maandag 24 september 2018

Het paleis van de postbode

Er was eens ...
aan het einde van de 19de eeuw
een postbode in Zuid-Frankrijk.

Elke dag moet hij te voet
vele kilometers afleggen
om alle brieven en pakjes
aan zijn dorpsgenoten te bezorgen.

Op een mooie zomerdag
aan het einde van zijn ronde
sloft hij verder onder een loden zon.

Hij stoot zijn teen aan een steen.
Een beetje kregelig raapt hij de steen op.
"Hé, wat een speciale kei is dit!
Hiermee zou ik mooie dingen kunnen maken."
denkt hij.


Vanaf die dag speurt postbode Cheval
ijverig  naar mooie stenen en keien.
Hij woont in een bergachtige streek,
veel moeite hoeft hij niet te doen.
De mooiste exemplaren legt hij
langs de rand  van de weg.


Na zijn ronde gaat hij op pad met zijn kruiwagen.
Alle vondsten worden ingeladen.
Hij wil immers zijn droom waar maken:
een eigenhandig gebouwd droompaleis!


Meer dan een eeuw later
is zijn paleis nog steeds intact.
Le palais idéal du facteur Cheval in Hauterives (Drôme).
Het is het vreemdste bouwwerk dat ik ooit zag.
Vind ik het mooi? Niet echt.
Maar ik heb grote bewondering voor een man
die zijn droom gedurende 33 jaar
koppig en  gedreven heeft verwezenlijkt.

dinsdag 18 september 2018

Partir c'est mourir un peu ...


Ergens weg gaan is altijd een beetje sterven.
Zo begint een gedicht van Edmond Haraucourt.
Ik moet er altijd aan denken als ik
na een leuke vakantie terug naar huis vertrek.

We kwamen zondagavond terug van
twee zalige weken in de Provence.

Alle ingrediënten voor een fijne vakantie waren aanwezig.
Fijn gezelschap (CeT en twee van onze kinderen).
Lekker warm weer (elke dag rond de 30°C en bijna geen Mistral).
Fijne uitstapjes (Nîmes, Les Baux, Avignon, ...).
Een heerlijke gîte (met elke dag een duik in ons zwembad).
Supersympathieke eigenaars. (we werden onthaald als waren we familie).


Ondertussen werd ons eigen huis opgepast
door één van de zonen met zijn vriendin.
De bloemetjes kregen water,
de kippen kregen eten,
de poezen werden vertroeteld en verzorgd.
En de vriendin had het huis netjes gepoetst toen we terug kwamen.
Zalig toch!

Gisteren en vandaag heb ik 2/3 van de reuze-was weg gewerkt,
weekboodschappen gedaan
en is het gras afgereden.
Dankzij de mooie nazomer voelen we ons hier niet te erg ontheemd.
Het gewone leven gaat terug zijn gang.
En met een beetje heimwee kijken we naar de vele foto's.

CeT haalde in de Provence zijn hartje op met zijn foto-apparaat.
De foto's op deze blogpost zijn uiteraard van zijn hand.
(en ik ben dankbaar dat ik ze mag gebruiken)
We kregen de fonteinen-smaak te pakken in Pernes-les-fontaines.






donderdag 30 augustus 2018

Afscheid

Tante had tot het uiterste gewacht
om kater Pirou bij ons onder te brengen.
Slikken lukte niet meer,
ademen nog net wel.



Alleen thuis blijven werd moeilijk.
Ze besliste toch naar het ziekenhuis te gaan.
Geriatrie en ten slotte palliatieve afdeling.

We bezochten haar zo vaak mogelijk.
Lange autoritten.
Soms nam ik de trein,
dat duurde nog langer, maar dan kon ik lezen onderweg.

Mijn laatste bezoek.
Tante lag in coma.
"Praat nog maar tegen haar, ze kan je wellicht nog horen",
raadde de verpleger me aan.

Ik vertelde over haar geliefde katertje,
hoe hij zijn weg bij ons vindt.
Ik haalde herinneringen op
aan mijn kinderjaren
hoe ik naast haar aan de naaimachine mocht zitten.

Toen ik haar verliet,
wist ik dat dit de laatste keer was.
Enkele uren later was ze er niet meer.

We regelden haar begrafenis.
Hierover had ze van tevoren met me gepraat.
Ze wou een crematie, geen graf.
Wat we met haar as zouden doen, moesten we zelf maar bepalen.

We hoorden van een ecologische begraafmethode.
Het urnenbos.
We kochten een bio-afbreekbare urne.
Tante kreeg een plekje onder de bomen.
Binnen een jaar is ze één geworden met het bos.


We vonden dit een mooie gedachte voor tante.
Ze hield zo van de natuur en van haar tuin.
Haar vaste plek op het tuinbankje zal nu leeg blijven.
Maar in onze harten leeft ze verder.

vrijdag 3 augustus 2018

Leutige kater



Tante had me verwittigd.
Kater Pirou heeft een sterke wil.

Dat merkte ik al meteen de eerste dag.
Als hij niet wil gestreeld worden,
moet je hem met rust laten.


Zijn bezoekje bij de dierenarts maakte hem ook niet blij.
De autorit (gelukkig kort deze keer) was al één ding,
maar van het onderzoek en het spuitje werd hij heel boos.
Hij meed me de hele avond
en ging ostentatief bij de huisgenoten knuffelen.

Ik hield hem enkele dagen binnen.
Maar op de vijfde dag, lukte dit niet meer.
Hij moest en zou buiten
en probeerde alle ontsnappingswegen uit.

Ondertussen voelt hij zich hier al thuis.
Hij ontdekt de fijne plekjes in de tuin,
eist op tijd een lekker brokje en een knuffel
en geniet van zijn nieuwe omgeving.


Hij is een sociale, vriendelijke kater.
Hij heeft al meteen mijn hart gestolen
en ook het hart van de huisgenoten.
Onze poes Muis daarentegen ...
die duldt niet zomaar een indringer op haar terrein.

Het zal nog heel veel geduld van ons vragen
om die twee te laten samenleven.
Maar we hebben er alle vertrouwen in.
En dat maakt deze vrijdag leutig.

Ik wens jullie een fijn zonnig weekend.

vrijdag 27 juli 2018

Een nieuwe huisgenoot

Ik belde met tante.
Haar dagen zijn geteld, zei ze me.
Ze herinnerde me aan mijn belofte.
Het ogenblik was aangebroken, vond ze.

Ik ging op zoek in haar tuin.
Vol vertrouwen stapte hij op me toe.
Ik stopte hem in een reiskooi.
Tante nam afscheid.
De koffer gevuld met zijn lievelingseten,
zijn slaapkussen en zijn dekentje,
installeerde ik hem naast me in de auto.
Hij was niet akkoord.

Een autorit van dik twee uur...
Hij gilde de hele tijd,
keek me uiterst verontwaardigd aan.
Hoe durfde ik!

Ik probeerde alles:
airco op,  airco af,
radio aan, radio uit,
zachtjes met hem praten,
een slaapliedje zingen,
niets hielp.
Hij bleef me ongelukkig aanstaren
en gilde zijn frustratie luidkeels uit.

Thuis bevrijdde ik hem uit zijn reiskooi.
Hij verdween meteen onder de kast.
Kon enkel gepaaid worden met een beetje ham.

Ik richtte het tuinhuis voor hem in.
Slapen moet hij voorlopig daar.
Binnen enkele dagen mag hij zijn nieuwe tuin verkennen
en de velden waarin hij op jacht kan.

Maar nu moet hij eerst nog een beetje binnen blijven,
wennen aan zijn nieuwe thuis,
kennis maken met de bewoners.
Hij verschanst zich onder de kast,
vindt enkele vergeten stofwebben.
Een bordje zalm kan hem wel verleiden,
maar hij blijft op zijn hoede.
Heel even gaat hij in op een schuchter spelletje.
Ik laat hem zijn eigen ritme volgen

Morgen zal hij kennis maken met poes Muis.
Ik bid dat het goed gaat.
Dan kan ik mijn belofte waarmaken.
Een nieuwe, warme, zorgzame thuis
voor kater Pirou.




woensdag 25 juli 2018

Jardin Agapanthe

Wij houden van Normandië CeT en ik.
De streek kenden we al voor we elkaar ontmoetten.
We hebben er allebei andere herinneringen.
Maar we hebben er ook vele gezamenlijke herinneringen.
Vakanties met onze kinderen en mijn ouders. Drie generaties samen.
Niet altijd gemakkelijk, maar toch heel fijn.
Vakanties met ons gezin in een gîte.
Weekendjes met één kind.
Een weekje met de schoonouders
op bezoek bij de Franse familieleden.

Als CeT en ik er even tussenuit willen,
dan trekken we vaak die richting uit.
Vijf uurtjes rijden, da's goed behapbaar.
We komen er een beetje thuis.
CeT geniet van de zee en de wandelingen over de krijtrotsen.
Ik geniet er van de tuinen.
Er zijn massa's tuinen in Normandië.
Tijdens de zomer kan je ze bezoeken.
Door de jaren heen hebben we in de Seine Maritime
zowat alle tuinen bezocht.


Af en toe wil ik terugkeren naar de plekjes
die me het meeste aanspraken.
De jardin Agapanthe is zo'n plekje.
We waren er negen jaar geleden.
Vorige week wou ik er nog eens een bezoekje brengen.

Ik vind deze tuin één van de meest romantische in de streek.
Ik laat jullie meegenieten:










Kan iemand me vertellen welke plant / struik dit is?
CeT was er helemaal weg van en wil die graag in onze tuin:


vrijdag 6 juli 2018

Ouderwets

Zal ik jullie eens iets bekennen?
Ik heb een heel ouderwets trekje.

Nochtans vind ik mezelf best wel modern.
Ik werk met word,
maak soms excel-tabellen
kan met powerpoint overweg.
Ik ga het huis niet uit zonder smartphone.
Op vakantie neem ik mijn tablet mee.

Maar schrijven?
Dat doe ik met een vulpen.
Jawel hoor, vulpennen bestaan nog!


Als kind leerde ik schrijven met een  pen en een inktpot.
Vanaf het zesde leerjaar mochten we een vulpen.
Bij mij was het liefde op het eerste gezicht.
En ik gebruik  nog steeds een vulpen.
Niet voor een boodschappenlijstje of een korte kribbel.
Wel om leutige verhalen in mijn schriftjes neer te pennen.

De inkt die vloeiend uit de pen stroomt,
de langzaam opdrogende tekens,
het vloeipapier als ik een blad omsla.
Het heeft bijna iets sensueels.

Ik ben zelfs een beetje 'moeilijk'.
De pen moet fijn genoeg zijn,
de inkt koningsblauw,
het papier ietsje glanzend
ietsje, niet te veel.


Mijn vulpen en ik.
Twee makkertjes.
Liefde voor het leven.
En dat maakt me blij op deze leutige vrijdag.

Gebruik jij nog een vulpen?