woensdag 28 maart 2018

Reuma en de schilder

Op vakantie in Zuid-Frankrijk bezochten we het museum Renoir in Cagnes-sur-mer.
Het is niet zo'n groot museum,
maar het is wel de plek waar de schilder zijn laatste jaren doorbracht.
Ik hou van dergelijke musea.
De plek zelf vertelt al een verhaal, vind ik.
Het huis is terug in de staat hersteld zoals het was begin 20ste eeuw.
Er waren weinig bezoekers als wij het bezochten.
Ideaal dus om de sfeer op te snuiven.


Een kort verhaaltje over Renoir.
Renoir had heel veel last van reuma.
Een reuma die zijn gewrichten vervormde.
De laatste jaren van zijn leven waren zijn handen tot klauwen vervormd.
Toch wilde hij nog steeds zo graag schilderen.
Hij kon ook niet meer stappen.
Een beroerte had zijn benen verlamd.
En zijn atelier was op de eerste verdieping...


Zijn omgeving kwam hem ter hulp.
Elke dag droeg een huishoudster hem naar boven, naar zijn atelier.
Daar bond ze met zachte katoenen doeken een penseel in zijn handen.
Gezeten in zijn rolstoel voor zijn schildersezel,
kon hij toch nog zijn talent gebruiken.


Mooi vind ik dat.
Ondanks zijn ziekte en zijn leeftijd had hij toch nog de gedrevenheid om te schilderen.
En de mensen rond hem zorgden dat dit ook kon.

vrijdag 23 maart 2018

Mijn werkmakkertje

Wat ik op deze vrijdag leutig vind?

Mijn werkmakkertje, een tuin-handzaagje:


Hoe mijn makkertje in mijn leven is gekomen?
Op een mooie dag leende CeT zijn kettingzaag uit en die gaf de geest.
Tja, kan gebeuren met een zaag die 25 jaar oud is.
CeT wilde geen nieuwe zaag meer kopen.
Tuinwerkzaamheden zijn niet zijn favoriete bezigheid.
Nu heb ik zelf zelden een kettingzaag nodig in de tuin.
(grote werkzaamheden besteed ik uit en die betaalt CeT met plezier)

Maar we hebben een grote tuin.
Ik snoei toch wel vaak takken die net te groot zijn voor mijn takkenschaar.
Ik zocht dus iets gemotoriseerd.
En ik vond dit oplaadbare handzaagje.
Ik hoef niet te knoeien met benzine.
Ik kan geen snoer doorzagen,
want het zaagje werkt op een oplaadbare accu.
Helemaal mijn ding, dus

En vandaag werkte ik aan mijn nieuwe tuinplekje.
Jullie krijgen het wel te zien als het af is.
Ik verklap nu al dat het gaat over een stukje tuin
dat volledig overwoekerd was
door bramen en klimop en wilde rozen en vlierstruiken.


De bramen en de klimop zijn al weg gehaald.
Nu waag ik me aan de vlierstruiken.
Maar ...
ik heb mezelf een beetje overschat.
Ik ben niet zo sterk als ik dacht.
Ik krijg de taaie wortels niet stuk met mijn spade.
En vaak ook niet met een takkenschaar.


En dan is er mijn werkmakkertje.
Een blootgelegde wortel is zó doorgezaagd.
Leutig!



dinsdag 20 maart 2018

De dag voor het vertrek

Ai, bijna een maand niet geblogd.
Maar ik heb een geldig excuus dit keer.
Ik verbleef in mijn favoriete vakantieland.
Bij mijn terugkeer had ik het veel te druk met wassen, strijken en poetsen.
(mijn poetsvrouw belde net die week af en de bewoners van hotel mama
hadden niet echt aan stofzuigen gedacht, laat staan aan poetsen ).

En vóór mijn vertrek had ik het ook superdruk.
CeT lacht me altijd uit en beweert dat ik een 'moeder kloek' ben.
Maar ik kan het niet helpen.
Hoewel de bewoners van hotel mama ondertussen allemaal volwassen zijn,
voel ik toch nog steeds de drang om hen niet zonder eten en drinken
alleen thuis achter te laten.
De dag  voor mijn vertrek is dus hectisch,
maar daarna geniet ik extra van mijn welverdiende vakantie.

"Hoe ziet zo'n dag er dan uit?" vraag je je misschien af.
Tijd voor een nieuwe aflevering 'het leven zoals het is'.

Ik zorg dat de kleren van alle bewoners gewassen en gestreken zijn:




Dan ga ik inkopen doen, want ik weet dat er niet al te veel
gekookt zal worden tijdens mijn afwezigheid.



Ik stap binnen in het plaatselijk kantoor van de mutualiteit,
want natuurlijk ben ik weer vergeten online 
mijn Europese ziekteverzekeringskaart aan te vragen 
en natuurlijk is mijn vorige kaart net verlopen.
En uiteraard is het er net een druk momentje 
en stap ik pas 45 minuten later weer buiten.


Aan de bankautomaat gaat het iets sneller. 
Een kredietkaart is handig, maar soms heb je ook wat cash geld nodig.


Mijn valies is snel ingepakt. 
Ik ga ervan uit dat het aan de Côte d'Azur een stuk warmer zal zijn als hier, 
maar ik speel toch op zeker en pak ook een dikke pull in.


Nog vlug even stofzuigen en het sanitair proper maken.
En dan, als de dag bijna om is, volgt nog het belangrijkste: 
de handbagage:

Moe maar voldaan duik ik 's avonds het bed in,
om de volgende morgen vol verwachting
in het vliegtuig  te stappen.

vrijdag 23 februari 2018

De paternoster

Op deze stralend zonnige vrijdag
ben ik blij met een voorwerp.
Een voorwerp met een verhaal...

Onlangs ging ik op bezoek bij een tante.
Ze heeft een kanker waarvan ze niet meer zal genezen.

Tante bleef haar hele leven vrijgezel.
Ze bleef in het ouderlijk huis wonen.
Kinderen heeft ze uiteraard niet.
Wij, de kinderen van haar broer houden contact met haar.
Regelmatig trachten we haar ook te bezoeken.
Ze woont in mijn geboortestad.
Niet zo dichtbij dus.

Onlangs bezocht ik haar nog eens.
Ze houdt er de moed in en tracht vrolijk te blijven.
Tijdens mijn bezoek werd ze plots ernstig.
Ze wou me iets geven.
Iets dat absoluut in de familie moest blijven.

Zij had het gekregen van haar tante.
(die ook geen kinderen had, vermits ze een 'nonneke' was)
Die tante kreeg het van haar moeder,
die het op haar beurt van haar moeder kreeg.

Tante overhandigde me plechtig een 'paternoster'.
Ik beloofde er goed zorg voor te dragen
en de paternoster later aan mijn dochter door te geven.


Rozenhoedjes bid ik niet meer.
Al heel lang niet meer.
Ik denk sinds mijn prille kindertijd.

Maar de paternoster zal ik eerbiedig bewaren.
Hij werd duidelijk wel intensief gebruikt.
Het kruisje is gesneuveld, ooit afgebroken.


De materie waaruit hij is gemaakt kan ik niet thuis brengen...
Een soort been? Plastiek werd naar mijn weten in die tijd niet gebruikt...


Ik zal het kleinood koesteren als familiestuk,
als aandenken aan de vrouwen in mijn familie.
Mijn tante, mijn groottante, mijn overgrootmoeder en mijn over-overgrootmoeder.
Ik denk dat ik dan ergens in de eerste helft  van de 19de eeuw terecht kom.
Toen baden vrouwen nog rozenhoedjes.
Wie weet van hoeveel vreugde, verdriet, hoop en wanhoop
was deze paternoster getuige?



vrijdag 9 februari 2018

Morsig mezeke

Oh wat ben ik blij met de voedersilo die ik met Kerstmis kreeg.
Ik kan er uren naar kijken.
Goed verborgen op mijn PC-plekje heb ik een prima uitzicht
op mijn kleurrijke bezoekertjes.
Zij zien me niet, dus storen doe ik niet.


Nee, ik verzin geen namen.
Daarvoor zijn ze te talrijk.
Maar ik herken er toch enkelen.
Er is een mannetje en een vrouwtje vink.
Die komen nooit samen, altijd alleen.
Ook het roodborstje duldt geen mee-eters.
De meesjes daarentegen, die komen gewoon met zijn allen samen snoepen.




morsig mezeke


Eén mees herken ik al heel goed.
Hem heb ik wel een naam gegeven.
Ik noem hem 'morsig mezeke'.
Hij is een echte loeder!
Hij komt liefst alleen.
Dan steekt hij zijn bekje in de silo
- soms werkt hij ook met zijn poten -
en begint te sorteren.
Hij lust immers vooral de grotere zaden.
Al wat te klein of niet lekker genoeg is voor
'mezeke', gaat onverbiddelijk de grond op.
Gelukkig ruimen de mussen de rommel op.
Maar ook onze kippen hebben het plekje gevonden.
Ze zorgen ervoor dat er geen zaadje over blijft.




Eén klein meesje is stiekem mijn lievelingetje.
Hij is de enige die het waagt
(en die erin slaagt)
om in het plexi-glazen huisje aan mijn raam te eten.
Het huisje is niet zo handig.
Hoewel Natuurpunt het verkocht,
slagen de vogels er niet zo goed in om in het huisje te landen.
Behalve het dappere kleine meesje dus.
Zo heeft hij een voorraad waar hij alleen kan van genieten.


PS: met dit koude weer, vliegen de kilo's vogelzaad er hier supersnel door.

maandag 15 januari 2018

Uitstervende huiskat?

In Vlaanderen is er een nieuwe wetgeving.
Al wie nog een kitten weg geeft,
moet het beestje eerst laten castreren of steriliseren
én bovendien laten chippen voor registratie.
Ze willen hiermee de overpopulatie aan wilde katten indijken.

Misschien ligt het aan mij, maar ik begrijp deze wet echt niet.
Hoe kan je door een wet op huiskatten
de populatie wilde katten indijken?


Mijn vrees?
Na verloop van tijd
vind je nergens nog een tamme huiskat.
Ha nee, die zijn allemaal van jongsaf gesteriliseerd of gecastreerd.
Want zeg nu zelf:
wie gaat zoveel geld uitgeven om twee keer per jaar
een nest van gemiddeld 4 kittens naar de dierenarts te brengen?
U en ik die een poes houden voor de gezelligheid?
Ik dacht het niet.
Huiskatten zullen enkel nog gekweekt worden
door mensen die snel veel geld willen verdienen
en geen tijd nemen om met de kittens te spelen
of hen lang genoeg bij de moederkat te laten.
Ze zullen gekweekt worden voor hun kleur
of de mooie tekening van hun pels.
Hierdoor zullen ze al snel enkele honderden euro's gaan kosten.
Maar of het even leuke beestjes blijven?


Poes Kleintje en poes Muis kwamen allebei van dezelfde boerderijpoes.
Een gezonde jager die op de boerderij een goede verzorging kreeg.
Haar nestjes werden weg gegeven.
Wij maakten daar dankbaar gebruik van.
Wij houden van onze poezen.
En ja, ze werden gesteriliseerd.
Uit eigen beweging, omdat ik geen zin had
om 2 keer per jaar 4 gezinnen te zoeken
die goed voor onze kittens zouden zorgen.

Maar ik ken een aantal mensen die hun poes
eerst een paar keer laten jongen vooraleer ze haar steriliseren.
Die kittens worden vertroeteld
en ze leren jagen van de moederpoes.
Ze vinden altijd gemakkelijk een plaatsje bij iemand.
Helemaal gratis.
Meer moet dat toch niet zijn?
Ik sta achter een registratie voor katten.
Maar laat die zorg aan de ontvanger van de kat,
net als de keuze of je je kat laat castreren of steriliseren.
Wat is jouw mening?

vrijdag 12 januari 2018

Voederplekjes

De kerstballen zijn terug opgeruimd
en iedereen in hotel mama is terug aan het werk.
Dagelijks heb ik nog plezier van mijn cadeautjes onder de kerstboom.
Welke cadeautjes wil ik hier met jullie delen?
Twee cadeautjes die ik super leutig vind.
Twee voorwerpen waarvan ik blij word
telkens als ik in mijn PC hoekje zit.
Cadeautjes waarmee ook mijn vogelvriendjes heel gelukkig zijn.
Het roodborstje en de meesjes zijn er verslaafd aan.
En ik...
... ik zit aan mijn PC en ik geniet.
Dit is nog leuker dan bloggen of Facebook of Google.
En ik wil jullie laten meegenieten.
Mijn foto's zijn niet zo mooi als ik had gewild.
Maar ik wou mijn 'vriendjes' niet te veel opschrikken.