.

Ik vind de ultieme onkruidbrander én er is nog 15 % afslag op.
Jochei!
Onkruid, here I come!

En dan ... zie ik hem....
... dé perfecte tuintafel ...
... helemaal bijpassend bij de 4 stoelen
die ik eens in een opwelling (want een koopje) kocht.
Ze hebben hem zowaar in de grootste afmeting: 110cm diameter.
Daar kan je gemakkelijk met 4 personen aan eten.
Net gepast voor de dagen waarop hotel mama niet volzet is.


Een vriendelijke jongeman zoekt de tafel voor me op in het magazijn.
Hij deponeert een groot pak  bij de kassa terwijl ik een winkelkarretje haal.
Dolgelukkig rijd ik met mijn vondst naar mijn auto.
Ik wil de verpakking in mijn koffer tillen.
En dan pas besef ik dat dit helemaal niet zal  lukken.
Hoe ik het pak ook draai of keer,
ik kom dik 5 cm. te kort...

De zon brandt ongenadig op deze parking.
Het pak is loodzwaar.
Een 'stalen' tuintafel.
Waar zat mijn verstand toen ik dit kocht?
Had ik dan gedacht dat dit een lichtgewicht zou zijn?
Het zweet breekt me uit.
En in de wijde omtrek geen enkele jonge held te zien
die een middelbaar vrouwtje ter hulp wil schieten.
Dit probleem zal ik zelf moeten klaren...

Ondanks de hitte  tracht ik probleemoplossend te denken.
Hoe krijg ik dat ding thuis?
Als ik nu eens...
Maar natuurlijk! Dat is dé oplossing!
Die tafel is ROND, maar zit in een VIERKANTE verpakking!
Met mijn autosleutel breek ik de verpakking open.
Ik til het zware pak weer omhoog
en laat voorzichtig de ronde tafel in de kofferopening glijden.
GELUKT!!!
Een uurtje later kom ik mét weekboodschappen én een leuke tuintafel thuis.



En nu geniet ik van mijn leutige nieuwe tuintafel
en kijk uit naar een minder heet
maar toch zonnig weekend.

Fijn weekend aan iedereen!


vrijdag 9 juni 2017

Vrouwenmantel

Deze morgen werd ik wakker met donderslagen en bliksemschichten.
De hele voormiddag regende het pijpenstelen.
Maar kijk, nu trekt de hemel helemaal open en komt de zon terug piepen.
De tuin ziet er terug helemaal fris en blij uit door dit extra water.
Hoe leutig is dat om het weekend te beginnen!

Ik maakte meteen een wandelingetje door de tuin, het foto-apparaat in aanslag.
het allermooiste vond ik de vrouwenmantel.
Duizenden druppeltjes stralen de zon tegemoet.


En dan denk ik aan een verhaal uit mijn jeugd.
Ik ken de titel niet meer.
Maar het ging over een arme man.
Hij beweerde dat hij steenrijk was.
Hij had een veld vol diamanten bij zijn huisje.
Je moest er wel vroeg voor opstaan.
Heel wat gegadigden stonden de volgende morgen al vroeg aan zijn huisje.
Wat bleek?
De diamanten waren de dauwdruppels aan de grassprietjes.
De menigte keerde teleurgesteld terug.
Toch was die man heel rijk, want hij genoot van de eenvoudige dingen....

Ik weet niet meer waar ik het verhaal hoorde of las.
Misschien op een bezinningsdag of in de catecheseles op school.
Maar het is me wel altijd bij gebleven.
Toen ik daarnet de vrouwenmantel zag, dacht ik er terug aan.

Een fijn en zonnig weekend voor  jullie allemaal!

dinsdag 6 juni 2017

De Nederlandse studenten

Het stond vorige week in de krant.
In acht jaar tijd is het aantal Nederlandse studenten aan de Vlaamse universiteiten verdubbeld.
Ze zijn ondertussen met bijna 10.000.

Reden? “ Vlaanderen is dichtbij en de kosten zijn relatief laag. Zo bedraagt het collegegeld – vanaf 890 euro – minder dan de helft van in Nederland, ontbreekt een langstudeerboete en vind je in de Vlaamse studentensteden makkelijker een kamer. Maar dé reden om de overstap te maken, is dat studenten niet ingeloot worden in Nederland, waar voor geneeskunde en diergeneeskunde een numerus clausus geldt.”
(Bron: http://www.standaard.be/cnt/dmf20170529_02903343 )


Wat er verder in het artikel stond?
Die arme Nederlandse studentjes komen onwetend en onvoorbereid in een totaal andere cultuur terecht.
De cultuurshock blijkt immens.
Een Nederlandse krant nam hierrond een enquête af  en liet er een sociaal psycholoog op los.
Hij ontdekte 12 culturele verschillen.
In een infografiek toonde de krant 7 culturele verschillen die tot ‘problemen’ kunnen leiden.

Ik woon dicht bij een universiteitsstad.
Ik hoor de laatste jaren inderdaad veel meer ‘Hollands’ (zoals wij verkeerdelijk zeggen)  spreken en ik zie veel meer auto’s met Nederlandse nummerplaten.
Maar of die studenten nu echt helemaal het noorden kwijt raken in Vlaanderen?
Dat zou me toch verwonderen.
Zo onoverkomelijk lijken die ‘culturele verschillen’ me toch niet.
De studentjes zijn jong, praten (ongeveer) dezelfde taal en hebben een gelijkaardige vooropleiding.
Veel problemen zou dat toch niet mogen geven.

En onwelkom zijn ze ook al niet.
Op de website van de universiteit zie ik zowaar een aparte pagina voor Nederlandse studenten.
Naast de noodzakelijke info over de opleidingen, huisvesting en studiebegeleiding,
vind je er ook een woordenlijst van Vlaamse woorden.
Die memoriseren studenten maar best vooraleer ze hier hun studies aanvatten.

Een greep hieruit:
Willen ze iets eten, dan bestellen ze  ‘friet’, ‘croque monsieur’ of een ‘club’.
Als ze niet genoeg ‘blokken’, zouden ze wel eens kunnen ‘buizen’.
’s avonds kunnen ze naar de ‘facbar’, waar ze aan de ‘toog’ een ‘pint’ bestellen.
En als ze dan niet te veel ‘fuiven’ op hun ‘kot’ organiseren, moet het hen wel lukken hier in Vlaanderen.

PS: Begrijp je deze ‘Vlaamse’ woorden niet? Laat het me weten, dan plaats ik een vertaling op mijn blog ;-)

vrijdag 2 juni 2017

De oude matras

Wat ik op deze vrijdag leutig vind?
Het prachtige weer, uiteraard.

Maar ook: ik kan niets weggooien.
 “Of ik daar dan blij mee ben?”, hoor ik je vragen.
Nee, uiteraard niet.
Dat is zelfs heel vervelend en oorzaak van onenigheid met CeT.
Hij kan immers wel goed weg gooien.
Maar ik bewaar al vele jaren (echt héél vele jaren)
 een dunne éénpersoonsmatras.
De matras hoorde oorspronkelijk op een zetel
(onze eerste  dure aankoop als jong koppeltje).
Daarna gebruikten we hem als slaapplaats voor vriendjes die bleven slapen.
Daartoe verstopte ik hem onder het bed van één van de zonen.
Uiteindelijk kwam de matras, goed opgerold,  in de garage terecht.
CeT legde hem af en toe  stiekem bij de stapel die naar het containerpark moest.
Even stiekem haalde ik hem weer weg en gaf hem een plaatsje in de garage.

Deze week had ik een plan.
Een plan voor een mini-projectje.
Op mijn romantische buitenbank hoorde iets zachts om op te zitten, vond ik.
Het stofje ervoor had ik al.
Op de kop getikt voor 3 euro in de kringloopwinkel.
Ik wou zelf iets in elkaar knutselen.
Mijn matras kwam uitstekend van pas.
Ik mat alles goed na.
Met een grote schaar sneed ik zorgvuldig een stuk uit de matras.
Hoewel ik een heel onervaren naaister ben, was ik wel blij met mijn resultaat.
(en onze billen zijn ook heel blij met het zachte matrasje)


Ik heb nog twee bijhorende stoelen, maar net niet genoeg stof.
Daar moet ik me nog even grondig  over beraden…
Misschien iets ineen flansen met patchwork?


En wat er deze week nog leutig was?
Ik kreeg een prachtige bos pioenen van de vriendin van één van de zonen.
Bij haar thuis hebben ze een hele pioenenhaag.
‘Boerenrozen’ noemen ze de bloemen.
Ik kende het woord niet, maar vind het wel een leuke benaming.
Het doet denken aan een oud boerenhof,
waar de hond en de poes en de kippen je vrolijk tegemoet trippelen.
De pioenen ruiken heerlijk en ik ben er super blij mee.
Ik heb met haar mama al afgesproken dat ik in het najaar een stukje pioenstruik krijg.


Een mooi  begin van het weekend, dus.
Aan elk van jullie wens ik een heerlijk lang Pinksterweekend!



woensdag 31 mei 2017

Procrastineren

“Morgen moet ik een verhandeling van twee bladzijden afgeven.
Ik weet dit al een  maand.
Waarom ik er nog niet aan begon?
Te veel andere dingen te doen...
Maar deze avond begin ik er écht aan!
Morgenvroeg geef ik een meesterwerkje af!”


Herkenbaar?
In mijn jeugdjaren beleefde ik het vaak.
Ik schreef toen al graag. Maar toch begon ik er niet op tijd aan.
Er waren zo vele verlokkingen.
Een spannend boek dat erom smeekte uitgelezen te worden.
Een belevenis die ik ABSOLUUT eerst moest in geuren en kleuren
beschrijven in mijn dagboek.
Die leuke serie die net die avond op TV was.
Dat afspraakje met de vriendinnen in de bib.
Honderd en één redenen had ik. 
Eigenlijk was het gewoon uitstelgedrag.
Schrijven was leuk.
Maar over een verplicht saai onderwerp?
Ik dacht het niet.
Ik bande de taak zo lang mogelijk uit mijn gedachten.
Het lukte me toch altijd om die verhandeling op tijd in te dienen. 
Elke keer gaf het me zowaar een kick. Ik had het toch mooi weer gehaald...

Vele, vele jaren later hoef ik geen verhandelingen meer te schrijven.
Ik kies nu zelf mijn schrijfonderwerp.
Toch heb ik er (als ik heel eerlijk ben) nog steeds een beetje last van.
Ik stel saaie, huishoudelijke taken uit.
Ik weet altijd wel iets leukers te doen:
sociale media en internet en  ...
(Gelukkig bestonden die in mijn jeugd nog niet.)
'Procrastineren' is het moderne, chique  woord.
Het blijft natuurlijk gewoon uitstelgedrag.
Ik heb ondertussen wel geleerd ermee om te gaan.
Ik gebruik to do-lijstjes.
Die moet ik afwerken. 
Als ik enkele saaie klussen heb afgevinkt,
beloon ik mezelf met een leuke activiteit.
Stel ik dan nooit meer iets uit? 
Jawel hoor, soms doe ik het nog. 
Iets tegen de tijd moeten afwerken blijft nog altijd aantrekkelijk. 
Het gevoel dat ik krijg als het dan ook gelukt is … daar kan niets tegen op!

Procrastineer jij ook?

vrijdag 26 mei 2017

Ze zijn er terug!

De inlandse aardbeien.
Ik kan er niet aan weerstaan.
Dit jaar zijn ze superlekker!


Hotel mama wordt druk bezocht in dit lange weekend.
Ik heb deze week al elke dag aardbeien gekocht.
Ze verdwijnen telkens als sneeuw voor de zon.
Daar geniet ik extra van op deze leutige vrijdag.

Ik eet ze puur.
Zonder suiker of slagroom.
Of in een schaaltje yoghurt.
Of als broodbeleg.
Gewoon de zalige smaak van een zongerijpte aardbei.


Het is ook nog eens ecologisch.
In deze streek staan overal aardbeistalletjes langs de weg.
Aardbeien kopen genereert dus een hele kleine voetafdruk.

En ... ze zijn één van de weinige inlandse vruchten die ik volop kan eten.
Sinds 20 jaar heb ik een kruisallergie: berkenpollen en alle steen- en pitvruchten.
Voor mij dus nooit meer appelen, peren, kersen, pruimen, perziken, nectarines.
Maar aardbeien kan ik wél.
Hoera!

Een fijn weekend voor iedereen!

dinsdag 23 mei 2017

Gebroken vleugels

Ik had dezer dagen een vrolijk geboortekaartje verwacht…
Het komt er niet…
Het kleine prinsje was zo welkom.
Grote zussen, mama en papa hadden zijn komst liefdevol voorbereid.
En toen … ging er in de laatste dagen nog iets mis.
Prinsje mocht maar even in hun midden blijven.
Hij vocht, maar kon het niet halen.
Met gebroken vleugels kan je niet vliegen.
Er rest een grote leegte en een immens verdriet voor zijn familie.
Wie achterblijft kan zich enkel koesteren in de warmte van het vele medeleven.
En medeleven is het enige wat ik hen kan bieden.
Vaarwel, kleine prins…




dinsdag 16 mei 2017

Een verhaal uit Polen


Groot, breedgeschouderd, rosse baard en haren, doordringende staalgrijze ogen,
ongeveer midden de 30.
Thomas, onze Poolse gids.
Twee dagen al, stappen we achter hem aan.
Hij vertelt honderduit over de Poolse geschiedenis.
Laat ons kennis maken met Poolse lekkernijen.
Toont ons de mooiste plekjes van Krakau.
We hangen aan zijn lippen.

Nu zitten we gezellig samen in een cafeetje. Buiten regent het pijpenstelen. We genieten van een warme koffie. Sommigen wagen zich aan de wodka. De tongen komen los. We willen alles weten over het leven van alledag in Polen. Herinnert onze gids zich nog iets van het communisme?

Thomas was nog jong toen de Berlijnse muur viel. Een jaar of zeven, schat hij. Maar toch heeft hij  nog herinneringen aan die tijd. Sommige zijn vaag. Hij staat hongerig in de rij aan de hand van zijn mama. Ze hopen dat de kruidenier nog iets lekkers in voorraad heeft als zij aan de beurt komen. Soms is er enkel azijn. Soms hebben ze meer geluk.

Eén duidelijke herinnering heeft hij nog wel. Die wil hij met ons delen.
In die tijd is er in Krakau één winkel waar je Westerse waren kan kopen.
Je betaalt er niet in zloty, maar in Amerikaanse dollars of Duitse marken.
De doorsnee Pool moet lang sparen vooraleer hij hier iets kan bemachtigen.
De ouders van Thomas spaarden vanaf zijn geboorte.
Vandaag wordt hij zes jaar.
Zijn ouders hebben een heel speciale traktatie voor hem.

Ze nemen hem mee naar de Westerse winkel.
Daar verkopen ze lego.
Thomas mag een doos lego kiezen.
Een enorme traktatie in zijn jonge leventje!

Zijn ouders zijn erin geslaagd om 6,5 dollar te sparen.
Een hele som voor een jong Pools gezin.
Niet zo heel veel geld in Westerse normen...
De grote legodozen zijn te duur.
Maar zijn ouders vinden wel twee kleinere doosjes waaruit hij mag kiezen.
Een brandweerwagen of een boerderij.
Na lang wikken en wegen kiest hij voor de boerderij.
Dolgelukkig stapt hij de Westerse winkel buiten.

Dertig jaar later heeft hij zelf kinderen. Ook zij spelen met lego. Van één stuk moeten ze afblijven. Dat ligt niet tussen het ander speelgoed. Het staat als een pronkstuk op de kast. Als herinnering...
Dochterlief werd dit jaar 6. Ze namen haar mee naar het reusachtige moderne winkelcentrum. Werkelijk alles is daar te krijgen. Ze mag er zelf haar cadeau kiezen in een speelgoedwinkel. De keuze is enorm. Maar dochterlief weet wat ze wil. Ze sleept een enorme legodoos uit het rek. Een boerderij!
 
Bron: brickshop.be

zondag 14 mei 2017

Moeder

Een fijne dag.
Vandaag word ik in de bloemetjes gezet door mijn 4 kinderen.
De tijd van de zelf geknutselde cadeautjes is al heel lang voorbij.
Maar ik hoef geen grote cadeaus.
Eventjes laten weten dat ze aan mij denken.
Meer moet dat niet zijn.


Een zoetzure dag.
Breng ik  een bloemetje naar haar graf?
Hiervoor moet ik 280 km rijden …
Misschien liever een bloemetje bij haar foto?
Aan haar denken zal ik vandaag zeker.
Mijn kranige moeke.
Twee jaar lang vocht ze verbeten tegen een onbehandelbare kanker.
Winnen kon ze dit gevecht niet.
We missen haar al bijna 4 jaar…


Een gezellige dag.
En toch zal ze een beetje in ons midden zijn.
Vandaag hebben we een familiedag.
Haar kinderen zullen er allemaal zijn.
Ook zo veel mogelijk klein- en achterkleinkinderen.
Met zijn allen naar de dierentuin.
Het wordt een gezellig samen zijn.
Ons moeke had dit vast en zeker super gevonden!


Een fijne en gezellige moederdag aan alle moeders en dochters onder jullie!

dinsdag 9 mei 2017

Polen, vakantieland?

Ik beken. Het was nog nooit in me opgekomen om naar Polen op vakantie te gaan.
Wat wist ik over dat land?
Uit de jaren 80 herinnerde ik me de man met de grote snor in Gdansk.
Hij sprak stoere taal, vocht voor solidariteit en werd later president.
In die jaren kwam ook de paus uit Polen, een heel katholiek land.
Veel recenter zag ik de Poolse bouwvakkers in onze straat.
Een vriendin had een Poolse poetsvrouw.
De hoofdstad kon ik  ook nog wel benoemen.
Maar verder?
Nee, Polen was voor mij een grijze vlek.


En toen kreeg CeT een nieuwe jonge collega.
Een heel charmante jonge man,
die vlot verschillende talen spreekt.
Hij woont nog maar enkele jaren in België, want hij is ... Pool.
Hij is heel erg trots op zijn geboorteland.
Zo trots dat hij het wou tonen aan zijn nieuwe collega's.
Dus trokken we met een groepje Belgen onder zijn leiding naar Krakau en Zakopane.

Polen is een heerlijk  land!
Cultuur, mooie gebouwen, natuur, veel groen...
Een aanrader!















vrijdag 5 mei 2017

Lekker in mijn eigen bed!

Na een weekje Polen (waarover later meer)
vind ik het leutig om vandaag terug in mijn eigen bed wakker te worden.
Echt waar! Daar heb ik deze nacht zo erg van genoten!
Slapen op  mijn eigen Tempur-matras.


Niet dat ik op reis niet goed slaap.
Meestal hebben we overdag zo veel bezichtigd
en daarvoor vele kilometers gestapt.
Dan val ik als een blok in slaap.
Maar op reis slaap ik toch niet helemaal zo lekker.
Vaak word ik 's morgens wakker met rugpijn.
Dan verlang ik naar mijn eigen comfortabele bedje,
waar ik geen rugpijn in krijg.

De laatste dag van een reis ben ik altijd een beetje verdrietig
omdat er aan die mooie tijd een einde is gekomen.
Tegelijkertijd ben ik ook blij.
Blij dat ik die nacht op mijn goede matras slaap.

Hebben jullie dat ook?

vrijdag 21 april 2017

Nachtvorst

Ik ben een beetje verdrietig.
Deze morgen ging ik de schade opmeten van één nachtje late nachtvorst.
We zullen deze lente heel wat bloempjes moeten missen.

Onze blauwe regen stond net in bot. Hij beloofde een zee van bloemen.
Ik vrees dat er niets van over blijft.
Alle bloemen zijn bevroren:


De azalea, die ik elk jaar zo vertroetel, stond net volop in bloei.
Nu blijft er nog een bruine massa over:


Mijn zelf-gestekte hydrangea's beloofden voor het eerst een prachtige bloei dit jaar.
Ik vrees dat het een beetje minder wordt:


Maar we laten het hoofd niet hangen!
Op vrijdag gaan we op zoek naar 'leutige' dingen.
En in de tuin is niet alles kommer en kwel!
De seringen hielden stand:


Net als de kerria japonica:


En laten we de vergeetmenietjes niet vergeten!


Dus toch nog een leutige vrijdag!
Beste lezer, ik wens je een leutige vrijdag en een fijn weekend!

vrijdag 14 april 2017

Maar niet zo lief als jij

Zijn muziek deint al mijn hele leven met me mee.
... spelen gouden druppels zonlicht op het koude tegelpad ...
vanaf mijn kindertijd
... je lacht en je zwaait naar een zwaan ...
door mijn jeugd
... en dan hoor je meeuwen schreeuwen, je hebt steeds van haar gehouden ...
tot mijn kinderen klein waren
... hij kwekt voor jou en hij kwakt voor haar ...

Maar één lied is mijn absolute favoriet.
Eén lied is mijn lied.
Ik weet nog perfect waar ik was toen ik het voor het eerst hoorde:
Vier dagen  al ben ik moeder. 
Voor het eerst. 
Onvoorbereid op de emoties die door mijn kop gieren.
Onvoorbereid op de hormonen die door mijn lichaam gieren.

Hier in dit grote ziekenhuis zijn weinig eenpersoonskamers.
Ik moest wachten tot er eentje vrij kwam.

De eerste dagen waren zo druk: 
mijn bezoek en haar bezoek,
mijn huilende baby en haar huilende baby. 

Ondertussen herstellen van een operatie. 
Doodmoe ben ik ervan.
Maar deze morgen ben ik eindelijk alleen met mijn meisje.
Eindelijk in alle rust wennen aan elkaar.
Zonder overleg kiezen of de radio  aan gaat.
Ik zoek een zacht muziekprogramma.
En daar hoor ik een lied dat wel voor mij geschreven lijkt:
Er waren mooie baby’s bij, maar niet zo lief als jij….

Gisterenavond trad hij op in de stad.
De tickets lagen al maanden klaar.
Ik had nog nooit een optreden van hem meegemaakt.
De recensies waren lovend:
"deze man moet je eenmaal in je leven gezien hebben, als je een beetje een liefhebber bent van het Nederlandstalige lied, van melancholie en clownerie, van fratsen en mooie woorden."
En hij stelde niet teleur:
zo mooi, zo poëtisch, zo grappig
En wat is die man vitaal en soepel!
Kortom: ik genoot en samen met mij de hele zaal!

Deze morgen geniet ik stillekes een beetje na.
en om deze leutige vrijdag te vieren, laat ik jullie meegenieten van ‘mijn’ lied.
Ja hoor, hij zong het gisterenavond!


dinsdag 11 april 2017

Komt hij nog?

Tussen 10 en 12 uur, beweerde de mail.
Ik sta op uitkijk.
De straat kan ik nauwelijks  zien vanuit mijn living.
Het pad naar onze voordeur wel.
Mijn strijkplank heb ik op een strategische plaats gezet.
Niemand kan bij ons aanbellen vooraleer ik hem al lang in de gaten heb.
Ik heb vijf wasmanden vol strijk.
Die houden me wel een paar uurtjes zoet.
11.30 uur … nog niemand gezien…
12 uur … waar blijft hij nu?
12.30 uur … mijn strijk is af. Ik ga toch even de vaatwas leegmaken.
Ik laat alle deuren open zodat ik de bel zeker hoor...


12.40 uur … even de post uit de brievenbus halen.
Dan kan ik meteen de straat afspeuren of ik geen bestelwagen van een koeriersbedrijf zie.
De straat is rustig en vooral ... leeg!
Ik vind een briefje in mijn brievenbus.
“We kwamen langs om 12.30 u., we vonden niemand thuis. Gelieve het pakketje op te halen in ons afhaalpunt…”

Online bestellen is een gemak, zeggen ze.
Je krijgt je pakje aan huis besteld, zeggen ze.
Je hoeft er niet eens de deur voor uit.

Vaak is dat ook zo.
Maar af en toe gaat het mis bij mij.
Dan bots ik toevallig op een koeriersbedrijf dat weinig geduld heeft,
of dat niet de moeite doet om tot aan de voordeur te komen
en het pakje ook niet bij de buren afgeeft.
Dan moet ik toch nog zelf op weg…

Worden jouw pakjes vlot afgeleverd door een koeriersbedrijf?

vrijdag 7 april 2017

Is dit écht een kwarteeuw geleden?

Ik kan het bijna niet geloven!
Zo lang al geleden.
25 hele jaren!
En toch lijkt het alsof het gisteren was.

De geboorte van mijn tweeling…
Nee, ik ga jullie niet vervelen met bevallingsverhalen.
Het was trouwens een keizersnee…


Maar ik herinner me nog heel goed mijn gevoelens van toen.
Blijdschap om deze kerngezonde, voldragen brokjes lawaai
met alles erop en eraan.
Verwondering omdat mijn lichaam twee volmaakte wezentjes had kunnen produceren.
Een beetje angst ook. Hoe moest ik dit klaarspelen met 2 levendige kleuters die ook nog aandacht opeisten?
Dankbaarheid omdat deze zwangerschap (hoe zwaar ook) toch goed was verlopen.
En vermoeidheid. Ik voelde me zo intens moe.
Die tweelingzwangerschap had me heel veel van mijn reserves gekost ...

Nu, 25 jaar later ben ik vooral trots.
Trots op mijn twee volwassen zonen,
die elk hun eigen pad bewandelen
en elk hun weg in het leven vinden.
En dat maakt deze vrijdag extra leutig!

dinsdag 4 april 2017

De bucketlist

Je kan er niet om heen.
Elk tijdschrift vermeldt hem met de regelmaat van de klok.
Je ziet hem voorbijkomen op elke blog.
Iedereen praat over hem...

... de Bucketlist...

Of ik er eentje heb?
Je bedoelt toch zo'n mooi gestructureerd to do-lijstje
van al wat ik in mijn leven nog wil doen?

Nee, niet echt ...
of toch wel
maar dan vaag en in mijn achterhoofd.

Na mijn reis naar Argentinië dacht ik:
"Nu wil ik ook nog naar Canada en naar Nieuw-Zeeland en..."
Maar of die reizen er ooit zullen komen?
Wie weet...
Of ik ongelukkig zal sterven als die er niet gekomen zijn?
Nee, ik denk het niet!

Soms wordt iets in mijn schoot geworpen
waarvan ik achteraf denk:
"Hé, dat wou ik nu al zo lang eens doen!"
Pas dan realiseer ik me:
"Dit kan ik afstrepen op mijn vage bucketlist."


Vorig weekend kon ik er eentje afstrepen.
Met een werkgroep hadden we dit maandenlang voorbereid.
Wanneer de datum naderde
werden de voorbereidingen intenser.
Vorige week waren we elke dag in de weer.
Geen tijd om te ontspannen.
Geen tijd om te bloggen.

Zaterdagmorgen werd de zaal in gereedheid gebracht.
We zouden 450 mensen ontvangen.
Een klassiek concert, enkele sprekers en een grote receptie.

Wat stond hiervan op mijn bucketlist?
Ik mocht de avond presenteren!
Mijn hele jeugd volgde ik dictie- en voordrachtlessen.
Af en toe mocht ik optreden.
Dat was leuk!
De zaal van de academie zat nooit helemaal vol.
Jammer, maar ooit zou ik optreden voor veel mensen.
Ooit....


Het heeft enkele decennia geduurd.
En ik had er ook nooit meer aan gedacht.
Ik was zelfs zenuwachtig.
Zou dit me wel lukken?
Maar zaterdag stond ik voor een mooie bomvolle zaal.
Het lukte zonder zenuwen.
En ik vond het heerlijk!

Heb jij een échte bucketlist?






vrijdag 24 maart 2017

Zwijgende vogels?

“Een mens in de stad kan nooit tot rust komen. 
Dat komt omdat je er te weinig vogels hoort.”

Dit las ik gisteren in een column in de krant.
De schrijfster kende de bron van haar bewering niet meer.
Ze verklaarde het zo:
het menselijk brein is sinds de oertijd geprogrammeerd
om zwijgende vogels als gevaar te zien.
In een stad zwijgen de vogels vaak,
dus dat geeft stress aan de inwoners.

Hmmm, ik weet het toch zo niet.
Columnisten hanteren natuurlijk dichterlijke vrijheden.
Maar of je stress krijgt door te weinig vogels in je omgeving?
Ik riep mister Google ter hulp.
Ik vond niets over stress door zwijgende vogels...


Wat ik wel weet?
Ik ben dolblij dat het lente is.
Ook al is het nog donker wanneer ik naar mijn werk vertrek,
toch word ik onthaald op een vrolijk vogelconcert.
Luidkeels en vol enthousiasme.
Het maakt het vroege opstaan meteen heel wat draaglijker.
Ik geniet ervan.

Zelfs koerende duiven vind ik fijn.
Dat heeft te maken met herinneringen uit mijn kindertijd.
Ik groeide op in een streek vol duivenmelkers.
Op zondagmorgen zaten er altijd duiven
op de elektriciteitsdraden aan mijn slaapkamerraam.
Ik luisterde lekker warm onder mijn dekentjes naar die roekoeënde vogels.
Ik voelde me veilig en geborgen.
Ik krijg nog steeds dat gevoel bij duiven.
Duiven zingen wel niet….


Maar of de vogels nu luidkeels zingen op het platteland
of stilletjes zwijgen in de stad.
Eén ding weet ik zeker.
De vogels in mijn tuin zoeken al volop nestplaats
of zijn al met hun nest begonnen.
De lente is er!
Hoera!!!

Ik wens elk van jullie een leutige vrijdag!

PS: Nog op zoek waaruit de quote kwam?
 "She will sing at me! She always sings at me!"
Emmet, de buurman zegt dit over Hyacint Bucket (The Bouquet residence, the lady of the house speaking) in de serie’ Keeping Up Appearances’. Zalige reeks vond ik dat!
Jij ook?

dinsdag 21 maart 2017

SNCF altijd een beetje reizen?

Jaren geleden maakten de Belgische spoorwegen reclame met de slogan:
“NMBS, altijd een beetje reizen!”.
Wij dagelijkse pendelaars maakten daar vaak (wrange) grapjes over.
De NMBS was allesbehalve klokvast en betrouwbaar.
Dus ja, je kwam altijd wel voor (reis)verrassingen te staan.
Het personeel doet de laatste jaren zijn uiterste best,
maar er is nog steeds ruimte voor verbetering.

Tijd dus voor een vergelijkende studie.
Onze vakantiebestemming in Zuid-Frankrijk bereikten we
met het vliegtuig + een ritje met de Franse spoorwegen.
Voor onze verplaatsingen tijdens onze vakantie
deden we ook een beroep op de SNCF.


Wat vonden we gek of eigenaardig aan dit Franse transportmiddel?


  • De ticketverkoop sluit gedurende minimum ½ uur onder de middag.
    Gek, bij ons zijn de loketten de hele dag open.
    In Frankrijk niet.
    Daar mogen de werknemers rustig de tijd nemen om samen te lunchen.
    Wel leuk voor de werknemers. Dat verlaagt de werkdruk.
    Er worden dan geen tickets verkocht.
  • Of toch wel! Er zijn ticketapparaten. Die werken niet altijd. Dat is niet vreemd, dat gebeurt wel vaker met elektronische spullen. Het is wel gek dat er in een treinstation aan de luchthaven slechts 1 automaat staat. 
  • Maar geen nood, een security-man vertelt ons dat we dan maar gewoon een ticket aan de controleur op de trein moeten vragen.
    Naar Belgische gewoonte speuren we voor het vertrek het perron af om de controleur te verwittigen dat we zonder ticket op de trein stappen.
    Maar … in Frankrijk komt de conducteur niet uit zijn trein. Vreemd…
  • Niet erg, we moeten enkele stations verder. Hij/zij zal wel voorbij komen…
    Een controleur? Een man/vrouw van vlees en bloed? Wij zagen er in elk geval geen.
    Wij hebben gedurende een 12-tal treinritten nooit een controleur gezien. Echt nooit! Onze biljetten zijn geen enkele keer gecontroleerd! Ook niet als we een treinrit van een uur maakten. Vreemd toch!
    Of toch wel! ik overdrijf een beetje. Eén keertje hebben we er wel eentje gehoord. Hij meldde door de intercom dat hij in het tweede rijtuig zat. Wie hem nodig had kon hem daar komen opzoeken.
  • In Frankrijk moet je je treinticket zelf ontwaarden. “Composter” noemen ze dat. Zo’n leuke term! Ik krijg dan altijd vrolijke visioenen van een berg treintickets die langzaam vergaan op een composthoop. En ook het composteer-apparaat (le composteur) is in een vrolijk kleurtje geel geschilderd. Je kan het niet missen!



  • De treinstellen zagen er minder fris uit dan wij gewoon zijn in België. Soms was er wel erg vergaand vandalisme op gepleegd. Misschien omdat iedereen weet dat er toch geen controle is?


  • We zagen één prachtig station! Niet helemaal in Frankrijk, maar toch.
    Het station van Monaco-Monte Carlo.
    Je stapt uit de trein en meteen  ruik je het. Het typische hotel- of kledingzaak-geurtje. De geur die door de airco verspreid wordt om bezoekers een goed gevoel te geven.
    Vreemd in een treinstation, zeker als je uit zo'n gehavend rijtuig stapt,
    maar het werkt wel.
    Hier geen vandalisme te bemerken!



dinsdag 14 maart 2017

Altijd online?

10 dagen lang bleef ik uit de blogwereld.
10 X 24 uur waarin ik niets postte.
Waarin ik ook niet ging piepen op mijn favoriete blogs.

Ik was even weg.
Naar mijn favoriete land.
Naar een stralende zon in een helderblauwe lucht boven een diepblauwe zee.


Kon ik daar niet online?
Jawel, er was WIFI!
Maar die diende om af en toe een teken van leven te geven aan de kinderen.
Voor de rest bestonden de dagen uit
stappen, bezoeken, nog stappen, lezen, de trein nemen, uit eten gaan
en ook wel een heel klein beetje winkelen.

Niet online, dus.
Ik wou iets bewijzen.
CeT beweert dat ik verslaafd ben.
Verslaafd aan het internet.
Hij is dat niet. Helemaal niet.
Ik wou bewijzen dat ik ook niet verslaafd ben.
Niet bloggen. Niets posten op facebook.
Alleen af en toe whats appen met de kinderen.
Daarmee stop ik niet.
Gelukkig maar.
Zo wist ik meteen dat mijn zoon ongedeerd was
nadat een sneeuwlawine over zijn skipiste neerkwam.

Is het me gelukt zonder internet?
Een beetje … niet helemaal.
Ik wou alleen af en toe een blik werpen op facebook...
en goed dat ik dat deed.
Een nichtje van ons is in die week bevallen.
De jonge generatie post dan meteen een berichtje op facebook.
Stel je voor dat ik zo’n belangrijk bericht had gemist!

Toch een beetje verslaafd dus. Ik geef het maar toe.
Zonder internet voel ik me een beetje onwennig.
Alsof ik van de wereld ben afgesneden.
Alsof ik verleerd ben hoe ik iets moet opzoeken
zonder snel een paar woorden te googelen.
Heb jij dat ook?

woensdag 1 maart 2017

Wortelros

“Mevrouw, nu spray ik een booster op je haren. Deze booster is speciaal voor gekleurd haar. Hij zorgt ervoor dat je haar gaat glanzen. “

Ik lig prinsheerlijk in een kappersstoel.
Beentjes omhoog, drankje bij de hand, warme handdoek over mijn gezicht.
Zonet kreeg ik een heerlijke hoofdmassage. Pure verwennerij!

Ik doe dit echt niet wekelijks en ook niet maandelijks.
Om de twee maand laat ik mijn haren bijkleuren en knippen in een gerenommeerd kapsalon.
Ik weersta meestal aan de vriendelijke voorstellen voor allerhande ‘specialekes’.
Maar een tweetal keer per jaar laat ik begaan.
Dan zeg ik ja op  één van hun ‘vernieuwende’ en ‘onontbeerlijke’ behandelingen.
Hoe ik in dat kapsalon terecht kwam?
Ook dat is weer een heel verhaal.


Net afgestudeerd en gesetteld op een plek ver van mijn geboortestreek,
probeerde ik verschillende kapsalons uit.
Het ene al wat beter en gezelliger dan het andere.
Tot ik kinderen kreeg en minder tijd had voor kappersbezoekjes.
Geen nood.
Een verzorgster uit de kinderkribbe deed me een zalig adresje aan de hand.
Haar schoonzus had een mini-kapsalon in haar garage.
Ze kapte enkel ingewijden en knipte ook de haartjes van de kinderen.
Super! Mijn kinderen zaten braaf muisstil in de stoel en gingen graag naar de kapper.
Ook voor mezelf was het fijn.
Ik probeerde met haar eenmalig een kort kapsel,
maar besliste toen voor eens en altijd  dat dit niets voor mij is.
Toen ik rond mijn dertigste grijze haren kreeg,
zochten we samen naar een oplossing.
Een balayage bleek het handigst.

Jarenlang  gingen we naar die kapster.
Ze werd een beetje een vriendin.
Mijn portemonnee voelde zich ook goed, want ze was heel schappelijk in prijs.

En toen… zou mijn kapster verhuizen.
Ze hield met haar kapsalonnetje in de garage op.
Ik moest op zoek naar een nieuwe kapper.

Die vond ik in een nabijgelegen dorp.
Ik had het adresje van een buurvrouw, die altijd mooi gekapt was.
Ik stapte vol verwachting het kapsalon binnen voor een balayage …
en stapte een uurtje later buiten met een wortelrosse kop!
Nee, niet een klein beetje ros (want dat vind ik wel mooi).
Een knaloranje haardos! 
Ik was helemaal in shock!
Ik wou bij die kapper niet eens  eisen dat hij hieraan iets zou doen.
Mijn vertrouwen in hem was onder nul!

In paniek belde ik mijn vroegere kapster.
Zij wou  me nog wel voor één keertje uit de nood helpen.
Ze kleurde mijn hele haardos lichtbruin
en foeterde op ‘stielbedervers’ die hun producten niet kennen.

Ik had mijn lesje geleerd.
Geen goedkope dorpskappers meer voor mij.
Ik ging terug naar de stad, naar een kapsalon met naam.
Eentje waar ze hun producten kennen
en waar ik vol vertrouwen mijn haren kan laten behandelen.

Jaren later ga ik nog steeds naar dat kapsalon in de stad.
Nee, ze zijn niet goedkoop.
Maar een dorpskapper?
Dat durf ik nog steeds niet.
De shock van mijn wortelrosse haardos in de spiegel
ben ik nog steeds niet te boven.

En jij? Waar ga jij naar de kapper?

vrijdag 24 februari 2017

Projecten afwerken

Vandaag ben ik blij met alle reacties op mijn laatste blogpost.
Dank je wel hiervoor.
Leutig dat ik niet de enige ben die worstel met te veel  online - time.

Ik vind vandaag ook nog andere dingen leutig:

Het pull-project is af
Vorig weekend heb ik de pull in elkaar gezet.
Dochter was zo lief even model te spelen voor de foto.
Ik twijfel nog over de sluiting.
Oorspronkelijk waren er 2 X 2 knopen voorzien.
Maar dat vond ik bij nader inzien niet zo geslaagd.
Ik haalde de knopen er terug af.
Een sluiting tot onderaan zou mooier zijn, denk ik.
Misschien een langere  dubbele rij knopen?
Of eerder een enkele rij knopen?
Dan moet ik wel 2 knoopsgaten camoufleren...
Ik ben er nog niet helemaal uit.


Volgende week begin ik aan het project takkenwal
Op dat idee broed ik al een tijdje.
Elk voorjaar duik ik in de tuin om te snoeien.
Resultaat: een massa takken en takjes die ik moet hakselen.
Wij hebben wel een hakselaar, maar eentje voor hobbygebruik.
Ik krijg er maar een 5-tal takken tegelijk in.
Dikke takken moeten er één voor één in.
Hele dikke takken raken er niet door.
Een takkenwal zou de oplossing zijn voor al dat snoeihout.
Ik heb ook al een plekje voorzien om met de wal te beginnen.
Achteraan de tuin.
Als de wal meevalt, zou ik langzaam naar voor kunnen werken.
Alleen ... voor zo'n takkenwal moeten er palen in de grond.
Net iets te zwaar werk voor mij...
En CeT houdt niet van dergelijke karweien. Echt niet.
Maar kijk, vorig weekend viel de oplossing me zomaar in de schoot.
Een kennis houdt op met zijn fruitbedrijf.
Hij schoolt zich om tot professionele tuinman.
Eén telefoontje van mij en een bezoekje van hem en we hebben een deal.
Hij maakt volgende week voor mij de takkenwal.
Ik hoef niet eens palen te halen.
Hij neemt zelf palen uit zijn vroegere boomgaarden mee.
Ik kijk al uit naar mijn takkenwal!

dinsdag 21 februari 2017

Schijfjes tomaat

Heb je het ook?
Je zet ’s morgens je PC aan (of je tablet of smartphone)
Je wilt heel eventjes een paar blogjes lezen en kijken op Facebook
en misschien ook even piepen op Pinterest.
En voor je het weet heeft de klok een uur weggetikt.

Herkenbaar?
Zeker wel, want ik zag dezelfde frustratie al bij andere blogsters.

Tijd-vergetend bezig zijn is leuk.
Het betekent dat je ‘in flow’ bent,
dat je bezig bent met iets dat je heel graag doet.

Maar soms voel ik me achteraf een beetje schuldig.
Heeft het misschien iets met opvoeding te maken?
Vinden dat je moet bezig zijn met ‘nuttige’ dingen op je vrije dag?
"Het huis opruimen, poetsen, wassen, strijken, boodschappen doen, in de tuin werken. Dat is nuttig. Computeren is ontspanning en vermaak. Tenzij je echt iets moet opzoeken."

Soms word ik heen – en – weer geslingerd
tussen een stemmetje in mijn rechteroor dat zegt: “ Ga iets nuttigs doen.”
en een stemmetje in mijn linkeroor:” Geniet nu even van het online-leven”.

Maar ik heb er iets op gevonden!
POMODORI (= Italiaans voor tomaten)


Een techniek uit de ‘time management’ wereld.
Eentje die ik soms op mijn werkplek gebruik.

Er zit een hele filosofie achter.
"Concentratie is makkelijker als je af en toe pauseert."
Je concentreert je 25 minuten en neemt dan een kleine pauze van 5 minuten, waarna je er weer voor 25 minuten tegenaan gaat.
Anders gezegd: je deelt je tijd op in kleinere stukjes, alsof je een tomaat in schijfjes snijdt.
Het helpt je efficiënt te werken.

Je vindt online een hele reeks pomodori-timers.
Ze zijn ingesteld op 25 minuten.
Ik gebruik ze ook thuis wel eens.
Om mijn ‘vrije dag’ te structureren.
2 X 25 minuten intensief computeren en dan iets ‘nuttigs’ gaan doen.
Maar ik gebruik het ook voor de ‘nuttige’ dingen!
Ik heb bijvoorbeeld een grondige hekel aan opruimen.
Als ik weet dat ik het maar 25 minuten lang intensief hoef te doen,
zie ik er minder tegen op.

vrijdag 17 februari 2017

She will sing at me!

"She will sing at me! She always sings at me!"
Wie weet nog in welke serie deze quote voorkwam?
De zin werd in pure wanhoop uitgesproken...

Ik ben op deze leutige vrijdag helemaal niet wanhopig.
In tegendeel.
Ik voel dat de lente in het land is!
Waarom?
He sings at me!
Wie?
Mijn grote vriend Danny.
Hij  zingt sinds deze week elke ochtend en avond de pannen van het dak.
Echt waar: ’s morgens om 6 uur !
Het is zelfs nog donker!
En toch zingt hij al uit volle borst.
Hij wil er zeker als eerste bij zijn om een vrouwtje te verschalken.
En ja, hij monopoliseert nog steeds de hele voederplek.
Maar ik vergeef het hem!
Aan zijn gezang kan ik niet weerstaan…


woensdag 15 februari 2017

Verliefd

Een mooi prentenboek voor mijn voorleesuurtje.
Ik kies het uit  met veel zorg.
Ik wil een leuk verhaal én mooie prenten.
Ja, daar ben ik echt wel een beetje ouderwets in.
Geen minimalistische zwart-wit-tekeningen.
Daar hou ik niet van.
Misschien omdat ik nog uit het zwart-wit-tijdperk stam?
TV-kijken? De  strips in de krant? Foto’s uit mijn prille kindertijd?
Alles gebeurde in zwart-wit.

Nu kies ik voor kleurrijke prentenboeken.
Met mooie prenten, waarop je alles goed herkent.
Zelfs vanop een afstand.


En dan het verhaal.
Ik zoek een mooi verhaal rond een duidelijk thema.
Nee, ik heb geen afspraken met de kleuterjuf.
Zij houdt er niet van om haar werkthema vooraf vast te leggen.
Maar soms raad ik gewoon waarrond ze zal werken.

Mijn verteluurtje gisteren viel samen met Valentijnsdag.
Dus zocht ik een boekje rond verliefd zijn.
Keuze te over in de bib.
Ik kwam met een viertal prentenboeken thuis.

En dan volgt de lakmoestest.
Vooraleer ik mijn definitieve keuze maak, lees ik het prentenboek luidop.
Het boek moet leuk klinken. Zinnen waar muziek in zit.
Dialogen die uitnodigen tot expressief voorlezen.
Enkele moeilijke woorden mogen. Die leg ik wel uit. Dan leren de kleuters nog iets bij.
Er moet genoeg tekst zijn, maar ook niet te veel.
Geloof me. Bij deze test vallen er altijd wel een paar boeken uit de boot.


Vaak vertrek ik naar de kleuterschool met 2 boeken in mijn tas.
De anderstalige leerlingen hebben andere noden dan de taalsterke leerlingen.
Voor hen zoek ik een verhaal met minder tekst.
Een verhaal waarin ze kunnen meespelen met hun hele lijfje.
Ik sta elk schooljaar weer versteld van de snelheid waarmee een kleuter taal oppikt.
In september begrijpen sommigen nog geen woord van wat ik vertel.
Na nieuwjaar praten ze allen zonder uitzondering honderduit.

De boekjes die ik gisteren uitkoos?
Verliefd
Een stoere kater gaat op pad. Overal ontmoet hij verliefde dieren. Hij begrijpt niets van hun vreemde gedrag. Tot… hijzelf verliefd wordt op het mooiste katinnetje van de hele wereld.


Een kleuter begreep de uitdrukking ‘spinnende poes’  niet. Eén van de jongetjes begon spontaan te spinnen als een poes. Ik weet niet hoe hij het deed en ik kan het zeker niet nadoen. Maar het leek zó levensecht. Net alsof hij in een echte poes was veranderd.

En ja hoor, er was een verliefd koppeltje in de klas. Silke en Giani. Jammer, door de privacywetgeving mag ik geen foto’s van de kleuters maken. Ik had jullie graag laten meegenieten.


Raad eens hoeveel ik van je hou.
Dit boekje blijft een topper. Het is heel poëtisch, maar kan perfect door de kleuters uitgebeeld worden.
Gisteren genoten ze van het boek met hun hele lijfje.






vrijdag 10 februari 2017

Music, Maestro, please!

Op deze leutige vrijdag ben ik blij.
Blij omdat mijn ouders me als achtjarige naar de muziekschool stuurden.
Nee, het was niet echt een vrije keuze.
Mijn grootvader kende muziek en speelde een instrument.
Mijn moeder had tijdens haar jeugd in volle oorlog heel veel aan de muziekschool gehad.
Mijn vader was heel muzikaal en leerde zichzelf banjo spelen.
Dus wij, de kinderen, gingen ook naar de muziekschool.
Dat was goed voor onze ontwikkeling.
Punt uit.

Ik vond het meestal wel leuk hoor.
Als prille puber trachtte ik er wel eens onderuit te geraken.
Maar mijn ouders hielden voet bij stuk.
Ik haalde mijn diploma notenleer en leerde twee instrumenten bespelen.

En toen ging ik studeren in een andere stad, ik trouwde en kreeg kinderen.
Maar de muziek bleef in mijn leven.
Van zodra we een beetje geld te besteden hadden, kocht ik een tweedehands piano.


Ja natuurlijk, drie van mijn kinderen leerden ook muziek.
(Nummertje vier had zo’n redenaarstalent dat hij voor de richting ‘woord’ koos.)
En op mijn vijfenveertigste keerde ik zelfs terug naar de muziekschool voor een zangopleiding.

Ik hou van heel veel soorten muziek: Franse chanson, Vlaamse kleinkunst, folkmuziek, Stromae, the Beatles, het zesde metaal, Leonard Cohen, Robbie Williams, Abba, Kinderen voor kinderen, popmuziek, Boudewijn De Groot, filmmuziek, musicals, Afrikaanse muziek, … Kortom, er is weinig muziek die ik niet mooi vind.


Maar door die vele jaren muziekschool heeft de klassieke muziek natuurlijk een heel bijzonder plaatsje in mijn hart.
Ik ben grote fan van radio Klara (de Vlaamse klassieke zender).
Elk najaar laat die zender zijn luisteraars hun 100 favoriete klassieke muzieknummers verkiezen.
Die worden dan een heel weekend lang één na één uitgezonden.
Dat weekend staat de radio hier van ’s morgens tot ’s avonds op radio Klara.
Ik duld dan geen andere zender. Ik wil elk van die 100 nummers horen.


En wat kreeg ik deze week van CeT?
De CD-box met de complete Klara Top 100!
Nee, ik was niet jarig en nee, aan Valentijn doen we niet.
Maar af en toe een cadeautje is gewoon superleuk.
En vandaag luister ik dus naar klassieke muziek tijdens mijn huishoudelijke klussen.
Honderd nummers heerlijke muziek! Ik ben voor uuuuren zoet!
En ik vind dat heel erg leutig!

En jij? Van welke muziek hou jij?