vrijdag 21 april 2017

Nachtvorst

Ik ben een beetje verdrietig.
Deze morgen ging ik de schade opmeten van één nachtje late nachtvorst.
We zullen deze lente heel wat bloempjes moeten missen.

Onze blauwe regen stond net in bot. Hij beloofde een zee van bloemen.
Ik vrees dat er niets van over blijft.
Alle bloemen zijn bevroren:


De azalea, die ik elk jaar zo vertroetel, stond net volop in bloei.
Nu blijft er nog een bruine massa over:


Mijn zelf-gestekte hydrangea's beloofden voor het eerst een prachtige bloei dit jaar.
Ik vrees dat het een beetje minder wordt:


Maar we laten het hoofd niet hangen!
Op vrijdag gaan we op zoek naar 'leutige' dingen.
En in de tuin is niet alles kommer en kwel!
De seringen hielden stand:


Net als de kerria japonica:


En laten we de vergeetmenietjes niet vergeten!


Dus toch nog een leutige vrijdag!
Beste lezer, ik wens je een leutige vrijdag en een fijn weekend!

vrijdag 14 april 2017

Maar niet zo lief als jij

Zijn muziek deint al mijn hele leven met me mee.
... spelen gouden druppels zonlicht op het koude tegelpad ...
vanaf mijn kindertijd
... je lacht en je zwaait naar een zwaan ...
door mijn jeugd
... en dan hoor je meeuwen schreeuwen, je hebt steeds van haar gehouden ...
tot mijn kinderen klein waren
... hij kwekt voor jou en hij kwakt voor haar ...

Maar één lied is mijn absolute favoriet.
Eén lied is mijn lied.
Ik weet nog perfect waar ik was toen ik het voor het eerst hoorde:
Vier dagen  al ben ik moeder. 
Voor het eerst. 
Onvoorbereid op de emoties die door mijn kop gieren.
Onvoorbereid op de hormonen die door mijn lichaam gieren.

Hier in dit grote ziekenhuis zijn weinig eenpersoonskamers.
Ik moest wachten tot er eentje vrij kwam.

De eerste dagen waren zo druk: 
mijn bezoek en haar bezoek,
mijn huilende baby en haar huilende baby. 

Ondertussen herstellen van een operatie. 
Doodmoe ben ik ervan.
Maar deze morgen ben ik eindelijk alleen met mijn meisje.
Eindelijk in alle rust wennen aan elkaar.
Zonder overleg kiezen of de radio  aan gaat.
Ik zoek een zacht muziekprogramma.
En daar hoor ik een lied dat wel voor mij geschreven lijkt:
Er waren mooie baby’s bij, maar niet zo lief als jij….

Gisterenavond trad hij op in de stad.
De tickets lagen al maanden klaar.
Ik had nog nooit een optreden van hem meegemaakt.
De recensies waren lovend:
"deze man moet je eenmaal in je leven gezien hebben, als je een beetje een liefhebber bent van het Nederlandstalige lied, van melancholie en clownerie, van fratsen en mooie woorden."
En hij stelde niet teleur:
zo mooi, zo poëtisch, zo grappig
En wat is die man vitaal en soepel!
Kortom: ik genoot en samen met mij de hele zaal!

Deze morgen geniet ik stillekes een beetje na.
en om deze leutige vrijdag te vieren, laat ik jullie meegenieten van ‘mijn’ lied.
Ja hoor, hij zong het gisterenavond!


dinsdag 11 april 2017

Komt hij nog?

Tussen 10 en 12 uur, beweerde de mail.
Ik sta op uitkijk.
De straat kan ik nauwelijks  zien vanuit mijn living.
Het pad naar onze voordeur wel.
Mijn strijkplank heb ik op een strategische plaats gezet.
Niemand kan bij ons aanbellen vooraleer ik hem al lang in de gaten heb.
Ik heb vijf wasmanden vol strijk.
Die houden me wel een paar uurtjes zoet.
11.30 uur … nog niemand gezien…
12 uur … waar blijft hij nu?
12.30 uur … mijn strijk is af. Ik ga toch even de vaatwas leegmaken.
Ik laat alle deuren open zodat ik de bel zeker hoor...


12.40 uur … even de post uit de brievenbus halen.
Dan kan ik meteen de straat afspeuren of ik geen bestelwagen van een koeriersbedrijf zie.
De straat is rustig en vooral ... leeg!
Ik vind een briefje in mijn brievenbus.
“We kwamen langs om 12.30 u., we vonden niemand thuis. Gelieve het pakketje op te halen in ons afhaalpunt…”

Online bestellen is een gemak, zeggen ze.
Je krijgt je pakje aan huis besteld, zeggen ze.
Je hoeft er niet eens de deur voor uit.

Vaak is dat ook zo.
Maar af en toe gaat het mis bij mij.
Dan bots ik toevallig op een koeriersbedrijf dat weinig geduld heeft,
of dat niet de moeite doet om tot aan de voordeur te komen
en het pakje ook niet bij de buren afgeeft.
Dan moet ik toch nog zelf op weg…

Worden jouw pakjes vlot afgeleverd door een koeriersbedrijf?

vrijdag 7 april 2017

Is dit écht een kwarteeuw geleden?

Ik kan het bijna niet geloven!
Zo lang al geleden.
25 hele jaren!
En toch lijkt het alsof het gisteren was.

De geboorte van mijn tweeling…
Nee, ik ga jullie niet vervelen met bevallingsverhalen.
Het was trouwens een keizersnee…


Maar ik herinner me nog heel goed mijn gevoelens van toen.
Blijdschap om deze kerngezonde, voldragen brokjes lawaai
met alles erop en eraan.
Verwondering omdat mijn lichaam twee volmaakte wezentjes had kunnen produceren.
Een beetje angst ook. Hoe moest ik dit klaarspelen met 2 levendige kleuters die ook nog aandacht opeisten?
Dankbaarheid omdat deze zwangerschap (hoe zwaar ook) toch goed was verlopen.
En vermoeidheid. Ik voelde me zo intens moe.
Die tweelingzwangerschap had me heel veel van mijn reserves gekost ...

Nu, 25 jaar later ben ik vooral trots.
Trots op mijn twee volwassen zonen,
die elk hun eigen pad bewandelen
en elk hun weg in het leven vinden.
En dat maakt deze vrijdag extra leutig!

dinsdag 4 april 2017

De bucketlist

Je kan er niet om heen.
Elk tijdschrift vermeldt hem met de regelmaat van de klok.
Je ziet hem voorbijkomen op elke blog.
Iedereen praat over hem...

... de Bucketlist...

Of ik er eentje heb?
Je bedoelt toch zo'n mooi gestructureerd to do-lijstje
van al wat ik in mijn leven nog wil doen?

Nee, niet echt ...
of toch wel
maar dan vaag en in mijn achterhoofd.

Na mijn reis naar Argentinië dacht ik:
"Nu wil ik ook nog naar Canada en naar Nieuw-Zeeland en..."
Maar of die reizen er ooit zullen komen?
Wie weet...
Of ik ongelukkig zal sterven als die er niet gekomen zijn?
Nee, ik denk het niet!

Soms wordt iets in mijn schoot geworpen
waarvan ik achteraf denk:
"Hé, dat wou ik nu al zo lang eens doen!"
Pas dan realiseer ik me:
"Dit kan ik afstrepen op mijn vage bucketlist."


Vorig weekend kon ik er eentje afstrepen.
Met een werkgroep hadden we dit maandenlang voorbereid.
Wanneer de datum naderde
werden de voorbereidingen intenser.
Vorige week waren we elke dag in de weer.
Geen tijd om te ontspannen.
Geen tijd om te bloggen.

Zaterdagmorgen werd de zaal in gereedheid gebracht.
We zouden 450 mensen ontvangen.
Een klassiek concert, enkele sprekers en een grote receptie.

Wat stond hiervan op mijn bucketlist?
Ik mocht de avond presenteren!
Mijn hele jeugd volgde ik dictie- en voordrachtlessen.
Af en toe mocht ik optreden.
Dat was leuk!
De zaal van de academie zat nooit helemaal vol.
Jammer, maar ooit zou ik optreden voor veel mensen.
Ooit....


Het heeft enkele decennia geduurd.
En ik had er ook nooit meer aan gedacht.
Ik was zelfs zenuwachtig.
Zou dit me wel lukken?
Maar zaterdag stond ik voor een mooie bomvolle zaal.
Het lukte zonder zenuwen.
En ik vond het heerlijk!

Heb jij een échte bucketlist?






vrijdag 24 maart 2017

Zwijgende vogels?

“Een mens in de stad kan nooit tot rust komen. 
Dat komt omdat je er te weinig vogels hoort.”

Dit las ik gisteren in een column in de krant.
De schrijfster kende de bron van haar bewering niet meer.
Ze verklaarde het zo:
het menselijk brein is sinds de oertijd geprogrammeerd
om zwijgende vogels als gevaar te zien.
In een stad zwijgen de vogels vaak,
dus dat geeft stress aan de inwoners.

Hmmm, ik weet het toch zo niet.
Columnisten hanteren natuurlijk dichterlijke vrijheden.
Maar of je stress krijgt door te weinig vogels in je omgeving?
Ik riep mister Google ter hulp.
Ik vond niets over stress door zwijgende vogels...


Wat ik wel weet?
Ik ben dolblij dat het lente is.
Ook al is het nog donker wanneer ik naar mijn werk vertrek,
toch word ik onthaald op een vrolijk vogelconcert.
Luidkeels en vol enthousiasme.
Het maakt het vroege opstaan meteen heel wat draaglijker.
Ik geniet ervan.

Zelfs koerende duiven vind ik fijn.
Dat heeft te maken met herinneringen uit mijn kindertijd.
Ik groeide op in een streek vol duivenmelkers.
Op zondagmorgen zaten er altijd duiven
op de elektriciteitsdraden aan mijn slaapkamerraam.
Ik luisterde lekker warm onder mijn dekentjes naar die roekoeënde vogels.
Ik voelde me veilig en geborgen.
Ik krijg nog steeds dat gevoel bij duiven.
Duiven zingen wel niet….


Maar of de vogels nu luidkeels zingen op het platteland
of stilletjes zwijgen in de stad.
Eén ding weet ik zeker.
De vogels in mijn tuin zoeken al volop nestplaats
of zijn al met hun nest begonnen.
De lente is er!
Hoera!!!

Ik wens elk van jullie een leutige vrijdag!

PS: Nog op zoek waaruit de quote kwam?
 "She will sing at me! She always sings at me!"
Emmet, de buurman zegt dit over Hyacint Bucket (The Bouquet residence, the lady of the house speaking) in de serie’ Keeping Up Appearances’. Zalige reeks vond ik dat!
Jij ook?

dinsdag 21 maart 2017

SNCF altijd een beetje reizen?

Jaren geleden maakten de Belgische spoorwegen reclame met de slogan:
“NMBS, altijd een beetje reizen!”.
Wij dagelijkse pendelaars maakten daar vaak (wrange) grapjes over.
De NMBS was allesbehalve klokvast en betrouwbaar.
Dus ja, je kwam altijd wel voor (reis)verrassingen te staan.
Het personeel doet de laatste jaren zijn uiterste best,
maar er is nog steeds ruimte voor verbetering.

Tijd dus voor een vergelijkende studie.
Onze vakantiebestemming in Zuid-Frankrijk bereikten we
met het vliegtuig + een ritje met de Franse spoorwegen.
Voor onze verplaatsingen tijdens onze vakantie
deden we ook een beroep op de SNCF.


Wat vonden we gek of eigenaardig aan dit Franse transportmiddel?


  • De ticketverkoop sluit gedurende minimum ½ uur onder de middag.
    Gek, bij ons zijn de loketten de hele dag open.
    In Frankrijk niet.
    Daar mogen de werknemers rustig de tijd nemen om samen te lunchen.
    Wel leuk voor de werknemers. Dat verlaagt de werkdruk.
    Er worden dan geen tickets verkocht.
  • Of toch wel! Er zijn ticketapparaten. Die werken niet altijd. Dat is niet vreemd, dat gebeurt wel vaker met elektronische spullen. Het is wel gek dat er in een treinstation aan de luchthaven slechts 1 automaat staat. 
  • Maar geen nood, een security-man vertelt ons dat we dan maar gewoon een ticket aan de controleur op de trein moeten vragen.
    Naar Belgische gewoonte speuren we voor het vertrek het perron af om de controleur te verwittigen dat we zonder ticket op de trein stappen.
    Maar … in Frankrijk komt de conducteur niet uit zijn trein. Vreemd…
  • Niet erg, we moeten enkele stations verder. Hij/zij zal wel voorbij komen…
    Een controleur? Een man/vrouw van vlees en bloed? Wij zagen er in elk geval geen.
    Wij hebben gedurende een 12-tal treinritten nooit een controleur gezien. Echt nooit! Onze biljetten zijn geen enkele keer gecontroleerd! Ook niet als we een treinrit van een uur maakten. Vreemd toch!
    Of toch wel! ik overdrijf een beetje. Eén keertje hebben we er wel eentje gehoord. Hij meldde door de intercom dat hij in het tweede rijtuig zat. Wie hem nodig had kon hem daar komen opzoeken.
  • In Frankrijk moet je je treinticket zelf ontwaarden. “Composter” noemen ze dat. Zo’n leuke term! Ik krijg dan altijd vrolijke visioenen van een berg treintickets die langzaam vergaan op een composthoop. En ook het composteer-apparaat (le composteur) is in een vrolijk kleurtje geel geschilderd. Je kan het niet missen!



  • De treinstellen zagen er minder fris uit dan wij gewoon zijn in België. Soms was er wel erg vergaand vandalisme op gepleegd. Misschien omdat iedereen weet dat er toch geen controle is?


  • We zagen één prachtig station! Niet helemaal in Frankrijk, maar toch.
    Het station van Monaco-Monte Carlo.
    Je stapt uit de trein en meteen  ruik je het. Het typische hotel- of kledingzaak-geurtje. De geur die door de airco verspreid wordt om bezoekers een goed gevoel te geven.
    Vreemd in een treinstation, zeker als je uit zo'n gehavend rijtuig stapt,
    maar het werkt wel.
    Hier geen vandalisme te bemerken!