vrijdag 21 april 2017

Nachtvorst

Ik ben een beetje verdrietig.
Deze morgen ging ik de schade opmeten van één nachtje late nachtvorst.
We zullen deze lente heel wat bloempjes moeten missen.

Onze blauwe regen stond net in bot. Hij beloofde een zee van bloemen.
Ik vrees dat er niets van over blijft.
Alle bloemen zijn bevroren:


De azalea, die ik elk jaar zo vertroetel, stond net volop in bloei.
Nu blijft er nog een bruine massa over:


Mijn zelf-gestekte hydrangea's beloofden voor het eerst een prachtige bloei dit jaar.
Ik vrees dat het een beetje minder wordt:


Maar we laten het hoofd niet hangen!
Op vrijdag gaan we op zoek naar 'leutige' dingen.
En in de tuin is niet alles kommer en kwel!
De seringen hielden stand:


Net als de kerria japonica:


En laten we de vergeetmenietjes niet vergeten!


Dus toch nog een leutige vrijdag!
Beste lezer, ik wens je een leutige vrijdag en een fijn weekend!

vrijdag 14 april 2017

Maar niet zo lief als jij

Zijn muziek deint al mijn hele leven met me mee.
... spelen gouden druppels zonlicht op het koude tegelpad ...
vanaf mijn kindertijd
... je lacht en je zwaait naar een zwaan ...
door mijn jeugd
... en dan hoor je meeuwen schreeuwen, je hebt steeds van haar gehouden ...
tot mijn kinderen klein waren
... hij kwekt voor jou en hij kwakt voor haar ...

Maar één lied is mijn absolute favoriet.
Eén lied is mijn lied.
Ik weet nog perfect waar ik was toen ik het voor het eerst hoorde:
Vier dagen  al ben ik moeder. 
Voor het eerst. 
Onvoorbereid op de emoties die door mijn kop gieren.
Onvoorbereid op de hormonen die door mijn lichaam gieren.

Hier in dit grote ziekenhuis zijn weinig eenpersoonskamers.
Ik moest wachten tot er eentje vrij kwam.

De eerste dagen waren zo druk: 
mijn bezoek en haar bezoek,
mijn huilende baby en haar huilende baby. 

Ondertussen herstellen van een operatie. 
Doodmoe ben ik ervan.
Maar deze morgen ben ik eindelijk alleen met mijn meisje.
Eindelijk in alle rust wennen aan elkaar.
Zonder overleg kiezen of de radio  aan gaat.
Ik zoek een zacht muziekprogramma.
En daar hoor ik een lied dat wel voor mij geschreven lijkt:
Er waren mooie baby’s bij, maar niet zo lief als jij….

Gisterenavond trad hij op in de stad.
De tickets lagen al maanden klaar.
Ik had nog nooit een optreden van hem meegemaakt.
De recensies waren lovend:
"deze man moet je eenmaal in je leven gezien hebben, als je een beetje een liefhebber bent van het Nederlandstalige lied, van melancholie en clownerie, van fratsen en mooie woorden."
En hij stelde niet teleur:
zo mooi, zo poëtisch, zo grappig
En wat is die man vitaal en soepel!
Kortom: ik genoot en samen met mij de hele zaal!

Deze morgen geniet ik stillekes een beetje na.
en om deze leutige vrijdag te vieren, laat ik jullie meegenieten van ‘mijn’ lied.
Ja hoor, hij zong het gisterenavond!


dinsdag 11 april 2017

Komt hij nog?

Tussen 10 en 12 uur, beweerde de mail.
Ik sta op uitkijk.
De straat kan ik nauwelijks  zien vanuit mijn living.
Het pad naar onze voordeur wel.
Mijn strijkplank heb ik op een strategische plaats gezet.
Niemand kan bij ons aanbellen vooraleer ik hem al lang in de gaten heb.
Ik heb vijf wasmanden vol strijk.
Die houden me wel een paar uurtjes zoet.
11.30 uur … nog niemand gezien…
12 uur … waar blijft hij nu?
12.30 uur … mijn strijk is af. Ik ga toch even de vaatwas leegmaken.
Ik laat alle deuren open zodat ik de bel zeker hoor...


12.40 uur … even de post uit de brievenbus halen.
Dan kan ik meteen de straat afspeuren of ik geen bestelwagen van een koeriersbedrijf zie.
De straat is rustig en vooral ... leeg!
Ik vind een briefje in mijn brievenbus.
“We kwamen langs om 12.30 u., we vonden niemand thuis. Gelieve het pakketje op te halen in ons afhaalpunt…”

Online bestellen is een gemak, zeggen ze.
Je krijgt je pakje aan huis besteld, zeggen ze.
Je hoeft er niet eens de deur voor uit.

Vaak is dat ook zo.
Maar af en toe gaat het mis bij mij.
Dan bots ik toevallig op een koeriersbedrijf dat weinig geduld heeft,
of dat niet de moeite doet om tot aan de voordeur te komen
en het pakje ook niet bij de buren afgeeft.
Dan moet ik toch nog zelf op weg…

Worden jouw pakjes vlot afgeleverd door een koeriersbedrijf?

vrijdag 7 april 2017

Is dit écht een kwarteeuw geleden?

Ik kan het bijna niet geloven!
Zo lang al geleden.
25 hele jaren!
En toch lijkt het alsof het gisteren was.

De geboorte van mijn tweeling…
Nee, ik ga jullie niet vervelen met bevallingsverhalen.
Het was trouwens een keizersnee…


Maar ik herinner me nog heel goed mijn gevoelens van toen.
Blijdschap om deze kerngezonde, voldragen brokjes lawaai
met alles erop en eraan.
Verwondering omdat mijn lichaam twee volmaakte wezentjes had kunnen produceren.
Een beetje angst ook. Hoe moest ik dit klaarspelen met 2 levendige kleuters die ook nog aandacht opeisten?
Dankbaarheid omdat deze zwangerschap (hoe zwaar ook) toch goed was verlopen.
En vermoeidheid. Ik voelde me zo intens moe.
Die tweelingzwangerschap had me heel veel van mijn reserves gekost ...

Nu, 25 jaar later ben ik vooral trots.
Trots op mijn twee volwassen zonen,
die elk hun eigen pad bewandelen
en elk hun weg in het leven vinden.
En dat maakt deze vrijdag extra leutig!

dinsdag 4 april 2017

De bucketlist

Je kan er niet om heen.
Elk tijdschrift vermeldt hem met de regelmaat van de klok.
Je ziet hem voorbijkomen op elke blog.
Iedereen praat over hem...

... de Bucketlist...

Of ik er eentje heb?
Je bedoelt toch zo'n mooi gestructureerd to do-lijstje
van al wat ik in mijn leven nog wil doen?

Nee, niet echt ...
of toch wel
maar dan vaag en in mijn achterhoofd.

Na mijn reis naar Argentinië dacht ik:
"Nu wil ik ook nog naar Canada en naar Nieuw-Zeeland en..."
Maar of die reizen er ooit zullen komen?
Wie weet...
Of ik ongelukkig zal sterven als die er niet gekomen zijn?
Nee, ik denk het niet!

Soms wordt iets in mijn schoot geworpen
waarvan ik achteraf denk:
"Hé, dat wou ik nu al zo lang eens doen!"
Pas dan realiseer ik me:
"Dit kan ik afstrepen op mijn vage bucketlist."


Vorig weekend kon ik er eentje afstrepen.
Met een werkgroep hadden we dit maandenlang voorbereid.
Wanneer de datum naderde
werden de voorbereidingen intenser.
Vorige week waren we elke dag in de weer.
Geen tijd om te ontspannen.
Geen tijd om te bloggen.

Zaterdagmorgen werd de zaal in gereedheid gebracht.
We zouden 450 mensen ontvangen.
Een klassiek concert, enkele sprekers en een grote receptie.

Wat stond hiervan op mijn bucketlist?
Ik mocht de avond presenteren!
Mijn hele jeugd volgde ik dictie- en voordrachtlessen.
Af en toe mocht ik optreden.
Dat was leuk!
De zaal van de academie zat nooit helemaal vol.
Jammer, maar ooit zou ik optreden voor veel mensen.
Ooit....


Het heeft enkele decennia geduurd.
En ik had er ook nooit meer aan gedacht.
Ik was zelfs zenuwachtig.
Zou dit me wel lukken?
Maar zaterdag stond ik voor een mooie bomvolle zaal.
Het lukte zonder zenuwen.
En ik vond het heerlijk!

Heb jij een échte bucketlist?






vrijdag 24 maart 2017

Zwijgende vogels?

“Een mens in de stad kan nooit tot rust komen. 
Dat komt omdat je er te weinig vogels hoort.”

Dit las ik gisteren in een column in de krant.
De schrijfster kende de bron van haar bewering niet meer.
Ze verklaarde het zo:
het menselijk brein is sinds de oertijd geprogrammeerd
om zwijgende vogels als gevaar te zien.
In een stad zwijgen de vogels vaak,
dus dat geeft stress aan de inwoners.

Hmmm, ik weet het toch zo niet.
Columnisten hanteren natuurlijk dichterlijke vrijheden.
Maar of je stress krijgt door te weinig vogels in je omgeving?
Ik riep mister Google ter hulp.
Ik vond niets over stress door zwijgende vogels...


Wat ik wel weet?
Ik ben dolblij dat het lente is.
Ook al is het nog donker wanneer ik naar mijn werk vertrek,
toch word ik onthaald op een vrolijk vogelconcert.
Luidkeels en vol enthousiasme.
Het maakt het vroege opstaan meteen heel wat draaglijker.
Ik geniet ervan.

Zelfs koerende duiven vind ik fijn.
Dat heeft te maken met herinneringen uit mijn kindertijd.
Ik groeide op in een streek vol duivenmelkers.
Op zondagmorgen zaten er altijd duiven
op de elektriciteitsdraden aan mijn slaapkamerraam.
Ik luisterde lekker warm onder mijn dekentjes naar die roekoeënde vogels.
Ik voelde me veilig en geborgen.
Ik krijg nog steeds dat gevoel bij duiven.
Duiven zingen wel niet….


Maar of de vogels nu luidkeels zingen op het platteland
of stilletjes zwijgen in de stad.
Eén ding weet ik zeker.
De vogels in mijn tuin zoeken al volop nestplaats
of zijn al met hun nest begonnen.
De lente is er!
Hoera!!!

Ik wens elk van jullie een leutige vrijdag!

PS: Nog op zoek waaruit de quote kwam?
 "She will sing at me! She always sings at me!"
Emmet, de buurman zegt dit over Hyacint Bucket (The Bouquet residence, the lady of the house speaking) in de serie’ Keeping Up Appearances’. Zalige reeks vond ik dat!
Jij ook?

dinsdag 21 maart 2017

SNCF altijd een beetje reizen?

Jaren geleden maakten de Belgische spoorwegen reclame met de slogan:
“NMBS, altijd een beetje reizen!”.
Wij dagelijkse pendelaars maakten daar vaak (wrange) grapjes over.
De NMBS was allesbehalve klokvast en betrouwbaar.
Dus ja, je kwam altijd wel voor (reis)verrassingen te staan.
Het personeel doet de laatste jaren zijn uiterste best,
maar er is nog steeds ruimte voor verbetering.

Tijd dus voor een vergelijkende studie.
Onze vakantiebestemming in Zuid-Frankrijk bereikten we
met het vliegtuig + een ritje met de Franse spoorwegen.
Voor onze verplaatsingen tijdens onze vakantie
deden we ook een beroep op de SNCF.


Wat vonden we gek of eigenaardig aan dit Franse transportmiddel?


  • De ticketverkoop sluit gedurende minimum ½ uur onder de middag.
    Gek, bij ons zijn de loketten de hele dag open.
    In Frankrijk niet.
    Daar mogen de werknemers rustig de tijd nemen om samen te lunchen.
    Wel leuk voor de werknemers. Dat verlaagt de werkdruk.
    Er worden dan geen tickets verkocht.
  • Of toch wel! Er zijn ticketapparaten. Die werken niet altijd. Dat is niet vreemd, dat gebeurt wel vaker met elektronische spullen. Het is wel gek dat er in een treinstation aan de luchthaven slechts 1 automaat staat. 
  • Maar geen nood, een security-man vertelt ons dat we dan maar gewoon een ticket aan de controleur op de trein moeten vragen.
    Naar Belgische gewoonte speuren we voor het vertrek het perron af om de controleur te verwittigen dat we zonder ticket op de trein stappen.
    Maar … in Frankrijk komt de conducteur niet uit zijn trein. Vreemd…
  • Niet erg, we moeten enkele stations verder. Hij/zij zal wel voorbij komen…
    Een controleur? Een man/vrouw van vlees en bloed? Wij zagen er in elk geval geen.
    Wij hebben gedurende een 12-tal treinritten nooit een controleur gezien. Echt nooit! Onze biljetten zijn geen enkele keer gecontroleerd! Ook niet als we een treinrit van een uur maakten. Vreemd toch!
    Of toch wel! ik overdrijf een beetje. Eén keertje hebben we er wel eentje gehoord. Hij meldde door de intercom dat hij in het tweede rijtuig zat. Wie hem nodig had kon hem daar komen opzoeken.
  • In Frankrijk moet je je treinticket zelf ontwaarden. “Composter” noemen ze dat. Zo’n leuke term! Ik krijg dan altijd vrolijke visioenen van een berg treintickets die langzaam vergaan op een composthoop. En ook het composteer-apparaat (le composteur) is in een vrolijk kleurtje geel geschilderd. Je kan het niet missen!



  • De treinstellen zagen er minder fris uit dan wij gewoon zijn in België. Soms was er wel erg vergaand vandalisme op gepleegd. Misschien omdat iedereen weet dat er toch geen controle is?


  • We zagen één prachtig station! Niet helemaal in Frankrijk, maar toch.
    Het station van Monaco-Monte Carlo.
    Je stapt uit de trein en meteen  ruik je het. Het typische hotel- of kledingzaak-geurtje. De geur die door de airco verspreid wordt om bezoekers een goed gevoel te geven.
    Vreemd in een treinstation, zeker als je uit zo'n gehavend rijtuig stapt,
    maar het werkt wel.
    Hier geen vandalisme te bemerken!



dinsdag 14 maart 2017

Altijd online?

10 dagen lang bleef ik uit de blogwereld.
10 X 24 uur waarin ik niets postte.
Waarin ik ook niet ging piepen op mijn favoriete blogs.

Ik was even weg.
Naar mijn favoriete land.
Naar een stralende zon in een helderblauwe lucht boven een diepblauwe zee.


Kon ik daar niet online?
Jawel, er was WIFI!
Maar die diende om af en toe een teken van leven te geven aan de kinderen.
Voor de rest bestonden de dagen uit
stappen, bezoeken, nog stappen, lezen, de trein nemen, uit eten gaan
en ook wel een heel klein beetje winkelen.

Niet online, dus.
Ik wou iets bewijzen.
CeT beweert dat ik verslaafd ben.
Verslaafd aan het internet.
Hij is dat niet. Helemaal niet.
Ik wou bewijzen dat ik ook niet verslaafd ben.
Niet bloggen. Niets posten op facebook.
Alleen af en toe whats appen met de kinderen.
Daarmee stop ik niet.
Gelukkig maar.
Zo wist ik meteen dat mijn zoon ongedeerd was
nadat een sneeuwlawine over zijn skipiste neerkwam.

Is het me gelukt zonder internet?
Een beetje … niet helemaal.
Ik wou alleen af en toe een blik werpen op facebook...
en goed dat ik dat deed.
Een nichtje van ons is in die week bevallen.
De jonge generatie post dan meteen een berichtje op facebook.
Stel je voor dat ik zo’n belangrijk bericht had gemist!

Toch een beetje verslaafd dus. Ik geef het maar toe.
Zonder internet voel ik me een beetje onwennig.
Alsof ik van de wereld ben afgesneden.
Alsof ik verleerd ben hoe ik iets moet opzoeken
zonder snel een paar woorden te googelen.
Heb jij dat ook?

woensdag 1 maart 2017

Wortelros

“Mevrouw, nu spray ik een booster op je haren. Deze booster is speciaal voor gekleurd haar. Hij zorgt ervoor dat je haar gaat glanzen. “

Ik lig prinsheerlijk in een kappersstoel.
Beentjes omhoog, drankje bij de hand, warme handdoek over mijn gezicht.
Zonet kreeg ik een heerlijke hoofdmassage. Pure verwennerij!

Ik doe dit echt niet wekelijks en ook niet maandelijks.
Om de twee maand laat ik mijn haren bijkleuren en knippen in een gerenommeerd kapsalon.
Ik weersta meestal aan de vriendelijke voorstellen voor allerhande ‘specialekes’.
Maar een tweetal keer per jaar laat ik begaan.
Dan zeg ik ja op  één van hun ‘vernieuwende’ en ‘onontbeerlijke’ behandelingen.
Hoe ik in dat kapsalon terecht kwam?
Ook dat is weer een heel verhaal.


Net afgestudeerd en gesetteld op een plek ver van mijn geboortestreek,
probeerde ik verschillende kapsalons uit.
Het ene al wat beter en gezelliger dan het andere.
Tot ik kinderen kreeg en minder tijd had voor kappersbezoekjes.
Geen nood.
Een verzorgster uit de kinderkribbe deed me een zalig adresje aan de hand.
Haar schoonzus had een mini-kapsalon in haar garage.
Ze kapte enkel ingewijden en knipte ook de haartjes van de kinderen.
Super! Mijn kinderen zaten braaf muisstil in de stoel en gingen graag naar de kapper.
Ook voor mezelf was het fijn.
Ik probeerde met haar eenmalig een kort kapsel,
maar besliste toen voor eens en altijd  dat dit niets voor mij is.
Toen ik rond mijn dertigste grijze haren kreeg,
zochten we samen naar een oplossing.
Een balayage bleek het handigst.

Jarenlang  gingen we naar die kapster.
Ze werd een beetje een vriendin.
Mijn portemonnee voelde zich ook goed, want ze was heel schappelijk in prijs.

En toen… zou mijn kapster verhuizen.
Ze hield met haar kapsalonnetje in de garage op.
Ik moest op zoek naar een nieuwe kapper.

Die vond ik in een nabijgelegen dorp.
Ik had het adresje van een buurvrouw, die altijd mooi gekapt was.
Ik stapte vol verwachting het kapsalon binnen voor een balayage …
en stapte een uurtje later buiten met een wortelrosse kop!
Nee, niet een klein beetje ros (want dat vind ik wel mooi).
Een knaloranje haardos! 
Ik was helemaal in shock!
Ik wou bij die kapper niet eens  eisen dat hij hieraan iets zou doen.
Mijn vertrouwen in hem was onder nul!

In paniek belde ik mijn vroegere kapster.
Zij wou  me nog wel voor één keertje uit de nood helpen.
Ze kleurde mijn hele haardos lichtbruin
en foeterde op ‘stielbedervers’ die hun producten niet kennen.

Ik had mijn lesje geleerd.
Geen goedkope dorpskappers meer voor mij.
Ik ging terug naar de stad, naar een kapsalon met naam.
Eentje waar ze hun producten kennen
en waar ik vol vertrouwen mijn haren kan laten behandelen.

Jaren later ga ik nog steeds naar dat kapsalon in de stad.
Nee, ze zijn niet goedkoop.
Maar een dorpskapper?
Dat durf ik nog steeds niet.
De shock van mijn wortelrosse haardos in de spiegel
ben ik nog steeds niet te boven.

En jij? Waar ga jij naar de kapper?

vrijdag 24 februari 2017

Projecten afwerken

Vandaag ben ik blij met alle reacties op mijn laatste blogpost.
Dank je wel hiervoor.
Leutig dat ik niet de enige ben die worstel met te veel  online - time.

Ik vind vandaag ook nog andere dingen leutig:

Het pull-project is af
Vorig weekend heb ik de pull in elkaar gezet.
Dochter was zo lief even model te spelen voor de foto.
Ik twijfel nog over de sluiting.
Oorspronkelijk waren er 2 X 2 knopen voorzien.
Maar dat vond ik bij nader inzien niet zo geslaagd.
Ik haalde de knopen er terug af.
Een sluiting tot onderaan zou mooier zijn, denk ik.
Misschien een langere  dubbele rij knopen?
Of eerder een enkele rij knopen?
Dan moet ik wel 2 knoopsgaten camoufleren...
Ik ben er nog niet helemaal uit.


Volgende week begin ik aan het project takkenwal
Op dat idee broed ik al een tijdje.
Elk voorjaar duik ik in de tuin om te snoeien.
Resultaat: een massa takken en takjes die ik moet hakselen.
Wij hebben wel een hakselaar, maar eentje voor hobbygebruik.
Ik krijg er maar een 5-tal takken tegelijk in.
Dikke takken moeten er één voor één in.
Hele dikke takken raken er niet door.
Een takkenwal zou de oplossing zijn voor al dat snoeihout.
Ik heb ook al een plekje voorzien om met de wal te beginnen.
Achteraan de tuin.
Als de wal meevalt, zou ik langzaam naar voor kunnen werken.
Alleen ... voor zo'n takkenwal moeten er palen in de grond.
Net iets te zwaar werk voor mij...
En CeT houdt niet van dergelijke karweien. Echt niet.
Maar kijk, vorig weekend viel de oplossing me zomaar in de schoot.
Een kennis houdt op met zijn fruitbedrijf.
Hij schoolt zich om tot professionele tuinman.
Eén telefoontje van mij en een bezoekje van hem en we hebben een deal.
Hij maakt volgende week voor mij de takkenwal.
Ik hoef niet eens palen te halen.
Hij neemt zelf palen uit zijn vroegere boomgaarden mee.
Ik kijk al uit naar mijn takkenwal!

dinsdag 21 februari 2017

Schijfjes tomaat

Heb je het ook?
Je zet ’s morgens je PC aan (of je tablet of smartphone)
Je wilt heel eventjes een paar blogjes lezen en kijken op Facebook
en misschien ook even piepen op Pinterest.
En voor je het weet heeft de klok een uur weggetikt.

Herkenbaar?
Zeker wel, want ik zag dezelfde frustratie al bij andere blogsters.

Tijd-vergetend bezig zijn is leuk.
Het betekent dat je ‘in flow’ bent,
dat je bezig bent met iets dat je heel graag doet.

Maar soms voel ik me achteraf een beetje schuldig.
Heeft het misschien iets met opvoeding te maken?
Vinden dat je moet bezig zijn met ‘nuttige’ dingen op je vrije dag?
"Het huis opruimen, poetsen, wassen, strijken, boodschappen doen, in de tuin werken. Dat is nuttig. Computeren is ontspanning en vermaak. Tenzij je echt iets moet opzoeken."

Soms word ik heen – en – weer geslingerd
tussen een stemmetje in mijn rechteroor dat zegt: “ Ga iets nuttigs doen.”
en een stemmetje in mijn linkeroor:” Geniet nu even van het online-leven”.

Maar ik heb er iets op gevonden!
POMODORI (= Italiaans voor tomaten)


Een techniek uit de ‘time management’ wereld.
Eentje die ik soms op mijn werkplek gebruik.

Er zit een hele filosofie achter.
"Concentratie is makkelijker als je af en toe pauseert."
Je concentreert je 25 minuten en neemt dan een kleine pauze van 5 minuten, waarna je er weer voor 25 minuten tegenaan gaat.
Anders gezegd: je deelt je tijd op in kleinere stukjes, alsof je een tomaat in schijfjes snijdt.
Het helpt je efficiënt te werken.

Je vindt online een hele reeks pomodori-timers.
Ze zijn ingesteld op 25 minuten.
Ik gebruik ze ook thuis wel eens.
Om mijn ‘vrije dag’ te structureren.
2 X 25 minuten intensief computeren en dan iets ‘nuttigs’ gaan doen.
Maar ik gebruik het ook voor de ‘nuttige’ dingen!
Ik heb bijvoorbeeld een grondige hekel aan opruimen.
Als ik weet dat ik het maar 25 minuten lang intensief hoef te doen,
zie ik er minder tegen op.

vrijdag 17 februari 2017

She will sing at me!

"She will sing at me! She always sings at me!"
Wie weet nog in welke serie deze quote voorkwam?
De zin werd in pure wanhoop uitgesproken...

Ik ben op deze leutige vrijdag helemaal niet wanhopig.
In tegendeel.
Ik voel dat de lente in het land is!
Waarom?
He sings at me!
Wie?
Mijn grote vriend Danny.
Hij  zingt sinds deze week elke ochtend en avond de pannen van het dak.
Echt waar: ’s morgens om 6 uur !
Het is zelfs nog donker!
En toch zingt hij al uit volle borst.
Hij wil er zeker als eerste bij zijn om een vrouwtje te verschalken.
En ja, hij monopoliseert nog steeds de hele voederplek.
Maar ik vergeef het hem!
Aan zijn gezang kan ik niet weerstaan…


woensdag 15 februari 2017

Verliefd

Een mooi prentenboek voor mijn voorleesuurtje.
Ik kies het uit  met veel zorg.
Ik wil een leuk verhaal én mooie prenten.
Ja, daar ben ik echt wel een beetje ouderwets in.
Geen minimalistische zwart-wit-tekeningen.
Daar hou ik niet van.
Misschien omdat ik nog uit het zwart-wit-tijdperk stam?
TV-kijken? De  strips in de krant? Foto’s uit mijn prille kindertijd?
Alles gebeurde in zwart-wit.

Nu kies ik voor kleurrijke prentenboeken.
Met mooie prenten, waarop je alles goed herkent.
Zelfs vanop een afstand.


En dan het verhaal.
Ik zoek een mooi verhaal rond een duidelijk thema.
Nee, ik heb geen afspraken met de kleuterjuf.
Zij houdt er niet van om haar werkthema vooraf vast te leggen.
Maar soms raad ik gewoon waarrond ze zal werken.

Mijn verteluurtje gisteren viel samen met Valentijnsdag.
Dus zocht ik een boekje rond verliefd zijn.
Keuze te over in de bib.
Ik kwam met een viertal prentenboeken thuis.

En dan volgt de lakmoestest.
Vooraleer ik mijn definitieve keuze maak, lees ik het prentenboek luidop.
Het boek moet leuk klinken. Zinnen waar muziek in zit.
Dialogen die uitnodigen tot expressief voorlezen.
Enkele moeilijke woorden mogen. Die leg ik wel uit. Dan leren de kleuters nog iets bij.
Er moet genoeg tekst zijn, maar ook niet te veel.
Geloof me. Bij deze test vallen er altijd wel een paar boeken uit de boot.


Vaak vertrek ik naar de kleuterschool met 2 boeken in mijn tas.
De anderstalige leerlingen hebben andere noden dan de taalsterke leerlingen.
Voor hen zoek ik een verhaal met minder tekst.
Een verhaal waarin ze kunnen meespelen met hun hele lijfje.
Ik sta elk schooljaar weer versteld van de snelheid waarmee een kleuter taal oppikt.
In september begrijpen sommigen nog geen woord van wat ik vertel.
Na nieuwjaar praten ze allen zonder uitzondering honderduit.

De boekjes die ik gisteren uitkoos?
Verliefd
Een stoere kater gaat op pad. Overal ontmoet hij verliefde dieren. Hij begrijpt niets van hun vreemde gedrag. Tot… hijzelf verliefd wordt op het mooiste katinnetje van de hele wereld.


Een kleuter begreep de uitdrukking ‘spinnende poes’  niet. Eén van de jongetjes begon spontaan te spinnen als een poes. Ik weet niet hoe hij het deed en ik kan het zeker niet nadoen. Maar het leek zó levensecht. Net alsof hij in een echte poes was veranderd.

En ja hoor, er was een verliefd koppeltje in de klas. Silke en Giani. Jammer, door de privacywetgeving mag ik geen foto’s van de kleuters maken. Ik had jullie graag laten meegenieten.


Raad eens hoeveel ik van je hou.
Dit boekje blijft een topper. Het is heel poëtisch, maar kan perfect door de kleuters uitgebeeld worden.
Gisteren genoten ze van het boek met hun hele lijfje.






vrijdag 10 februari 2017

Music, Maestro, please!

Op deze leutige vrijdag ben ik blij.
Blij omdat mijn ouders me als achtjarige naar de muziekschool stuurden.
Nee, het was niet echt een vrije keuze.
Mijn grootvader kende muziek en speelde een instrument.
Mijn moeder had tijdens haar jeugd in volle oorlog heel veel aan de muziekschool gehad.
Mijn vader was heel muzikaal en leerde zichzelf banjo spelen.
Dus wij, de kinderen, gingen ook naar de muziekschool.
Dat was goed voor onze ontwikkeling.
Punt uit.

Ik vond het meestal wel leuk hoor.
Als prille puber trachtte ik er wel eens onderuit te geraken.
Maar mijn ouders hielden voet bij stuk.
Ik haalde mijn diploma notenleer en leerde twee instrumenten bespelen.

En toen ging ik studeren in een andere stad, ik trouwde en kreeg kinderen.
Maar de muziek bleef in mijn leven.
Van zodra we een beetje geld te besteden hadden, kocht ik een tweedehands piano.


Ja natuurlijk, drie van mijn kinderen leerden ook muziek.
(Nummertje vier had zo’n redenaarstalent dat hij voor de richting ‘woord’ koos.)
En op mijn vijfenveertigste keerde ik zelfs terug naar de muziekschool voor een zangopleiding.

Ik hou van heel veel soorten muziek: Franse chanson, Vlaamse kleinkunst, folkmuziek, Stromae, the Beatles, het zesde metaal, Leonard Cohen, Robbie Williams, Abba, Kinderen voor kinderen, popmuziek, Boudewijn De Groot, filmmuziek, musicals, Afrikaanse muziek, … Kortom, er is weinig muziek die ik niet mooi vind.


Maar door die vele jaren muziekschool heeft de klassieke muziek natuurlijk een heel bijzonder plaatsje in mijn hart.
Ik ben grote fan van radio Klara (de Vlaamse klassieke zender).
Elk najaar laat die zender zijn luisteraars hun 100 favoriete klassieke muzieknummers verkiezen.
Die worden dan een heel weekend lang één na één uitgezonden.
Dat weekend staat de radio hier van ’s morgens tot ’s avonds op radio Klara.
Ik duld dan geen andere zender. Ik wil elk van die 100 nummers horen.


En wat kreeg ik deze week van CeT?
De CD-box met de complete Klara Top 100!
Nee, ik was niet jarig en nee, aan Valentijn doen we niet.
Maar af en toe een cadeautje is gewoon superleuk.
En vandaag luister ik dus naar klassieke muziek tijdens mijn huishoudelijke klussen.
Honderd nummers heerlijke muziek! Ik ben voor uuuuren zoet!
En ik vind dat heel erg leutig!

En jij? Van welke muziek hou jij?




dinsdag 7 februari 2017

Mijn stik-speeltuin.

Nu ik mijn nieuwe Bernetteke heb, moet er genaaid worden in hotel mama.
De vorige weken werd ik overstelpt door broeken die mijn huisgenoten in de solden hadden gekocht en nodig moesten ingekort worden.
(jaja, ik overdrijf wel een beetje, zo heel veel waren het er niet).

Maar vorige zaterdag kon het geplande bezoek plots toch niet komen en had ik meteen een hele namiddag vrij.
Een zee van tijd in mijn stik-speeltuin, dus.
Plannen heb ik genoeg.
Kennis en kunnen daarentegen...
Maar ik geef de moed niet op hoor: al doende leert men.
En bij het naaien leer ik vooral uit mijn foutjes.

Dit weekend probeerde ik 2 dingen: machinaal appliqueren (oei, da's niet makkelijk) en tussenvulling gebruiken (haha, ook dat kan je verknoeien, hoor).
Met de tussenvulling try-out heb ik een heel handige breinaalden rol gemaakt.
Eindelijk een mooi overzicht van wat ik in huis heb (en samen met de breinaalden die ik van mijn moeder erfde heb ik nu wel wat dubbels). En eindelijk ook geen rommel meer in mijn breinaaldenschuif!
En... 2 oude hemden van CeT gerecycleerd!




Mijn applicatie-lapje heb ik verbannen naar de mislukte probeersels-doos. Maar ik ben dapper en deel het probeersel hier toch op mijn blog.


Wat leerde ik?

  • In  de toekomst moet ik bij het appliqueren een bredere naadtoeslag knippen, want mijn naadjes floepten telkens weer naar buiten, hoewel ik ze vooraf had opgeperst.
  • Misschien moet ik ook eens een paar van die vele andere steken op mijn Bernetteke uitproberen, want die dikke zigzag is toch niet echt elegant.
  • Machinenaaien combineren met borduurwerk vind ik leuk en afwisselend.
  • Ik moet veel preciezer worden als ik mooi werk wil afleveren.

Wat moet ik nog uitzoeken?
  • Hoe komt het toch dat de bovenstof op het einde van de rij begint te stroppen als ik tussenvulling vastnaai? Ik had nochtans dapper alles vastgerijgd.

vrijdag 3 februari 2017

Mijn Bernetteke

Eind vorig jaar ging ik naar de Winterfairbeurs van Libelle.
Ik kwam de Nekkerhal buiten met… een aankoopbon voor een naaimachine.
Een impulsaankoop? Ik?
Ik dacht het niet! … of toch?


Het broedde al lang.
Mijn dertig jaar oude naaimachine bezorgde me veel kopzorgen.
Haar onder-draad leefde een eigen leven.
Soms stropte die helemaal op. Dan weer vertoonde die grote lussen.
En ja ik gebruikte de juiste spoeltjes.
En ja ik gebruikte steeds hetzelfde kwaliteitsnaaigaren voor zowel boven- als onderdraad.
De winkel waar ik ze kocht? Die bestond niet meer.

CeT zei: “Lieverd, koop je toch gewoon een nieuwe naaimachine. Doe jezelf dat pleziertje! Of wil je er eentje voor je verjaardag of voor moederdag of onder de Kerstboom?”

Ik begon met een rondvraag bij naaiende vriendinnen.
Welk merk hadden zij? En waren ze er tevreden over?
Mijn moeder had een Elna.
"Mijn Elnaatje" noemde ze haar machientje.
Het ging jaren mee, tot ver na haar pensioen.
Maar dat merk verkopen ze niet in mijn buurt.
Ik twijfelde … struinde online … misschien een machine kopen bij Cooblue?
Maar wat als er dan iets mis mee was of de machine een onderhoud nodig had?
Toch maar niet dus.


Het plan raakte een beetje op de achtergrond.
Het werd lente en zomer en ik hield me vooral met de tuin bezig.

Het werd herfst en  langzaam  sloop het plan weer in mijn achterhoofd rond.
Op weg naar en van  het station spotte ik een klein naaiwinkeltje.
Het zag er heel gezellig uit.
’s Avonds schoof ik er altijd voorbij in de file.
Ooit zou ik er eens stoppen … ooit …
als er eens een parkeerplaatsje vrij zou zijn op die drukke steenweg...
En kijk… ze verkopen er ook naaimachines … merk Bernina.
Een merk waar ik heel goede reviews over had gelezen.
Dat merk zou het worden!
Ooit zou ik een machine kopen in dat winkeltje ....
ooit ... als er toevallig eens een parkeerplaatsje vrij kwam...

En toen liep ik dus op die winterfair.
Ik kwam langs een grote stand met naaimachines van … Bernina…
Zou ik?

“Ach, het kan geen kwaad om wat uitleg te vragen.
De aankoop kan ik alsnog in het winkeltje doen.”

Een vriendelijke heer staat me te woord.
En kijk … dat winkeltje aan het station …
dat is een filiaal van zijn grote winkel in Aalst.

Hij doet zelf alle onderhoud en reparaties van de machines.
Gewoon binnen brengen en afhalen in het winkeltje.
Als ik koop op de beurs heb ik korting.
Ik mag de machine afhalen in het winkeltje
en kan meteen een afspraak maken voor een privéles om met de machine te leren werken.

Ik hap toe.
Twijfel nog even over het type machine ...
En ga dan voor de Bernette Rome 7, één van de basismodellen voor een beginnend amateurtje.

En of ik blij ben met ‘mijn Bernetteke’.
Jeansbroeken inkorten wordt een fluitje van een cent.
Ik waag me zelfs aan ritssluitingen.
Een naald vervangen? Van voetje verwisselen?
Ik draai mijn hand er niet meer voor om.


En mijn grote droom komt nu heel nabij: patchworken en quilten.
De handboekjes heb ik in elk geval al uit de bibliotheek gehaald.
Straks ga ik effe naar de stad. Ze hebben daar een grote stoffenwinkel…


Op deze leutige vrijdag ben ik dus blij met iets materialistisch.
Maar misschien kan ik binnenkort wel leuke cadeautjes maken met ‘mijn Bernetteke’.
Misschien toch niet zo heel erg materialistisch, dan?


Lezer van deze blog, ik wens jou een leutige vrijdag!

dinsdag 31 januari 2017

Zeeuwse happy birthday

Zondag was dochter jarig.
Haar verlanglijstje?
Nog eens ‘net als in de goeie oude tijd’ met de hele bende van hotel mama op stap.
CeT kwam met een goed plan.
Dochter houdt van de zee en het strand.
Waarom niet eens naar Zeeland rijden?.
Dan werd het meteen een ‘buitenlands’ reisje.
Nog eens met zijn allen samen in de minibus...


Middelburg en Westkapelle.
Ik had het uitstapje wel een beetje voorbereid.
Picknicken in de winter zie ik niet zitten.
En als je ergens met een hele bende naar toe wilt, kan je maar beter reserveren.
Ik zocht dus van tevoren een restaurantje of brasserie in Middelburg.
Oei, dat was niet zo makkelijk.
Vele restaurants en eethuisjes waren gesloten in deze periode of gingen pas ’s avonds open.
En CeT wou ‘écht warm’ eten: geen tosti, omelet of kroket. Nee , liefst nog Zeeuwse mosselen.
Tja wij blijven toch wel Bourgondiërs, hé.
Ja hoor, ik vond een eethuisje in Middelburg waar ze mosselen - friet serveerden én waar ik makkelijk kon reserveren.
Ze beloofden me een leuk plaatsje.
En we werden niet ontgoocheld.
CeT en dochter blij met hun mosseltjes.
De rest blij met ‘ eens iets anders dan bij ons’.
We genóten van ons dagje Zeeland.

En wat hebben we geleerd?
  • Middelburg is een heel aangenaam stadje met leuke steegjes en watertjes.


  • Nederlandse restaurants hebben 2 menukaarten: eentje voor de lunch en eentje voor het avondeten. En nee, die zijn niet hetzelfde. Wil je uitgebreid eten, dan moet je ’s avonds uit eten gaan. ’s Middags krijg je vooral brood.
                           
  • Ik ben verzot op karnemelk! In Nederland kan je zomaar een glas karnemelk vragen in een eethuisje. Niemand vindt dat eigenaardig. Heerlijk toch! 

  • Zeeland in de winter is rustig, heel rustig. Maar daar hou ik absoluut heel erg van. Voor mij hoeven die massa’s mensen niet.

  • In Westkapelle kan je vlak naast de golven wandelen zonder je schoenen vuil te maken. Je wandelt gewoon op de dijk: asfalt tot aan het water.

                          
  • Nu ik de serie ‘de dijken breken’ heb gezien, zou ik me niet meer zo heel erg veilig voelen in Zeeland. De huizen liggen daar echt duidelijk lager dan het water. Hoewel… de dijk waarop wij wandelden zag er wel heel stevig en stoer uit.




vrijdag 27 januari 2017

Leutig gedicht



Ja, ik weet het, gedichtendag was gisteren.
Maar op donderdag heb ik écht geen tijd voor mijn blog (werk en koor).
Ik had van tevoren een blogpost kunnen aanmaken die ik dan gisteren kon publiceren.
Maar ik moet in hotel mama al zo vaak organiseren en anticiperen.
Mijn blog is mijn speeltuintje.
Hier hoef ik van mezelf niet efficiënt en georganiseerd te zijn.
Dus, waarom niet de dag nà gedichtendag een gedicht in de kijker zetten?

Ik hou van mooie woorden,
ik hou van gedichten,
en van een beetje gedateerde gedichten,
dingetjes die helemaal niet flitsend of modern zijn,
maar die toch het leven in enkele mooie gedachten kunnen vatten.

Onderstaand gedicht kennen jullie zeker allemaal.
Ik leerde het van mijn moeder.
Zelf leerde ze het wellicht op school.
Het gedicht is bijna een eeuw oud.
Maar toch is het heel actueel, vind ik.
Zou de wereld er niet veel mooier uit zien
als wij met zijn allen - waar ook ter wereld -
vóór het slapengaan
eens eerlijk in eigen hart zouden kijken?

't Is goed in 't eigen hert te kijken 
Nog even vóór het slapen gaan 
Of ik van dageraad tot avond 
Geen enkel hert heb zeer gedaan;

Of ik geen ogen heb doen schreien, 
Geen weemoed op een wezen lei; 
Of ik aan liefdeloze mensen 
Een woordeke van liefde zei.

En vind ik in het huis mijns herten, 
Dat ik één droefenis genas, 
Dat ik mijn armen heb gewonden 
Rondom één hoofd dat eenzaam was,

Dan voel ik, op mijn jonge lippen, 
Die goedheid lijk een avond-zoen. 
't Is goed in 't eigen hert te kijken 
En zó z'n ogen toe te doen.

Alice Nahon (1896 - 1933) Uit: Op zachte vooizekens , 1921 





Aan iedereen wens ik een leutige vrijdag!



dinsdag 24 januari 2017

Vertrek ik?

Soms kijk ik op Vitaya naar een aflevering van een Nederlandse serie.
Ze volgen er koppels die emigreren naar het buitenland.
Ik vind de serie grappig, verbazingwekkend, vaak emotioneel,
maar soms is het ook wel platte uitlach-TV.


Sommigen hebben hun verhuis goed voorbereid.
Ze kennen de plek waar ze terecht komen door en door,
want ze gingen er al vaak met vakantie.
Ze spreken de taal, kennen er vaak al enkele mensen, hebben een business-plan
(want de meesten willen een B&B, een camping of een hotel beginnen).
Dat lijkt me allemaal heel logisch.
Op die manier zou ik het ook doen, denk ik.

Anderen lijken me gewoon op een ingeving te handelen.
Ze zijn plots hun vaderland beu,
willen elders het geluk zoeken,
hebben zich nauwelijks voorbereid,
spreken de taal niet,
kennen de reglementeringen van het land niet,
kopen totaal verloederde bouwwerken op…
Daar kan ik minder in komen … hoewel het hen soms ook wel lukt om toch iets op te bouwen.


Het zet me wel telkens aan het denken.
Wat drijft mensen ertoe om alles en iedereen achter zich te laten
en op een totaal vreemde plek opnieuw te beginnen?
Sommigen laten hun kinderen achter of hun hulpbehoevende ouders.

En dan denk ik… zou ik het zelf kunnen?
Aan mijn geboortestreek ben ik niet heel erg gehecht.
Na mijn studies ben ik er weg getrokken
en heb me in een heel ander landsdeel gevestigd.
Waar ik nu woon, leef ik heel graag, maar ik ben niet aan het dorp gehecht.

En toch… emigreren zie ik niet zitten!
Waarom dan niet?
Ik wil de mensen rondom mij niet missen!
Mijn kinderen achterlaten of mijn ouders? Nee, dat zou ik écht niet kunnen.
Mijn ouders zijn ondertussen overleden. Ik woonde op 2 uur rijden van hen.
Toen ze ziek en hulpbehoevend werden, vond ik dat al veel te ver weg.
En stiekem hoop ik dat mijn 4 kinderen in eigen land blijven wonen,
zodat we elkaar vaak kunnen blijven zien.
En jij, zou jij emigreren?