dinsdag 10 oktober 2017

Magneetbloem

Een voorwerp met een verhaal.
Een recent verhaal dit keer.
Moederdag 2017.
Mijn kinderen weten dat ik geen grote cadeaus wil.
Iets kleins, waarmee ze tonen dat ze aan me hebben gedacht.
Meer moet dat niet zijn.

Oudste zoon zocht grondig naar iets origineels.
En dat vond hij ook.
Een magnetisch bloempotje.
In mijn lievelingskleur.
Het kon aan de diepvriesdeur.
Tussen de magneten die de kinderen van hun reizen voor me meenemen.
Hij kocht er een schattig bloempje bij.


Ik was superblij.
Ik vertroetelde het bloempje.
Als ik in de keuken werkte,
zag ik het bloempje
en dacht ik aan oudste zoon.

Een zomerse zondag.
Hotel mama was volzet.
Barbecue met de hele bende.
Volle schalen en potten moesten naar buiten.
Iedereen hielp.
Het was druk in de keuken.

Ik stond aan  het aanrecht.
Toen gebeurde het.
Het geluid van brekend vaatwerk.
Daarna doodse stilte.
Had iemand een volle schaal laten vallen?

Ik draaide me om.
De hele bende keek beteuterd...
... naar ...
mijn mooie originele bloempotje
in stukken op de grond.


Het was een ongelukje.
Niemand trof schuld.
Maar ik was wel verdrietig.

Kwam ik in een tuincentrum,
dan zocht ik stiekem
naar net zo'n bloempotje.
Tevergeefs.

Tot vorige zondag.
Oudste zoon kwam eten in hotel mama.
Hij had een cadeautje voor me mee.
Net hetzelfde bloempotje!
"Het was het laatste, hoor!" waarschuwde hij me.
"Wees er zuinig op".
Hij kocht zelfs een nieuw bloempje.


Het hangt niet meer op mijn diepvriesdeur.
Ik gaf het een plaatsje op mijn eigen plekje.
Nu zie ik het nog vaker.
(tja, ik zit eigenlijk wel meer op mijn PC-plekje
dan in de keuken)
En elke keer denk ik aan oudste zoon.

dinsdag 3 oktober 2017

Eenzame sokken

In hotel mama gaan elke week vele sokken door mijn handen.
Ook de zonen die niet meer in huis wonen,
kunnen nog bij mij terecht met hun vuile was.
(een wasmachine kost geld en neemt veel plaats in
en in een wasserette ben je veel tijd kwijt)
Ik vind wassen en strijken wel fijne klussen.
Tot grote vreugde van de zonen.


Maar... de sokken...
Sokken wassen vind ik niet erg.
Sokken uitzoeken vind ik een stomme klus.
Ik hou er niet van, écht niet!
Mijn mannen dragen vaak zwarte sokken.
Bij het uitzoeken heb ik een hele tafel vol zwarte sokken.
Raak daar maar eens wijs uit.


Ik  nam nochtans mijn voorzorgen.
Ik ben een strikt georganiseerde wasvrouw.
Ik naai merktekens in de sokken.
Vier mannen in huis.
Vier kleuren.
Elk zijn eigen kleur.
Het maakt de klus iets makkelijker.


En toch...
elke week heb ik weer eenzame sokken.
Ik heb een hele zak vol eenzame sokken.
Af en toe vind ik een partner voor een sok.
Maar even vaak ook helemaal niet.
Waar die sokken gebleven zijn?
Ik zou het niet weten...
Ergens onder een bed?
Bij hun vriendin?
In de ingewanden van mijn wasmachine?
Wie weet...


vrijdag 29 september 2017

23° C

23° voorspelt het weerbericht voor vandaag!
Dat is gewoon super leutig!
Eind september en nog zo'n mooi weer.
Daar wil ik vandaag extra van genieten.
Ik heb wel op de middag een vergadering.
Maar die is slechts op een dikke kilometer van thuis.
Daar kan ik toch gewoon te voet door de velden heen.


En woensdag was het ook al zo'n mooie dag.
Ik had een vrije dag.
Ik reed voorbij mijn favoriete tuincentrum.
Daar maakten ze reclame voor herfstbloeiers.
Ik kon niet weerstaan.
Ik ben bescheiden gebleven.
Ik kocht maar enkele plantjes.
Asters.
Daar  geniet ik vandaag van!


Een leutige vrijdag 
en een fijn weekend aan alle lezers!!!

dinsdag 26 september 2017

Terug op post

We zijn terug in het land.
Een hoofd vol indrukken.
Een hart vol fijne herinneringen.


Onze vakantie was top!
Er reisden een paar van onze volwassen kinderen mee.
Die hadden  vrienden uitgenodigd.
Een gezellige, vrolijke bende!

Een heerlijke gîte,
midden in de wijngaarden,
met schatten van eigenaars.


Elke morgen openden we de rolluiken
en zagen
een stralende, diepblauwe hemel.
Echt elke morgen! (of toch bijna)
Dan kan je alleen maar vrolijk zijn.


Viel er dan niets tegen?
Jawel.
De autorit is lang.
Heel erg lang.
Ik hou niet van lange autoritten.
De 'autoroute du soleil' is druk.
Heel erg druk.
Zelfs in september.
Ik hou niet van accordeonfiles.

Maar mijn batterijen zijn terug opgeladen.
We kunnen er weer een tijdje tegenaan.
Deze week is het zelfs hier nog mooi weer!

En nu wachten jullie blogs op me.
Ik heb zoveel leuke verhalen in te halen.
Ik ben benieuwd wat ik zoal zal lezen.
Ik kan bijna niet wachten...




dinsdag 5 september 2017

RUST

Het is eventjes stil op mijn blog.
CeT en ik zijn neergestreken in de Provence.
We huren een leuke gite tussen de wijngaarden en genieten van de warmte, de rust, de natuur en de cultuur.
Binnen een paar weken hoop ik terug te keren met volop inspiratie voor deze blog.
Tot binnenkort!


vrijdag 18 augustus 2017

Mijn eigen plekje

De dag is nog niet ten einde.
Ik kan jullie nog net vertellen wat mijn vrijdag vandaag leutig maakt.

In april ging ik met CeT naar een meubelwinkel.
We zochten nieuwe zitmeubelen voor ons salon.
Onze zetels waren écht aan vervanging toe.
Begin deze maand werd alles geleverd.

Die dag stond ik vroeg op en begon met meubels te zeulen.
Ik had een stiekem ideetje.
Van tevoren had ik alles uitgemeten.
Tussen de piano en de muur,
net voor het kleine venster,
met zicht op mijn geliefde tuin.
Mijn eigen computerplekje.


Ik zonder me niet graag af.
Ik hou van de animatie in mijn hotel mama
als er wat jong volk rond mij zit.

En zeg nu zelf
zo'n eigen plekje
aan de rand van het salon:
dat is toch ideaal!


Ik heb het aangekleed met enkele dierbare cadeautjes
en nog wat prulletjes die ik zelf kocht.
Een heel klein beetje rommel mag.
Dat vind ik gezellig.
Helemaal vlimbouter!
Is dat niet gewoon super leutig?


Een fijn weekend aan alle lezers!

woensdag 9 augustus 2017

Les sapins

De jaren 70 van vorige eeuw. Mijn eerste kennismaking met Normandië. Ik vergezelde mijn ouders. Ze zouden een roadtrip doen, de hele streek verkennen, elke dag een ander hotel.  Het laatste hotel in de reeks was het meest memorabele.

Bron: www.delcampe.net

We komen aan rond 17 uur. Een mooie oprijlaan, een pittoresk hotel boven op de klif. We willen voor het avondeten nog even naar het strand. De eigenares verzekert ons dat we dit perfect te voet kunnen. Er is een klein wegje: door het privébos van de buren, door een valleitje en dan via een trap. We kunnen binnen het kwartier op het strand staan. 
Het is een idyllische wandeling. We zijn enthousiast. Na het avondeten keren we zeker terug.  



Enkele uren later staan we terug op het strand. We genieten van de ondergaande zon en vergeten de tijd. In het schemerdonker wandelen we terug. Eerst de trap, dan het valleitje en ter hoogte van het privébos valt de nacht bijna. In de verte blaft een hond. Mama heeft een hondenfobie. “En wat als de buren ’s nachts hun honden los laten om het privébos te bewaken?”  Ze weigert nog door het bos te stappen.  Papa is een uitstekend kaartlezer, maar de stafkaart ligt in de hotelkamer. 
We stappen langs de weg verder … tot … die afbuigt in een richting die zeker niet naar het hotel voert. Nu houdt papa voet bij stuk. We keren terug op onze stappen en gaan toch via het wegje door het privébos. In het maanlicht dan maar. Hij geeft niet toe aan die onzin over honden.  Mama en ik gaan schoorvoetend mee. Onze oren staan gespitst. Horen we daar het gesnuif van een enorme waakhond? Worden we beslopen door een bende bloeddorstige wolfachtige wezens? We stappen snel door en bereiken veilig het hotel.
Maar… het hotel blinkt eenzaam in het maanlicht. Geen lichtje meer te bemerken. De  inkom deur is op slot, niemand meer aan de balie… Mama stopte bij het vertrek de kamersleutels in haar handtas. Die passen niet op de buitendeur. Tja, aanbellen dan maar.
Er gebeurt niets … enkel stilte en donkere nacht…
We bellen nog eens… Plots gaat boven onze hoofden een raam open. Een hoofd, omlijst door krulspelden piept naar buiten. We leggen het probleem uit. Enkele minuten later komt de eigenares in kamerjas en mét krulspelden naar beneden. Ze is niet blij! Als we het hotel verlaten moeten we ALTIJD de sleutels afgeven, ook al keren we nog terug! Zoniet kan ze geen hulp sturen als er iets met ons gebeurt op het strand. Schuldbewust zoeken we onze kamers op…

Ik kwam al vaak met mijn gezin in dezelfde buurt. Ik speurde de streek af naar het hotel van toen. Zonder succes. Aan papa kan ik het niet meer vragen. Hij zou het adres nog wel hebben geweten.
Deze zomer reserveerde ik in dezelfde buurt. Ik wou nog eens op zoek naar het hotel van toen. Misschien zou ik het nog wel herkennen… Ik had weinig aanknopingspunten. Tenzij… de dia’s uit het ouderlijke huis. Bij de opruim had een broer ze meegenomen. Hij haalde er alle dia’s van mensen uit. De rest zou weggegooid worden. De dia's kwamen eerst nog naar mij: een grote berg in mijn garage. Ik wil alle dia’s nog eens één keertje bekijken vooraleer ze onherroepelijk weggaan. Ik zocht in de berg naar de dia’s uit de jaren 70. De reis naar Normandië. En ja hoor, ik vond een dia van het bewuste hotel. Papa had zelfs heel secuur de naam genoteerd: “hotel des sapins”.
De rest was kinderspel. Na een halfuurtje zoeken op Google lokaliseerde ik het hotel.
Het gebouw bestaat nog. Het is geen hotel meer. De eigenaars hebben alles afgesloten voor nieuwsgierige blikken. Maar toch loerde ik door het struikgewas. Even vertoefde ik in de sfeer van toen.