maandag 15 januari 2018

Uitstervende huiskat?

In Vlaanderen is er een nieuwe wetgeving.
Al wie nog een kitten weg geeft,
moet het beestje eerst laten castreren of steriliseren
én bovendien laten chippen voor registratie.
Ze willen hiermee de overpopulatie aan wilde katten indijken.

Misschien ligt het aan mij, maar ik begrijp deze wet echt niet.
Hoe kan je door een wet op huiskatten
de populatie wilde katten indijken?


Mijn vrees?
Na verloop van tijd
vind je nergens nog een tamme huiskat.
Ha nee, die zijn allemaal van jongsaf gesteriliseerd of gecastreerd.
Want zeg nu zelf:
wie gaat zoveel geld uitgeven om twee keer per jaar
een nest van gemiddeld 4 kittens naar de dierenarts te brengen?
U en ik die een poes houden voor de gezelligheid?
Ik dacht het niet.
Huiskatten zullen enkel nog gekweekt worden
door mensen die snel veel geld willen verdienen
en geen tijd nemen om met de kittens te spelen
of hen lang genoeg bij de moederkat te laten.
Ze zullen gekweekt worden voor hun kleur
of de mooie tekening van hun pels.
Hierdoor zullen ze al snel enkele honderden euro's gaan kosten.
Maar of het even leuke beestjes blijven?


Poes Kleintje en poes Muis kwamen allebei van dezelfde boerderijpoes.
Een gezonde jager die op de boerderij een goede verzorging kreeg.
Haar nestjes werden weg gegeven.
Wij maakten daar dankbaar gebruik van.
Wij houden van onze poezen.
En ja, ze werden gesteriliseerd.
Uit eigen beweging, omdat ik geen zin had
om 2 keer per jaar 4 gezinnen te zoeken
die goed voor onze kittens zouden zorgen.

Maar ik ken een aantal mensen die hun poes
eerst een paar keer laten jongen vooraleer ze haar steriliseren.
Die kittens worden vertroeteld
en ze leren jagen van de moederpoes.
Ze vinden altijd gemakkelijk een plaatsje bij iemand.
Helemaal gratis.
Meer moet dat toch niet zijn?
Ik sta achter een registratie voor katten.
Maar laat die zorg aan de ontvanger van de kat,
net als de keuze of je je kat laat castreren of steriliseren.
Wat is jouw mening?

vrijdag 12 januari 2018

Voederplekjes

De kerstballen zijn terug opgeruimd
en iedereen in hotel mama is terug aan het werk.
Dagelijks heb ik nog plezier van mijn cadeautjes onder de kerstboom.
Welke cadeautjes wil ik hier met jullie delen?
Twee cadeautjes die ik super leutig vind.
Twee voorwerpen waarvan ik blij word
telkens als ik in mijn PC hoekje zit.
Cadeautjes waarmee ook mijn vogelvriendjes heel gelukkig zijn.
Het roodborstje en de meesjes zijn er verslaafd aan.
En ik...
... ik zit aan mijn PC en ik geniet.
Dit is nog leuker dan bloggen of Facebook of Google.
En ik wil jullie laten meegenieten.
Mijn foto's zijn niet zo mooi als ik had gewild.
Maar ik wou mijn 'vriendjes' niet te veel opschrikken.



dinsdag 2 januari 2018

Het leven zoals het is.

Een nieuw jaar start met nieuwe voornemens.
Eentje daarvan is om weer regelmatiger te bloggen.
Inspiratie, dat is meestal mijn struikelblok.
Dus dacht ik: "Waarom niet eens een reeksje over
het leven zoals het is in hotel mama?"

Tussen kerst en Nieuw vertoefden CeT en ik
een weekje  aan onze Belgische kust.
Natuurlijk waren de bewoners van hotel mama ook welkom.
Twee van hen kwamen ons enkele dagen bezoeken.


Het was een rustig, stressloos weekje.
We wandelden veel,
kwamen in een heuse storm terecht,
(wat we erg spannend vonden,
we werden kletsnat
maar ach, we hadden een warm appartement
met een hete douche in het vooruitzicht)
we wipten even de Franse grens over voor inkopen
en we kwamen gisteren ontspannen terug thuis.
(hoewel we  een uur te lang over onze terugtocht reden
wegens een omgewaaide boom op de autosnelweg).

Vandaag is het hele hotel mama terug aan het werk.
Ik ben de geluksvogel die nog twee daagjes vakantie heeft.
En ik zal deze kunnen gebruiken.
De voorraden moeten nodig aangevuld
...en...
ik heb stapels was te verwerken.


Deze foto nam ik toen er al drie machines gedraaid waren.
Ik heb er nog enkele te gaan.
Maar dat vind ik niet erg.
Ik heb een goede machine,
een betrouwbare droogkast,
en een krachtige stoomgenerator voor de strijk.
En... ik hou veel meer van wassen en strijken dan van poetsen.

zondag 31 december 2017

Ik wens jullie...

Aan alle lezers van deze blog wens ik :
een gezellige en warme oudejaarsavond 
en een jaar 2018
waarin je
enkele van je dromen realiseert,
tijd vindt om nieuwe dromen te bedenken, 
kan genieten van warme vriendschappen
en het geluk vindt in vele kleine dingen!





vrijdag 22 december 2017

Lente in de winter

Dat ik niet van deze donkere dagen hou, heb ik hier al genoeg geschreven.
Dan maak je het zelf toch een beetje lichter, hoor ik je denken.
Kerstlichtjes en kaarsjes in huis en zo.

Ja, dat helpt wel...
... maar weet je wat ook helpt?
en wat ik vandaag heel leutig vind?

Het is een paarse vloeistof.
Ik kocht het flesje ooit in de solden bij Yves Rocher.
Een klein folieke, het kostte  bijna niets.
Het stond al een tijdje onaangeroerd in mijn kast.
Maar nu gebruik ik het elke morgen.


Uit de douchekraan stroomt heet water.
Ik word langzaam wakker.
De warmte stroomt door mijn spieren.
Alsof ik nog onder mijn warme dekbed lig
Stoom vult de badkamer.
Ik open mijn paarse flesje.
De geur vult de ruimte...


En plots is het lente!
De seringenboom staat volop in bloei.
De zoete geur vult de lucht.
Ik ben 19.
Straks vertrek ik naar mijn studentenkot.
De examens naderen.
Geen leuke periode.
Maar op de tafel ligt een pak voor me klaar.
Een enorme bos seringen.
Die zullen mijn kot opfleuren.
Zo'n lief gebaar.
Dank je wel, papa!

Ik stap uit de douche.
Mijn huid ruikt vaag naar seringen.
Buiten is het nog donker.
Maar ik kan er terug tegen aan!


dinsdag 12 december 2017

Traditie

Wij hebben een traditie in ons gezin.
Het weekend na Sinterklaas mag de kerstboom naar binnen
en mag er kerstversiering in huis.
Niet eerder!

Kerstversiering is bij ons altijd een mix van nieuw en oud.
CeT en dochter zijn absolute kerstversiering-fanaten.
Elk jaar wordt een echte, levende boom gekocht.
Ik mag me daar niet in moeien.
Dochter koopt ook elk jaar wel iets nieuws om de boom te versieren.
En ik? Ik zorg ervoor dat er ook altijd een 'oude' toets bij zit.
Kijk maar even mee...

Ik sta erop dat mijn geërfde 'oude' kerststal-beeldjes uit de doos gehaald worden.
Dit jaar kochten we in de Provence een 'nieuwe' kerststal.
Mijn beeldjes lijken er wel speciaal voor gemaakt.




In de cadeaumand ligt een oude geborduurde Kerst-tafelloper van mijn mama.
Er zaten enkele onuitwisbare vlekken in. Ze gebruikte hem niet meer.
Ze schonk hem aan mij en ik was er heel blij mee.
Als ik hem een beetje slim vouw, zie je de vlekken niet.


De boom is het rijk van dochter.
Maar als hij helemaal versierd is, hang ik er
stiekem op een niet té zichtbaar plekje
mijn twee 'kerstballen' in.
Nee, het zijn eigenlijk geen ballen.
Het zijn twee figuurtjes uit mijn kinderjaren.
De kerstman en zijn huisje.
Toen was er altijd strijd wie van ons de kerstman in de boom mocht hangen.
Nu hang ik ze er elk jaar zelf in!


Dochter zorgt ervoor dat er ook elk jaar enkele vlimbouters in de boom hangen.


En natuurlijk mag een kerststukje niet ontbreken.
Mijn graslelie op het terras had manhaftig de eerste vorst weerstaan.
Als beloning mogen haar kindjes mijn kerststukje opvrolijken.


Meng jij ook oud en nieuw in jouw kerstversiering?

woensdag 6 december 2017

Zout of paprika?

Ik ben 10 jaar. De school is uit.
Samen met een paar klasgenootjes stap ik naar de muziekacademie.
We volgen het derde jaar notenleer.
De les begint om kwart over 5. Het is nu pas 5 na 4.
Toch treuzelen we niet onderweg.

We zijn gehoorzame kinderen.
In de academie is een studeerplek voorzien.
Eigenlijk is dit de garderobe van de grote zaal.
Overdag zijn er geen voorstellingen in de zaal.
Dan wordt de garderobe een studieplek met banken en stoeltjes.
Daar kunnen we onze huistaken maken.
Monsieur Jean, de conciërge, ziet hier streng op toe.

Het is vrijdagavond. We hebben helemaal geen huiswerk.
Toch mogen we niet door de gangen dwalen. 
We moeten netjes in de studiezaal blijven.
Ons in stilte bezig houden.
Als we het te bont maken, komt monsieur Jean naar ons toe.
Hij roept dan heel boos "SILENCE!"
Op vrijdag mogen we een boek kiezen uit de klasbibliotheek!
Ik ben verzot op leuke verhalen.
Ik kijk uit naar een uurtje lezen in de academie.

We mogen ons vieruurtje eten in de studiezaal.
Meestal bestaat dit uit een droge 'soldatenkoek'.
Maar op vrijdag geeft moeke me soms iets anders mee.
Sinds kort vestigden een paar grootwarenhuizen zich in ons provinciestadje.
Ze introduceerden een nieuw soort snoep: kleine zakjes chips.
Twee smaken zijn voorhanden: zout of paprika.




In de studiezaal open ik mijn schooltas.
Eerst haal ik mijn leesboek uit.
Uit het voorzakje van mijn tas haal ik mijn zakje chips.
Paprika vandaag.
Zout is mijn favoriete smaak, maar paprika lust ik ook.
Ik  hou wel van dat prikkerige gevoel op mijn tong.
Ik stop het eerste chipje in mijn mond.
Oh wat een zaligheid!
Daar kijk ik al de hele dag naar uit.
Een leuk boek ... met een knapperig zakje chips ...

Ik ben nog steeds verslaafd aan chips.
Door de jaren heen heb ik duizenden zakjes met uiteenlopende smaken opgesnoept.
Maar nooit meer hadden chips die intense en zalige smaak
van toen in de garderobe-studiezaal van de muziekacademie.

Herinner jij je nog de snoep uit je kindertijd?